Η κυβέρνηση δεν κυβερνά πλέον· επιβιώνει. Και επενδύει στην κατασκευή ενός βολικού αντιπάλου, προκειμένου να ανακόψει τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ και να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε αποχή, σύγχυση και ακίνδυνη διαμαρτυρία.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κυβερνά πλέον. Επιβιώνει.
Και η διαφορά είναι ορατή παντού: στα ταμεία των σούπερ μάρκετ, όπου οι πολίτες κοιτούν αμήχανα την απόδειξη· στα σπίτια που περνούν στα χέρια των funds· στα νοικοκυριά που δεν βγάζουν τον μήνα· στην ακρίβεια που στραγγαλίζει αθόρυβα, καθημερινά και μεθοδικά.
Η κοινωνική οργή δεν είναι πια διάχυτη και ασχημάτιστη. Είναι συμπαγής, χειροπιαστή και ωριμάζει με κάθε ημέρα που περνά.
Τα επιδόματα-σταγόνες δεν αντιμετωπίζουν την καταστροφή. Την καλύπτουν προσωρινά, σαν χαρτοπετσέτα πάνω σε ανοιχτή πληγή. Οι βολεμένοι του «συστήματος Μητσοτάκη» —οι λίγοι και εκλεκτοί που ευημερούν ενώ η κοινωνική πλειοψηφία πνίγεται— δεν μπορούν να ανακόψουν επ’ αόριστον αυτή την πτώση.
Είναι μαθηματικά αδύνατο. Ή, για να είμαστε ακριβείς, εξαιρετικά απίθανο.
Το σενάριο του Doctor Strange
Στο Avengers: Infinity War, ο Doctor Strange εξετάζει 14.000.605 διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντος. Όταν ο Τόνι Σταρκ τον ρωτά σε πόσες από αυτές κερδίζουν, εκείνος απαντά:
«Σε μία».
Αυτή ακριβώς είναι σήμερα η θέση της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στην ελληνική κοινωνία: μία πιθανότητα στις 14.000.605.
Και το γνωρίζουν.
Γι’ αυτό έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να στήνουν τη σκηνογραφία της επόμενης ημέρας. Να κατασκευάζουν τεχνητούς αντιπάλους, ψεύτικα διλήμματα και μια παράλληλη πολιτική πραγματικότητα, μέσα στην οποία η κυβέρνηση θα εμφανίζεται ξανά ως δήθεν μοναδική εγγύηση σταθερότητας.
Ο βολικός αντίπαλος και ο πραγματικός φόβος
Ο αντίπαλος που πραγματικά τρομάζει το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι ο πολιτικά και οργανωτικά αποδυναμωμένος χώρος γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα.
Δεν είναι ένα σχήμα χωρίς ισχυρή οργανωτική δομή στην επικράτεια, χωρίς συγκροτημένο κυβερνητικό πρόγραμμα και με παλαιούς συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού να αμφισβητούν δημόσια τις επιλογές και την πολιτική του διαδρομή.
Αυτό που πραγματικά χαλάει τον ύπνο του συστήματος εξουσίας είναι το ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ που διαθέτει ιστορική και ιδεολογική ταυτότητα. Που έχει στελέχη και οργανώσεις σε κάθε γωνιά της χώρας. Που μπορεί να παρουσιάσει ένα εφαρμόσιμο πρόγραμμα εξόδου από το τέλμα, χωρίς να χρειάζεται να εφευρίσκει κάθε πρωί τον πολιτικό του προσανατολισμό.
Γι’ αυτό και επιχειρείται η κατασκευή μιας παράλληλης πραγματικότητας.
Ο Αλέξης Τσίπρας τοποθετείται τεχνητά στο κέντρο της αντιπολιτευτικής συζήτησης, με προβολή δυσανάλογη προς την πραγματική πολιτική και κοινοβουλευτική ισχύ του εγχειρήματός του.
Δημοσιολόγοι, περιφερόμενοι δημοσκόποι και οι γνωστοί «λαγοί» του συστήματος εργάζονται ακατάπαυστα για να πείσουν τον οργισμένο πολίτη ότι αυτό το ασαφές σχήμα αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική.
Όχι επειδή φοβούνται την επιστροφή Τσίπρα.
Αλλά επειδή τους εξυπηρετεί.
Από τις υποκλοπές στη δολοφονία χαρακτήρα
Την ίδια στιγμή, ο κρατικός και επικοινωνιακός μηχανισμός έχει στρέψει εδώ και χρόνια τα πυρά του στο ΠΑΣΟΚ και στον πρόεδρό του, Νίκο Ανδρουλάκη.
Πρώτα ήρθαν οι υποκλοπές. Έψαξαν να βρουν κάτι —οτιδήποτε— που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πολιτικά. Δεν βρήκαν τίποτα.
Ακολούθησε η συστηματική δολοφονία χαρακτήρα μέσα από φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης, ανώνυμους λογαριασμούς και οργανωμένους μηχανισμούς στα κοινωνικά δίκτυα.
Ούτε αυτή η επιχείρηση πέτυχε.
Τώρα εφαρμόζεται η νέα στρατηγική: η ενίσχυση του «μπαμπούλα Τσίπρα», ώστε να προκληθεί απογοήτευση, να αυξηθεί η αποχή και να διοχετευθεί η κοινωνική διαμαρτυρία προς επιλογές που δεν απειλούν πραγματικά την κυβερνητική εξουσία.
Η επιδίωξή τους είναι απλή: ο πολίτης να θυμώσει, αλλά να μη δράσει. Να αγανακτήσει, αλλά να μην προσέλθει στην κάλπη. Να διαμαρτυρηθεί, αλλά να ψηφίσει με τρόπο που δεν θα πονέσει το σύστημα.
Θέλουν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα
Στόχος τους είναι η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας.
Να παρουσιάσουν την πολιτική φθορά ως ανθεκτικότητα. Την κοινωνική αποδοκιμασία ως «έλλειψη εναλλακτικής». Την κυβερνητική αποτυχία ως δήθεν αναπόφευκτη σταθερότητα.
Θέλουν να κάνουν πραγματικότητα εκείνη τη μία πιθανότητα στις 14.000.605.
Να μετατρέψουν τη διαφαινόμενη ήττα τους σε θρίαμβο της επικοινωνιακής χειραγώγησης.
Δεν πρέπει να τους επιτραπεί.
Το ΠΑΣΟΚ, με την πολιτική αυτονομία που υπερασπίζεται ο Νίκος Ανδρουλάκης και με τις μάχες που έχει δώσει απέναντι στη διαφθορά, στις υποκλοπές και στην αλαζονεία της εξουσίας, αποτελεί τον συγκροτημένο δρόμο για την πραγματική πολιτική αλλαγή.
Η οργή του κόσμου δεν χρειάζεται ψεύτικους σωτήρες που επιστρέφουν από τα ερείπια του παρελθόντος. Χρειάζεται πρόγραμμα, προοπτική και αξιοπιστία που κατακτάται καθημερινά.
Η ιστορία, όπως και στις καλές ταινίες, γράφεται από εκείνους που αρνούνται να παραδοθούν στην πλασματική πραγματικότητα των ισχυρών.
Εκείνη η μία πιθανότητα πρέπει να παραμείνει αυτό που είναι:
Μακρινή, απίθανη και πολιτικά ανεπιθύμητη.
Πηγή: Το Ποντίκι