Η μία επιλέγει τη Βουλή, τις ερωτήσεις, την καταγραφή και τη δημόσια πίεση. Η άλλη επιλέγει τις υπουργικές επισκέψεις, τις φωτογραφίες και τη λογική των διαδρόμων. Στην Εύβοια, όμως, δεν μετρά ποιος μπαίνει στα υπουργικά γραφεία. Μετρά ποιος βάζει τα προβλήματα στο τραπέζι.
Στην πολιτική δεν αρκεί να δηλώνεις παρών. Πρέπει να φαίνεται και πώς είσαι παρών. Η σύγκριση ανάμεσα στην Κατερίνα Καζάνη και την Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη είναι αποκαλυπτική. Δύο βουλευτές της Εύβοιας, δύο εντελώς διαφορετικά πολιτικά χνώτα. Από τη μία, η Καζάνη που καταθέτει, ρωτά, πιέζει και αφήνει θεσμικό αποτύπωμα. Από την άλλη, η Καραμπατσώλη που εμφανίζεται σε υπουργικές συναντήσεις, μεταφέρει αιτήματα και επενδύει στην κυβερνητική πρόσβαση. Μόνο που η Εύβοια δεν χρειάζεται άλλο πολιτικό φωτογραφικό άλμπουμ. Χρειάζεται φωνή.
Η Καζάνη δεν κάνει πολιτική βιτρίνας
Η Κατερίνα Καζάνη έχει επιλέξει έναν πιο δύσκολο δρόμο: τον δρόμο του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Δεν αρκείται σε γενικές δηλώσεις συμπάθειας για τα προβλήματα του τόπου. Τα παίρνει, τα καταγράφει, τα μετατρέπει σε ερωτήσεις, τα βάζει μέσα στη Βουλή και υποχρεώνει τα υπουργεία να τοποθετηθούν.
Αυτή είναι πολιτική με ίχνος. Πολιτική που μένει. Πολιτική που δεν χάνεται μόλις σβήσουν τα φλας.
Όταν ένας βουλευτής καταθέτει ερώτηση, δεν κάνει απλώς επικοινωνία. Δημιουργεί θεσμική πίεση. Βάζει την κυβέρνηση απέναντι στις ευθύνες της. Αναγκάζει τον αρμόδιο υπουργό να απαντήσει. Δίνει στους πολίτες ένα εργαλείο λογοδοσίας.
Και αυτό, ειδικά για μια περιοχή όπως η Εύβοια, δεν είναι λίγο. Είναι ουσία.
Η Καραμπατσώλη έχει πρόσβαση — αλλά η πρόσβαση δεν είναι αποτέλεσμα
Από την άλλη πλευρά, η Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη, ως κυβερνητική βουλευτής, έχει ένα προφανές πλεονέκτημα: μπορεί να περνά την πόρτα των υπουργείων πιο εύκολα. Μπορεί να συναντά υπουργούς, να φωτογραφίζεται μαζί τους, να ανακοινώνει ότι «έθεσε ζητήματα» και ότι «υπήρξε θετικό κλίμα».
Μόνο που εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα: και μετά;
Μετά τη συνάντηση τι αλλάζει;
Ποιο έργο ξεμπλοκάρει;
Ποιο χρονοδιάγραμμα ανακοινώνεται;
Ποια δέσμευση μπαίνει στο χαρτί;
Ποια ανάγκη της Εύβοιας λύνεται;
Γιατί άλλο πράγμα η πρόσβαση και άλλο πράγμα η διεκδίκηση. Άλλο πράγμα να πηγαίνεις σε υπουργούς και άλλο να τους πιέζεις. Άλλο να μεταφέρεις προβλήματα και άλλο να τους αναγκάζεις να απαντήσουν δημόσια.
Η Καζάνη κάνει αντιπολίτευση με περιεχόμενο
Η αξία της Καζάνη είναι ότι δεν αντιμετωπίζει την αντιπολίτευση ως φωνή διαμαρτυρίας χωρίς αντίκρισμα. Την αντιμετωπίζει ως θεσμική υποχρέωση.
