Πριν ζητήσουν την ψήφο μας, ας μας πουν ποιοι είναι, τι έχουν κάνει και τι ακριβώς σκοπεύουν να κάνουν
Αργά ή γρήγορα η χώρα θα πάει σε εκλογές. Και τότε δεν θα έχουμε απλώς άλλη μία κάλπη. Θα έχουμε ραντεβού με την ιστορία, με την ευθύνη και με τον λογαριασμό όσων ζούμε.
Γιατί κουράστηκε ο κόσμος να βλέπει «σωτήρες» να ξεφυτρώνουν δεξιά και αριστερά, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ζητώντας ψήφο, εμπιστοσύνη και ανοχή, χωρίς να λένε κουβέντα για την ουσία.
Ας το ξεκαθαρίσουμε: η ψήφος δεν είναι δώρο. Είναι συμβόλαιο. Και πριν ο πολίτης υπογράψει αυτό το συμβόλαιο στην κάλπη, έχει δικαίωμα — και υποχρέωση — να ζητήσει απαντήσεις. Όχι συνθήματα. Όχι χαμόγελα. Όχι τηλεοπτικές πόζες. Απαντήσεις.
Πρώτα απαντήσεις για την οικονομική θηλιά
Όποιος ζητά ψήφο πρέπει να απαντήσει καθαρά: πώς θα διαχειριστεί το χρέος της χώρας; Πώς θα πολεμήσει την ακρίβεια; Τι θα κάνει με τους έμμεσους φόρους στα καύσιμα, με τα τέλη κυκλοφορίας, με το καθημερινό ξεζούμισμα του νοικοκυριού;
Τι θα γίνει με τα funds; Τι θα γίνει με τους δανειολήπτες σε ελβετικό φράγκο; Τι θα γίνει με τα σπίτια που κινδυνεύουν να χαθούν; Θα σταθεί η πολιτεία απέναντι στα κοράκια ή θα συνεχίσει να παριστάνει τον ουδέτερο παρατηρητή;
Και ας τελειώνουμε με τα εύκολα παραμύθια περί «πράσινης ανάπτυξης», όταν ο πολίτης βλέπει βουνά γεμάτα ανεμογεννήτριες, τοπικές κοινωνίες παραγκωνισμένες και λίγους ισχυρούς να μετρούν κέρδη.
Εθνική κυριαρχία χωρίς υπεκφυγές
Ο πολίτης δικαιούται να ξέρει ποια είναι η θέση κάθε υποψηφίου και κάθε κόμματος για τα μεγάλα εθνικά ζητήματα.
Τι θα γίνει με τη Συμφωνία των Πρεσπών; Θα συνεχιστεί ως έχει ή θα αμφισβητηθεί πολιτικά και θεσμικά; Τι θα γίνει με τις εξορύξεις και την αξιοποίηση του εθνικού πλούτου; Η Ελλάδα θα έχει στρατηγική ή θα φοβάται διαρκώς μήπως ενοχλήσει τον γείτονα;
Τι θα γίνει με την Κύπρο; Θα διεθνοποιηθεί ουσιαστικά το ζήτημα των Κατεχομένων ή θα μείνει για άλλη μία φορά στο ράφι των «ευαισθησιών»;
Και στις διεθνείς σχέσεις, τι ακριβώς θα είναι η Ελλάδα; Χώρα με θέση και φωνή ή δεδομένος σύμμαχος που τον υπολογίζουν μόνο όταν τον χρειάζονται;
Δημογραφικό, οικογένεια, ταυτότητα
Το δημογραφικό είναι η βόμβα στα θεμέλια της χώρας. Δεν λύνεται με ευχολόγια, ούτε με επικοινωνιακές καμπάνιες. Θέλει σχέδιο για τη νέα οικογένεια, τη στέγη, την εργασία, την περιφέρεια, την ελληνική ύπαιθρο που αδειάζει.
Και στα ζητήματα κοινωνικής ταυτότητας, κανείς δεν δικαιούται να κρύβεται. Ποια είναι η θέση του για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών; Ποια είναι η θέση του για την τεκνοθεσία; Ποια είναι η θέση του για την εκπαίδευση, την οικογένεια, την πίστη, την Ορθοδοξία;
Δεν γίνεται όλοι να μιλούν με διπλή γλώσσα. Άλλα στα κανάλια, άλλα στις παρέες, άλλα πριν τις εκλογές και άλλα μετά.
Ψηφιακή ταυτότητα, μετρητά, ασφάλεια
Ο πολίτης έχει δικαίωμα να ξέρει τι σχεδιάζεται για τον προσωπικό αριθμό, την ψηφιακή ταυτότητα, το ψηφιακό ευρώ και το μέλλον των μετρητών.
