Η υπόθεση Κωνσταντινόπουλου δεν είναι απλώς ένα ακόμα εσωκομματικό επεισόδιο στο ΠΑΣΟΚ. Είναι ένας ακόμη καθρέφτης της πολιτικής γύμνιας των αστικών κομμάτων, που φωνάζουν για «μεγάλες διαφορές», αλλά στην πράξη μοιράζονται το ίδιο πολιτικό πάτωμα, τις ίδιες στρατηγικές δεσμεύσεις και την ίδια αγωνία για ανακύκλωση προσώπων και ρόλων.
Όταν βουλευτές, στελέχη και παράγοντες περνούν με άνεση από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, δεν αποδεικνύεται η «ωριμότητα» του πολιτικού συστήματος, αλλά το ακριβώς αντίθετο: ότι οι διαχωριστικές γραμμές τους είναι τόσο ρηχές, ώστε χωρούν μέσα τους καρέκλες, φιλοδοξίες, προσωπικά δίκτυα και κάθε λογής πολιτικά παζάρια.
Το παραμύθι των “μεγάλων διαφορών”
Για χρόνια το πολιτικό σύστημα πουλάει στον λαό το ίδιο παραμύθι: ότι τα αστικά κόμματα είναι δήθεν φορείς διαφορετικών οραμάτων, ανταγωνιστικών σχεδίων και ασύμβατων πολιτικών κόσμων.
Κι όμως, κάθε φορά που προκύπτει μια διαγραφή, μια μεταγραφή ή μια «νέα στέγη» για κάποιο γνωστό πολιτικό πρόσωπο, η αλήθεια βγαίνει ξανά στην επιφάνεια. Αν υπήρχαν πράγματι βαθιές ιδεολογικές και κοινωνικές αντιθέσεις, τέτοιες μετακινήσεις δεν θα ήταν εύκολες, ούτε θα αντιμετωπίζονταν σαν σχεδόν φυσιολογικές.
Αντίθετα, θα προκαλούσαν πραγματικό πολιτικό σεισμό. Όμως δεν προκαλούν. Και δεν προκαλούν, γιατί το έδαφος είναι κοινό.
Ίδιο σύστημα, άλλες θέσεις στο ίδιο τραπέζι
Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιπες εκδοχές της ίδιας αστικής διαχείρισης μπορεί να αλλάζουν ύφος, συνθήματα και πρόσωπα, αλλά στον πυρήνα τους υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση:
την εξουσία των οικονομικών ελίτ, τη διαχείριση εντός των ίδιων ορίων, την πίστη στις ίδιες “σταθερές”, την ίδια απόσταση από τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες.
Γι’ αυτό και οι μετακινήσεις προσώπων μοιάζουν τόσο εύκολες. Δεν είναι μετατοπίσεις ανάμεσα σε αντίπαλους κόσμους. Είναι μετακινήσεις μέσα στην ίδια πολιτική πολυκατοικία. Από διαμέρισμα σε διαμέρισμα, από όροφο σε όροφο, με κοινό ασανσέρ την εξουσία και κοινό θυρωρό το σύστημα.
Οι καρέκλες αλλάζουν, ο λαός πληρώνει
Το πιο κυνικό στοιχείο αυτής της διαρκούς κινητικότητας δεν είναι απλώς η πολιτική υποκρισία. Είναι ότι όλο αυτό παρουσιάζεται σαν “κανονικότητα”, ενώ στην ουσία πρόκειται για μηχανισμό αναπαραγωγής του ίδιου φθαρμένου πολιτικού προσωπικού.
Σήμερα καταγγέλλονται μεταξύ τους, αύριο φωτογραφίζονται μαζί, μεθαύριο αφήνουν ανοιχτούς διαύλους συνεργασίας.
Και στο βάθος, ο λαός καλείται να πιστέψει ότι παρακολουθεί “μεγάλες μάχες αρχών”, ενώ στην πραγματικότητα βλέπει μικρές και μεγάλες διευθετήσεις ανθρώπων που δεν τσακώνονται για την κοινωνία, αλλά για τη θέση τους μέσα στο ίδιο σύστημα.
Οι καρέκλες αλλάζουν χέρια, αλλά η πολιτική που ματώνει την κοινωνία μένει ίδια.
Ας τελειώνει λοιπόν το θέατρο με τις δήθεν “ιδεολογικές αποστάσεις”.
Όταν οι μεταγραφές γίνονται με τέτοια άνεση, αποδεικνύεται ότι δεν έχουμε απέναντί μας διαφορετικούς πολιτικούς κόσμους, αλλά διαφορετικές φρουρές του ίδιου καθεστώτος.
Άλλα λογότυπα, ίδια συμφέροντα. Άλλες σημαίες, ίδια υποταγή. Άλλες φωνές στα έδρανα, ίδιο γονάτισμα μπροστά στο σύστημα που τους τρέφει — κι αυτοί, με τη σειρά τους, απομυζούν τον λαό και τη χώρα.