Από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ και από εκεί στον Τσίπρα ο Συμεών Κεδίκογλου. Σταθερά στη Νέα Δημοκρατία ο Σίμος. Δύο πολιτικές διαδρομές, ένα επώνυμο και μια κοινωνία κουρασμένη από τις πολιτικές «κληρονομιές».
Για πολλά χρόνια στην Εύβοια το επώνυμο Κεδίκογλου λειτουργούσε σχεδόν σαν πολιτικό διαβατήριο.
Άνοιγε κομματικές πόρτες, εξασφάλιζε δημοσιότητα, δημιουργούσε αναγνωρισιμότητα και πρόσφερε σημαντικό προβάδισμα πριν ακόμη ανοίξουν οι κάλπες.
Μόνο που οι εποχές αλλάζουν. Και μαζί τους αλλάζουν και οι αντοχές των ψηφοφόρων.
Ο Συμεών Κεδίκογλου άρχισε την κοινοβουλευτική του διαδρομή από το ΠΑΣΟΚ, έφτασε μέχρι τη θέση του υφυπουργού Παιδείας, μετακινήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα αποχώρησε για να συνταχθεί με το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα.
ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας – επόμενη στάση;
Κανείς δεν απαγορεύει σε έναν πολιτικό να αλλάζει κόμμα. Ούτε είναι υποχρεωμένος να παραμένει ισόβια εγκλωβισμένος σε μια παράταξη όταν θεωρεί ότι αυτή δεν τον εκφράζει πλέον.
Όταν, όμως, οι μετακινήσεις γίνονται διαδοχικές, οι πολίτες δικαιούνται να ρωτούν:
Τι μένει τελικά σταθερό; Οι πολιτικές αρχές ή το ψηφοδέλτιο που κάθε φορά φαίνεται περισσότερο πρόσφορο;
Ο Συμεών Κεδίκογλου πήγε από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα περνά στο εγχείρημα Τσίπρα. Στην τοπική πολιτική πιάτσα, πάντως, το σχόλιο βγαίνει σχεδόν μόνο του:
Μετά τον Τσίπρα, μήπως επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ;
Δεν υπάρχει σήμερα κάποια επιβεβαιωμένη ανακοίνωση για τέτοια μετακίνηση. Η μέχρι τώρα πολιτική διαδρομή του, όμως, είναι αρκετή για να γεννήσει ερωτήματα – και ακόμη περισσότερη ειρωνεία.
Γιατί, όταν ένας πολιτικός μετακινείται από κόμμα σε κόμμα, δεν μπορεί να απαιτεί από τους ψηφοφόρους να παραμένουν ακίνητοι και πιστοί στο επώνυμό του.
Και απέναντι ο άλλος Κεδίκογλου
Στην άλλη πλευρά του κομματικού χάρτη βρίσκεται ο Σίμος Κεδίκογλου. Πολυετής βουλευτής Εύβοιας, πρώην υπουργός και σταθερός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας.
Εκείνος δεν άλλαξε κομματικό στρατόπεδο. Παρέμεινε στη ΝΔ, επενδύοντας επί χρόνια στη σχέση του με τον κομματικό μηχανισμό και στην ισχυρή αναγνωρισιμότητα του επωνύμου.
Αλλά και εδώ υπάρχει ένα απλό ερώτημα:
Αρκεί η κομματική σταθερότητα για να δικαιολογήσει μία ακόμη θητεία;
Οι βουλευτικές έδρες δεν είναι οικογενειακά κειμήλια. Δεν παραδίδονται από γενιά σε γενιά και δεν συνοδεύουν ένα επώνυμο εφ’ όρου ζωής. Κρίνονται από το έργο, την παρουσία, τις παρεμβάσεις και κυρίως από το αποτέλεσμα που βλέπει ο πολίτης στην καθημερινότητά του.
Και η Εύβοια εξακολουθεί να μετρά πληγές, εγκατάλειψη, υποδομές που καθυστερούν, υπηρεσίες που υποβαθμίζονται και υποσχέσεις που ανακυκλώνονται πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση.
Η Εύβοια δεν είναι πολιτική περιουσία κανενός
Οι δύο Κεδίκογλου ακολούθησαν διαφορετικές διαδρομές.
Ο ένας διέσχισε σχεδόν ολόκληρο τον χώρο της Κεντροαριστεράς αναζητώντας κάθε φορά νέα πολιτική στέγη. Ο άλλος παρέμεινε στη Νέα Δημοκρατία, κρατώντας σταθερά τη θέση του στον κομματικό χάρτη.
Το κοινό τους σημείο είναι το επώνυμο.
Αυτό αρκούσε για πολλά χρόνια. Μπορεί, όμως, να μην αρκεί ξανά.
Οι πολίτες της Εύβοιας δεν είναι υποχρεωμένοι να επιλέγουν ανάμεσα στον έναν και στον άλλον Κεδίκογλου, σαν να πρόκειται για δύο διαφορετικές εκδοχές της ίδιας πολιτικής διαδρομής.
Δεν χρωστούν σε κανέναν ισόβια παρουσία στη Βουλή. Δεν έχουν υπογράψει συμβόλαιο μονιμότητας με κανένα επώνυμο.
Η επόμενη κάλπη θα δείξει εάν το όνομα εξακολουθεί να διαθέτει την παλιά εκλογική δύναμη ή εάν ολοκληρώνεται ένας ολόκληρος πολιτικός κύκλος.
Γιατί το επώνυμο μπορεί να ανοίγει πόρτες.
Δεν μπορεί, όμως, να τις κρατά για πάντα ανοιχτές.
Δυστυχώς για τους ίδιους.
Ευτυχώς για τη δημοκρατία.