ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΛΙΑΜΠΟΤΗΣ
Καλό μήνα, συμπατριώτες. Με υγεία και δύναμη, γιατί τις χρειαζόμαστε. Μαζί με τις ευχές, όμως, ας πούμε και δυο κουβέντες χωρίς περιστροφές.
Εγώ ένα πράγμα δυσκολεύομαι να καταλάβω: πώς γίνεται να λες ότι δεν βγαίνει ο μήνας, ότι σε πνίγουν οι λογαριασμοί, ότι το αύριο των παιδιών σου σε τρομάζει, και την ίδια στιγμή να υπερασπίζεσαι με πάθος εκείνους που θεωρείς υπεύθυνους γι’ αυτή την κατάσταση;
Κάπου πρέπει να συναντηθούν αυτά που ζούμε με αυτά που ψηφίζουμε.
Αυτή είναι, για μένα, η βαθιά αρρώστια του καπιταλιστικού συστήματος: να θεωρείται αυτονόητη η προστασία του κέρδους και συζητήσιμη η προστασία του ανθρώπου. Να πρέπει ο εργαζόμενος να απολογείται επειδή ζητά να ζήσει αξιοπρεπώς. Να του ζητούν διαρκώς υπομονή, προσαρμογή και θυσίες, λες και η ζωή του είναι ένα έξοδο που πρέπει να περιοριστεί.
Και η πολιτική εξουσία; Εκεί οφείλουμε να είμαστε αμείλικτοι στον έλεγχο. Τα δημόσια χρήματα ανήκουν στον λαό. Κάθε ευρώ έχει προορισμό και κάθε διαχειριστής του υποχρέωση να δίνει λογαριασμό. Όποιος βλέπει την εκλογική νίκη σαν δικαίωμα ιδιοκτησίας πάνω στο κράτος προσβάλλει τον πολίτη που τον εμπιστεύτηκε.
Ύστερα ακούμε το γνωστό: «Όλοι ίδιοι είναι». Πολύ βολική κουβέντα. Τους βάζεις όλους στο ίδιο τσουβάλι, σταματάς να ψάχνεις ευθύνες και στο τέλος μένεις με εκείνους που ήδη καταγγέλλεις. Και ο κύκλος συνεχίζεται.
Ε, λοιπόν, εγώ αυτή τη λογική δεν μπορώ να την καταπιώ.
Αν πιστεύεις ότι κάποιος σε αδικεί, ζήτησέ του εξηγήσεις. Αν σε κορόιδεψε, βγάλε συμπέρασμα. Αν απέτυχε, πάρε πίσω την εμπιστοσύνη σου. Πόσες ακόμη δικαιολογίες θα βρίσκεις επειδή είναι «δικός σου»; Τι ακριβώς σου χρωστάει η κομματική σου ταυτότητα και την προστατεύεις περισσότερο από την καθημερινότητά σου;
Ξέρω ότι ο κόσμος φοβάται. Ξέρω ότι η απογοήτευση μπορεί να σε κάνει να πιστεύεις πως τίποτα δεν αλλάζει. Η ευθύνη όσων κυβερνούν παραμένει πρώτη και βαριά. Αλλά έχουμε κι εμείς ευθύνη όταν τους προσφέρουμε μονίμως άλλοθι.
Προσωπικά, θέλω να μπορώ να κοιτάζω τις επιλογές μου και να λέω: εδώ έκανα λάθος. Να έχω το θάρρος να αλλάξω γνώμη και να απαιτήσω κάτι καλύτερο.
Καλό μήνα, λοιπόν. Και λίγη περισσότερη μνήμη στην κάλπη. Γιατί η ανοχή μας έχει κόστος. Και τον λογαριασμό τον πληρώνουμε εμείς.