Δεν πρόκειται για αστοχίες. Δεν πρόκειται για «λάθη» διαχείρισης. Πρόκειται για μια αλληλουχία πολιτικών αποφάσεων που χτυπούν τον ίδιο πυρήνα: την κοινωνική αντοχή, την παραγωγική βάση και την ίδια την ικανότητα του πολίτη να σταθεί όρθιος χωρίς εξάρτηση.
Όταν διαλύεται ο πρωτογενής τομέας, όταν εξοντώνονται κτηνοτρόφοι και αγρότες, όταν η γη αδειάζει από τους ανθρώπους της και η κοινωνία συνηθίζει να ζει με φόβο, ακρίβεια και αδυναμία, τότε δεν μιλάμε απλώς για κακή πολιτική. Μιλάμε για σχέδιο απογύμνωσης μιας χώρας από την αυτάρκεια, την αξιοπρέπεια και το μέλλον της.
Η κοινωνία σε καθεστώς εξουθένωσης
Η εξουσία δεν κυβερνά πια για να στηρίξει την κοινωνία. Κυβερνά για να τη φθείρει, να τη διασπά και να τη μετατρέπει σε μάζα κουρασμένων ανθρώπων που απλώς παλεύουν να επιβιώσουν.
Κάθε νέο μέτρο φορτώνεται στους πολλούς. Κάθε κρίση γίνεται άλλοθι. Κάθε αποτυχία βαφτίζεται «αναγκαία προσαρμογή».
Και στο τέλος ο πολίτης καλείται όχι μόνο να πληρώσει τον λογαριασμό, αλλά και να χειροκροτήσει την ίδια πολιτική που τον γονάτισε.
Πρωτογενής τομέας υπό διάλυση
Η επίθεση στην παραγωγή δεν είναι θεωρία. Είναι πραγματικότητα.
Κτηνοτροφία, γεωργία, μικρομεσαία δραστηριότητα, περιφέρεια: όλα πιέζονται προς ένα σημείο ασφυξίας.
Όταν χάνεται ζωικό κεφάλαιο, όταν ο παραγωγός δεν αντέχει το κόστος, όταν η ύπαιθρος εγκαταλείπεται και η τροφή παύει να είναι αποτέλεσμα εθνικής προσπάθειας και γίνεται αντικείμενο εξάρτησης, τότε η χώρα δεν εκσυγχρονίζεται — αποσυναρμολογείται.
Και μια χώρα που δεν παράγει αυτά που τρώει, σύντομα δεν ορίζει ούτε τους όρους της επιβίωσής της.
Από την αυτάρκεια στην εξάρτηση
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι μόνο η φτωχοποίηση. Είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε τόπο χωρίς αυτάρκεια, χωρίς έλεγχο των πόρων της, χωρίς παραγωγική κυριαρχία.
Όταν η γη, η διατροφή, η ενέργεια και η οικονομική επιβίωση βγαίνουν από τα χέρια της κοινωνίας, τότε η δημοκρατία αδειάζει από περιεχόμενο.
Διότι ελεύθερος πολίτης δεν είναι ο εξαρτημένος καταναλωτής. Ελεύθερος πολίτης είναι εκείνος που έχει δικαίωμα στην εργασία, στην παραγωγή, στην κρίση, στην επιλογή και στην αντίσταση.
Κι αυτό ακριβώς επιχειρούν να σπάσουν: τη δυνατότητα του λαού να παραμένει κοινωνία και να μη μετατραπεί σε υπάκουο πληθυσμό.
Δεν μας θεωρούν απλώς αδύναμους. Μας θέλουν εξαντλημένους.
Δεν τους αρκεί να φτωχύνει ο πολίτης — θέλουν να πάψει να σκέφτεται, να πάψει να αντιδρά, να πάψει να πιστεύει ότι αυτή η χώρα μπορεί να σταθεί στα πόδια της.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν καταλαβαίνουμε.
Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να σωπαίνουμε ενώ ξεπουλούν την αντοχή, την παραγωγή και το μέλλον της χώρας κομμάτι-κομμάτι.