Το παραλιακό μέτωπο στο Κουρέντι δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ένα ακόμη κομμάτι γης που περιμένει τη σειρά του για τσιμέντο. Είναι ένας από τους τελευταίους ανοιχτούς χώρους της πόλης, ένας χώρος με μνήμη, προοπτική και τεράστια αξία για τις επόμενες γενιές.
Η Χαλκίδα έχει πληρώσει ακριβά, εδώ και δεκαετίες, την έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού. Έχει πληρώσει την προχειρότητα, την άναρχη δόμηση, την απουσία ελεύθερων χώρων, την αντίληψη ότι κάθε αλάνα πρέπει κάποια στιγμή να «αξιοποιηθεί» με μπετόν.
Όμως το Κουρέντι δεν είναι χώρος για να χαθεί.
Δεν είναι χώρος για να κλειστεί.
Δεν είναι χώρος για να παραδοθεί σε λογικές που βλέπουν τη θάλασσα ως προνόμιο λίγων και όχι ως δικαίωμα όλων.
Το θετικό είναι ότι σήμερα φαίνεται πως υπάρχει δρόμος. Όχι μόνο για την προστασία του παραλιακού μετώπου από την τσιμεντοποίηση, αλλά και για την πραγματική αξιοποίηση της έκτασης προς όφελος της πόλης. Και αυτή η αξιοποίηση δεν μπορεί να σημαίνει άλλο ένα έργο βιτρίνας, ούτε μια παρέμβαση χωρίς ψυχή.
Αξιοποίηση σημαίνει ελεύθερος δημόσιος χώρος.
Σημαίνει πράσινο, περίπατος, άθληση, πολιτισμός.
Σημαίνει χώροι για παιδιά, νέους, οικογένειες, ηλικιωμένους.
Σημαίνει πρόσβαση στη θάλασσα για όλους.
Σημαίνει μια Χαλκίδα που σέβεται το παραλιακό της μέτωπο και δεν το θυσιάζει στον βωμό της εύκολης «ανάπτυξης».
Γιατί ανάπτυξη δεν είναι να γεμίζεις κάθε ελεύθερο σημείο με κατασκευές. Ανάπτυξη είναι να παραδίδεις στην κοινωνία χώρους καλύτερους από αυτούς που παρέλαβες. Ανάπτυξη είναι να σκέφτεσαι όχι την επόμενη φωτογραφία, αλλά την επόμενη γενιά.
Το Κουρέντι μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς. Ένας ανοιχτός πνεύμονας ζωής για τη Χαλκίδα. Ένας χώρος που θα ενώνει την πόλη με τη θάλασσα, αντί να τη χωρίζει. Ένα παράδειγμα ότι όταν υπάρχει πίεση, διεκδίκηση και καθαρή θέση, μπορούν να μπαίνουν όρια στην αυθαιρεσία και στην τσιμεντοποίηση.
Ας το πούμε καθαρά: η αλάνα στο Κουρέντι δεν είναι «κενό». Είναι ευκαιρία. Και οι πόλεις κρίνονται ακριβώς από το πώς διαχειρίζονται τέτοιες ευκαιρίες.
Η Χαλκίδα δεν έχει ανάγκη από άλλες χαμένες παραλίες. Δεν έχει ανάγκη από άλλους αποκλεισμένους χώρους. Δεν έχει ανάγκη από άλλα έργα που σχεδιάζονται χωρίς την κοινωνία και μετά παρουσιάζονται ως τετελεσμένα.
Έχει ανάγκη από ανάσες.
Από ανοιχτούς χώρους.
Από δημόσιο χαρακτήρα.
Από σεβασμό στο περιβάλλον και στους ανθρώπους της.
Το παραλιακό μέτωπο στο Κουρέντι πρέπει να μείνει ζωντανό, ανοιχτό και δημόσιο. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως δέσμευση.
Γιατί το Κουρέντι δεν ανήκει στο τσιμέντο. Ανήκει στη Χαλκίδα. Ανήκει στα παιδιά της. Ανήκει στο μέλλον της πόλης.