Θέλουμε κράτος που εξυπηρετεί τον πολίτη ή κράτος που τον παρακολουθεί; Θέλουμε τεχνολογία στην υπηρεσία της ελευθερίας ή ψηφιακό κλουβί με ωραίο περιτύλιγμα;
Και στην ασφάλεια; Τι θα γίνει με την εγκληματικότητα; Τι θα γίνει με την ανεξέλεγκτη δράση δομών, κυκλωμάτων και ΜΚΟ που λειτουργούν χωρίς επαρκή διαφάνεια και λογοδοσία; Ποιος θα βάλει τάξη;
Δικαιοσύνη και κάθαρση
Υπάρχουν υποθέσεις που δεν μπορούν να σβηστούν κάτω από το χαλί.
Τέμπη. ΟΠΕΚΕΠΕ. Υποκλοπές. Θεσμικές σκιές. Πολιτικές ευθύνες. Κρατικές αποτυχίες.
Ο πολίτης δεν ζητά εκδίκηση. Ζητά αλήθεια. Ζητά Δικαιοσύνη. Ζητά να μάθει ποιος ήξερε, ποιος υπέγραψε, ποιος αδιαφόρησε, ποιος κάλυψε και ποιος ωφελήθηκε.
Όχι άλλη συγκάλυψη. Όχι άλλη επιλεκτική μνήμη. Όχι άλλο «πάμε παρακάτω».
Πρωτογενής τομέας: η Ελλάδα που σβήνει
Αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, παραγωγοί, άνθρωποι της γης και της υπαίθρου βλέπουν το κόστος να τους πνίγει και την πολιτεία να εμφανίζεται μόνο για φωτογραφίες.
Έχεις πρόγραμμα για τον πρωτογενή τομέα; Έχεις σχέδιο για το κόστος παραγωγής, το νερό, την ενέργεια, τις αποζημιώσεις, τις εισαγωγές, την προστασία της ελληνικής παραγωγής;
Ή θα τα λύσει όλα πάλι η αγορά, οι μεσάζοντες και οι γνωστοί μηχανισμοί;
Ποιος είσαι εσύ, ρε μεγάλε;
Και εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα προς κάθε υποψήφιο:
Ποιος είσαι;
Τι έχεις κάνει στη ζωή σου; Τι δουλειά κάνεις; Έχεις κολλήσει ένσημα; Έχεις σταθεί στην αγορά; Έχεις πληρώσει λογαριασμούς, φόρους, ενοίκια, δάνεια; Ξέρεις τι σημαίνει μεροκάματο ή έμαθες μόνο να ζεις γύρω από το κράτος, τα γραφεία, τις επιτροπές και τις δημόσιες σχέσεις;
Γιατί δεν μπορεί κάθε φορά η χώρα να παραδίδεται σε ανθρώπους που εμφανίζονται ως «νέοι σωτήρες», χωρίς εμπειρία, χωρίς σχέδιο, χωρίς ρίζες στην πραγματική ζωή.
Θέλουμε πρόγραμμα διακυβέρνησης. Συγκεκριμένο. Με αριθμούς. Με δεσμεύσεις. Με χρονοδιάγραμμα. Όχι γενικόλογες εκθέσεις ιδεών.
Και οι δημοσκοπήσεις να ελεγχθούν
Και κάτι ακόμα: οι δημοσκοπήσεις δεν μπορεί να λειτουργούν ως μηχανισμός διαμόρφωσης ψυχολογίας του εκλογικού σώματος.
Πρέπει να υπάρχει διαφάνεια. Ποιος πληρώνει; Πώς γίνεται η μέτρηση; Ποιο είναι το δείγμα; Ποια είναι η μεθοδολογία; Πώς παράγονται αυτά τα νούμερα που εμφανίζονται κάθε φορά ως «πολιτική πραγματικότητα»;
Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με επικοινωνιακά τετελεσμένα.
Το μήνυμα προς τους πολίτες
Μην τους χαρίζεστε.
Μην ψηφίζετε πρόσωπα επειδή είναι όμορφα, ευγενικά, τηλεοπτικά ή «βολικά». Μην ψηφίζετε κλαρινογαμπρούς, επαγγελματίες της πόζας και ανθρώπους που δεν μπορούν να απαντήσουν ούτε στα αυτονόητα.
Βάλτε τους απέναντι. Ρωτήστε τους. Πιέστε τους. Ζητήστε γραπτές δεσμεύσεις. Ζητήστε πρόγραμμα. Ζητήστε καθαρές θέσεις.
Αν δεν απαντούν, αφήστε τους μόνους τους.
Γιατί εμείς είμαστε οι εντολείς. Αυτοί είναι οι υπάλληλοι.
Και όποιος το ξεχνά, δεν αξίζει ούτε μία ψήφο.