Η υπόθεση με το ΚΕΠ στον Βούρκο δεν είναι χθεσινή. Δεν είναι μια εικόνα που εμφανίστηκε ξαφνικά. Δεν είναι ένα πρόβλημα που προέκυψε μέσα σε μία νύχτα.
Υπάρχουν φωτογραφίες, δημοσιεύσεις και καταγγελίες εδώ και έναν χρόνο. Κι όμως, ο Αντιδήμαρχος του Δήμου Χαλκιδέων εμφανίζεται τώρα σαν να ανακάλυψε χθες την κατάσταση.
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για μια παλιά φωτογραφία που ανασύρθηκε για εντυπώσεις. Μιλάμε για μια κατάσταση που, από χθες μέχρι σήμερα, σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, παραμένει ίδια.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Το ΚΕΠ στον Βούρκο δεν είναι ιδιωτική αποθήκη. Δεν είναι εγκαταλελειμμένο οικόπεδο. Δεν είναι χώρος χωρίς σημασία. Είναι δημόσια υπηρεσία. Εκεί πηγαίνουν πολίτες, ηλικιωμένοι, εργαζόμενοι, άνθρωποι που ζητούν εξυπηρέτηση από το κράτος και τον Δήμο.
Και δίπλα παίζουν παιδιά.
Σε απόσταση περίπου 100 μέτρων υπάρχει σχολείο.
Οι κάτοικοι μιλούν για εικόνα εγκατάλειψης, για χώρο που προκαλεί σοβαρές ανησυχίες για τη δημόσια ασφάλεια και, σύμφωνα με καταγγελίες, για σημείο όπου συγκεντρώνονται άτομα με πιθανή χρήση ουσιών.
Αν αυτό ισχύει, τότε δεν μιλάμε απλώς για αμέλεια. Μιλάμε για επικίνδυνη θεσμική αδιαφορία.
Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη αν συμβεί κάτι;
Ποιος εγγυάται την ασφάλεια των παιδιών;
Ποιος ελέγχει τον χώρο;
Ποιος καθαρίζει;
Ποιος επιτηρεί;
Ποιος απαντά στους γονείς και στους κατοίκους;
Ο Αντιδήμαρχος του Δήμου Χαλκιδέων λέει ότι το είδε χθες.
Μόνο που οι φωτογραφίες και οι καταγγελίες υπάρχουν εδώ και έναν χρόνο.
Άρα το ερώτημα δεν είναι πότε το είδε.
Το ερώτημα είναι γιατί δεν έγινε τίποτα τόσο καιρό.
Έναν χρόνο πριν δεν το έβλεπαν;
Δεν διάβαζαν;
Δεν ενημερώθηκαν;
Δεν πέρασαν ποτέ από το σημείο;
Ή απλώς περίμεναν να γίνει θόρυβος για να εμφανιστούν τώρα ως δήθεν αιφνιδιασμένοι;
Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι καθυστερημένη αντίδραση μπροστά στη δημόσια έκθεση.
Οι δημόσιοι χώροι δεν μπορεί να μετατρέπονται σε εστίες εγκατάλειψης δίπλα σε σχολεία και σημεία όπου κινούνται παιδιά. Δεν μπορεί οι κάτοικοι να φωνάζουν και οι αρμόδιοι να παριστάνουν τους έκπληκτους.
Αν η εικόνα δεν ισχύει, ας βγουν σήμερα με φωτογραφίες και στοιχεία να το αποδείξουν.
Αν ισχύει, να παρέμβουν τώρα.
Όχι αύριο.
Όχι μετά το επόμενο συμβάν.
Όχι αφού γίνει το κακό.
Τώρα.
Γιατί όταν δίπλα παίζουν παιδιά και στα 100 μέτρα υπάρχει σχολείο, η αδιαφορία δεν είναι απλώς ανικανότητα.
Είναι κίνδυνος.
Και όταν ένα θέμα είναι δημοσιευμένο εδώ και έναν χρόνο και οι αρμόδιοι εμφανίζονται να το «ανακαλύπτουν» τώρα, τότε δεν μιλάμε για ατυχία.
Μιλάμε για πολιτική ανεπάρκεια.
Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες δικαιολογίες. Χρειάζονται καθαρό χώρο, άμεση παρέμβαση, δημόσια απάντηση και σεβασμό.