Δεν αρκείται στο να πει ότι κάτι δεν πάει καλά. Ζητά εξηγήσεις. Δεν μένει στο γενικό παράπονο. Βάζει συγκεκριμένα ζητήματα. Δεν λειτουργεί με τη λογική «να φανεί ότι κάτι κάναμε». Λειτουργεί με τη λογική «να υπάρχει καταγεγραμμένη πίεση».
Και σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά εξαντλείται σε αναρτήσεις, φωτογραφίες, χαμόγελα και δελτία Τύπου, αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.
Γιατί η Εύβοια έχει κουραστεί από τους περαστικούς της εξουσίας. Έχει κουραστεί από τους επισκέπτες των υπουργείων. Έχει κουραστεί από τις συσκέψεις χωρίς αποτέλεσμα και τις δηλώσεις χωρίς συνέχεια.
Η κυβερνητική βουλευτής πρέπει να φέρνει λύσεις, όχι μόνο συναντήσεις
Η Καραμπατσώλη δεν κρίνεται επειδή συναντά υπουργούς. Αυτό είναι μέρος του ρόλου της. Κρίνεται επειδή, ως κυβερνητική βουλευτής, έχει μεγαλύτερη ευθύνη να φέρνει απτά αποτελέσματα.
Όταν είσαι με την κυβέρνηση, δεν αρκεί να λες ότι «έθεσες το θέμα». Οφείλεις να πεις τι απάντηση πήρες. Τι δεσμεύτηκε το υπουργείο. Πότε θα γίνει. Με ποια χρηματοδότηση. Με ποιο χρονοδιάγραμμα.
Αλλιώς, η πολιτική γίνεται τελετουργία: επίσκεψη, φωτογραφία, ανακοίνωση, τέλος.
Η Καζάνη, αντίθετα, ακόμη και από τη θέση της αντιπολίτευσης, κάνει κάτι πιο ουσιαστικό: δεν αφήνει τα ζητήματα να περάσουν στη σιωπή. Τα κρατά ανοιχτά. Τα επαναφέρει. Τα εκθέτει δημόσια.
Η Εύβοια χρειάζεται φωνή που ενοχλεί
Η Εύβοια δεν χρειάζεται βουλευτές που απλώς μεταφέρουν αιτήματα προς τα πάνω. Χρειάζεται βουλευτές που πιέζουν την εξουσία προς τα κάτω, προς την κοινωνία, προς τον πολίτη, προς την καθημερινότητα.
Χρειάζεται φωνές που ενοχλούν.
Φωνές που δεν βολεύονται.
Φωνές που δεν χάνονται στους διαδρόμους.
Φωνές που γράφουν, ρωτούν, επιμένουν.
Και σε αυτή τη σύγκριση, η Καζάνη φαίνεται να έχει πιο καθαρό πολιτικό αποτύπωμα. Όχι επειδή έχει τη δύναμη της κυβέρνησης. Αλλά ακριβώς επειδή, χωρίς αυτή τη δύναμη, επιμένει να κάνει τη δουλειά της.
Η Καραμπατσώλη μπορεί να έχει τις πόρτες των υπουργείων.
Η Καζάνη έχει το χαρτί της Βουλής.
Η πρώτη μπορεί να βγαίνει από συναντήσεις με φωτογραφίες.
Η δεύτερη βάζει ερωτήματα που μένουν στα πρακτικά.
Η μία κινείται στον διάδρομο της εξουσίας.
Η άλλη επιλέγει το πεδίο της δημόσιας λογοδοσίας.
Και για την Εύβοια, αυτό κάνει διαφορά.
Γιατί ο τόπος δεν σώζεται με χειραψίες.
Δεν αλλάζει με χαμόγελα έξω από υπουργικά γραφεία.
Δεν προχωρά με ανακοινώσεις καλών προθέσεων.
Ο τόπος χρειάζεται πίεση.
Χρειάζεται φωνή.
Χρειάζεται βουλευτές που να μη φοβούνται να γράψουν τα προβλήματα με το όνομά τους.
Και σε αυτή τη μάχη, η Κατερίνα Καζάνη δείχνει ότι δεν πηγαίνει απλώς για να φανεί.
Πηγαίνει για να καταγράψει, να πιέσει και να ενοχλήσει.
Κι αυτό, στην πολιτική, είναι συχνά η αρχή της πραγματικής δουλειάς.