Σε μια χώρα όπου η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από πρόσωπα χωρίς επάρκεια, χωρίς ηθικό βάρος και συχνά με βαρύ παρελθόν, η δημόσια συζήτηση γύρω από το αν “δικαιούται” να πολιτευτεί η Μαρία Καρυστιανού αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο:
την επιλεκτική ευαισθησία και τη δομική υποκρισία του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Για δεκαετίες, το πολιτικό σκηνικό άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του:
- σε τηλεοπτικές περσόνες,
- σε αθλητές και “επώνυμα” ονόματα,
- σε πολιτικούς γόνους,
- σε πρόσωπα που βρέθηκαν αργότερα μπλεγμένα σε σκάνδαλα, μίζες και καταδίκες.
Όλοι αυτοί είχαν δικαίωμα να εκλεγούν.
Κάποιοι μάλιστα κυβέρνησαν.
Και ξαφνικά, εμφανίζεται πρόβλημα επειδή μια γυναίκα, που βγήκε στο προσκήνιο μέσα από μια εθνική τραγωδία, ζητά να κριθεί πολιτικά.
Το δικαίωμα στο εκλέγεσθαι δεν είναι προνόμιο
Η Μαρία Καρυστιανού δεν ζήτησε ασυλία.
Δεν ζήτησε λευκή επιταγή.
Ζήτησε κάτι απολύτως θεμελιώδες σε μια δημοκρατία: να κριθεί από τον λαό.
Έχει κάθε δικαίωμα:
- να θέσει υποψηφιότητα,
- να δημιουργήσει πολιτικό φορέα,
- να διεκδικήσει ρόλο στη Βουλή ή και στη διακυβέρνηση,
όπως ακριβώς κάθε πολίτης.
Το γεγονός ότι η πολιτική της αφετηρία συνδέεται με μια τραγωδία δεν αποτελεί μομφή.
Αντίθετα, αποτελεί υπενθύμιση των διαχρονικών ευθυνών ενός κράτους που απέτυχε:
- στην ασφάλεια,
- στη λογοδοσία,
- στη δικαιοσύνη.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η Καρυστιανού
Σε μια χώρα όπου:
- κυριαρχεί η αναξιοκρατία,
- ανθεί ο νεποτισμός,
- η εξουσία αναπαράγεται κληρονομικά,
- και το πολιτικό σύστημα αυτοπροστατεύεται,
όποιος δεν προέρχεται από τα «σωστά» τζάκια αντιμετωπίζεται ως απειλή.
Όχι γιατί είναι επικίνδυνος.
Αλλά γιατί δεν ελέγχεται.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι η ενόχληση ενός συστήματος που ανέχεται τα πάντα, αρκεί να προέρχονται από το εσωτερικό του.
Ο λαός θα κρίνει – όλα τα άλλα είναι θόρυβος
Η δημοκρατία δεν φοβάται τις υποψηφιότητες.
Φοβάται την υποκρισία.
Αν κάποιοι ανησυχούν για την πολιτική παρουσία της Καρυστιανού, υπάρχει μια απλή λύση:
η κάλπη.
Ο λαός θα αξιολογήσει.
Ο λαός θα αποφασίσει.
Και αυτή είναι η μόνη κρίση που μετρά.