Τέσσερα χρόνια μετά τον τραγικό θάνατο του Δημήτρη Δημάκη στην Αλεξανδρούπολη, το δικαστήριο απέδωσε ποινικές ευθύνες για ένα δυστύχημα που ανέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο τα κενά ασφάλειας, ελέγχου και συντήρησης δημόσιων υποδομών.
Τέλος μπήκε δικαστικά σε μία υπόθεση που είχε συγκλονίσει την Αλεξανδρούπολη και ολόκληρη τη χώρα. Ο θάνατος του 34χρονου Δημήτρη Δημάκη, τον Μάιο του 2022, μέσα σε ρομποτικό κάδο απορριμμάτων στη Λεωφόρο Δημοκρατίας, οδήγησε τέσσερα χρόνια αργότερα σε τρεις καταδίκες και πέντε αθωώσεις.
Το δικαστήριο έκρινε ένοχους για ανθρωποκτονία από αμέλεια τον τότε αντιδήμαρχο Καθαριότητας, την προϊσταμένη του Τμήματος Καθαριότητας και τον κατασκευαστή του ρομποτικού κάδου.
Σύμφωνα με την απόφαση, στον πρώην αντιδήμαρχο και στην προϊσταμένη Καθαριότητας επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης δύο ετών με αναστολή. Στον κατασκευαστή επιβλήθηκε επίσης ποινή φυλάκισης δύο ετών, η οποία μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη προς 10 ευρώ την ημέρα. Οι υπόλοιποι πέντε κατηγορούμενοι, στελέχη του Δήμου και της κατασκευάστριας εταιρείας, αθωώθηκαν.
Το τραγικό περιστατικό είχε σημειωθεί στις 16 Μαΐου 2022. Ο 34χρονος έχασε τη ζωή του με φρικτό τρόπο μέσα στον αυτοματοποιημένο κάδο, ένα μηχάνημα που βρισκόταν σε δημόσιο χώρο και, σύμφωνα με όσα υποστήριξε η πλευρά της οικογένειας, παρουσίαζε σοβαρά ζητήματα ασφάλειας και ελέγχου.
Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στα στοιχεία του πραγματογνώμονα της οικογένειας. Η πλευρά των συγγενών υποστήριξε ότι υπήρχαν τεχνικές αδυναμίες, κατασκευαστικές ελλείψεις, ανεπαρκείς δικλείδες ασφαλείας και ζητήματα συντήρησης του συστήματος.
Η υπόθεση, όμως, δεν είναι μόνο ποινική. Είναι βαθιά κοινωνική και θεσμική.
Γιατί όταν ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του μέσα σε μια δημόσια υποδομή, το ερώτημα δεν είναι μόνο «ποιος έφταιξε». Είναι και «ποιος έλεγξε», «ποιος συντήρησε», «ποιος υπέγραψε», «ποιος παρέλαβε», «ποιος άφησε το σύστημα να λειτουργεί» και τελικά «ποιος προστάτευσε τον πολίτη».
Οι σύγχρονες τεχνολογίες στους Δήμους δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως βιτρίνα, ως επικοινωνιακό επίτευγμα ή ως έργο προς φωτογράφιση. Όταν μπαίνουν στον δημόσιο χώρο, δίπλα σε πεζούς, παιδιά, ηλικιωμένους και ευάλωτους πολίτες, οφείλουν να συνοδεύονται από αυστηρούς ελέγχους, πιστοποιήσεις, συντήρηση και σαφείς ευθύνες.
Η οικογένεια του Δημήτρη Δημάκη χρειάστηκε τέσσερα χρόνια αγώνα για να φτάσει σε μια απόφαση. Καμία ποινή δεν μπορεί να φέρει πίσω έναν νέο άνθρωπο. Μπορεί όμως να υπενθυμίσει ότι η αμέλεια στη δημόσια διοίκηση δεν είναι μια απλή υπηρεσιακή αστοχία. Μπορεί να γίνει τραγωδία.
Και τότε οι ευθύνες δεν κρύβονται πίσω από πρωτόκολλα, αναθέσεις, τεχνικές εκθέσεις και υπηρεσιακές αλυσίδες. Βγαίνουν στο φως.
Και πρέπει να αποδίδονται.