Οι μεγάλες πληγές της χώρας δεν είναι ούτε αόριστες ούτε αόρατες. Είναι συγκεκριμένες, οργανωμένες και πανίσχυρες.
Πρώτη πληγή: το ενεργειακό καρτέλ. Ένα σύστημα που αισχροκερδεί ανενόχλητο, γονατίζοντας νοικοκυριά και επιχειρήσεις, μετατρέποντας το ρεύμα και την ενέργεια σε εργαλείο οικονομικής λεηλασίας.
Δεύτερη πληγή: ξανά το ίδιο ενεργειακό καρτέλ, που άμεσα ή έμμεσα ελέγχει και τα μέσα ενημέρωσης. Όχι για ενημέρωση, αλλά για επιρροή. Για να ανεβάζει, να κατεβάζει και να πιέζει κόμματα και κυβερνήσεις. Για να διαμορφώνει κλίμα. Για να παραπληροφορεί και να προπαγανδίζει, όταν οι πολίτες χρειάζονται αλήθεια.
Τρίτη πληγή: το καρτέλ των αφελληνισμένων τραπεζών. Τραπεζικά σχήματα που συνεχίζουν να αισχροκερδούν, συχνά με προκλητική φορολογική ασυλία, ενώ την ίδια ώρα σπίτια Ελλήνων αλλάζουν χέρια μέσω funds, εισπρακτικών και εταιρειών real estate που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία του ίδιου μηχανισμού.
Τέταρτη πληγή: το ολιγοπώλιο των σούπερ μάρκετ. Οι γνωστές τριγωνικές συναλλαγές, τα παραθυράκια, η μεταφορά κόστους, η αποφυγή ουσιαστικού ελέγχου τιμών. Και στο τέλος, ο λογαριασμός ξανά στον καταναλωτή.
Κι ενώ αυτά συνθλίβουν την κοινωνία, η κυβέρνηση δεν συγκρούεται με τις αιτίες της ακρίβειας. Αντί να χτυπήσει τα καρτέλ, σερβίρει μέτρα ελεημοσύνης. Αντί να ανακουφίσει ουσιαστικά την κοινωνία, υπερφορολογεί τους Έλληνες και μετά εμφανίζεται ως δήθεν προστάτης τους, μοιράζοντας ψίχουλα από όσα πρώτα αφαίμαξε.
Όσο για τη συζήτηση περί συμφωνίας με τη Γαλλία για μικρά πυρηνικά εργοστάσια στην Ελλάδα, το ερώτημα είναι αμείλικτο: ποιος ακριβώς θα τα διαχειριστεί; Το ίδιο κράτος που δεν μπορεί να εγγυηθεί ασφάλεια, συντήρηση και σοβαρότητα ούτε στα στοιχειώδη; Η ίδια κυβερνητική μηχανή που απέτυχε να λειτουργήσει σωστά κρίσιμες υποδομές;
Για τη Γαλλία μπορεί να είναι μια μεγάλη επιχειρηματική επιτυχία. Για την Ελλάδα όμως, με αυτό το διοικητικό χάος, αυτή την εργολαβική κουλτούρα και αυτή την κρατική ανεπάρκεια, το εγχείρημα γεννά περισσότερη ανησυχία παρά εμπιστοσύνη.
Και βέβαια, πίσω από κάθε “μεγάλη επένδυση”, ξαναεμφανίζεται ο γνωστός λογαριασμός: κατασκευαστικές ανάγκες, συμπληρωματικές συμβάσεις, πριμ, επιταχύνσεις, υπερκοστολογήσεις. Μια ατελείωτη μηχανή μεταφοράς δημόσιου χρήματος προς λίγους ισχυρούς. Οι εργολάβοι θησαυρίζουν, η κοινωνία πληρώνει.
Το πιο εξοργιστικό; Ακόμη κι αν γίνουν τέτοιες επενδύσεις, το ενεργειακό καρτέλ δεν πρόκειται να εξαφανιστεί. Δεν θα πάει πουθενά. Άρα το μοντέλο δεν αλλάζει. Απλώς επεκτείνεται. Με νέες μπίζνες, νέες επιδοτήσεις, νέες εξαρτήσεις και τους ίδιους ωφελημένους.
Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ότι δεν παράγει αρκετό πλούτο. Είναι ότι τον αρπάζουν οι ίδιοι και τον πληρώνουν πάντα οι πολλοί.