Στη χώρα όπου οι νέοι φεύγουν για να «βρουν ευκαιρίες»
και οι γονείς μένουν πίσω να πληρώνουν λογαριασμούς για άδεια σπίτια.
Στη χώρα όπου οι συνταξιούχοι δεν πεινάνε — απλώς μετρούν μέρες, χάπια και προσφορές.
Και όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν ολόκληρο μήνα για να τα φέρουν ίσα με ψωμί-τυρί.
Η υγεία είναι δημόσια.
Αρκεί να μη χρειαστείς γιατρό.
Ή να έχεις χρήματα.
Ή «άκρες».
Τα χωράφια γεμίζουν εισαγόμενα «ευρωπαϊκά» προϊόντα,
με πρότυπα που αλλού απαγορεύονται αλλά εδώ… βαφτίζονται ανάπτυξη.
Οι Έλληνες παραγωγοί στραγγαλίζονται,
οι εισαγωγές βαφτίζονται σωτηρία.
Μέλι από όπου βγει.
Ψάρια από το Αιγαίο — αλλά όχι από εμάς.
Ενέργεια σε τιμές που δεν συζητιούνται.
ΦΠΑ από τους υψηλότερους στην Ευρώπη,
για να φορολογείται ακόμη και η φτώχεια.
Και στο τέλος;
Θα μαλώσουμε για το ποιο κόμμα θα κυβερνήσει.
Από τα ίδια.
Που ξανακυβέρνησαν.
Και μας έφεραν εδώ.
Λαός με ιστορία, επιστήμες, δημοκρατία.
Παρόν χωρίς απαιτήσεις.
Μέλλον χωρίς σχέδιο.
Αλλά μην ανησυχείτε.
Όλα πάνε καλά.
Σας το είπαν στην τηλεόραση.
