Δεν χρειάστηκε ούτε φωνή, ούτε καταγγελία, ούτε μακροσκελής ανάλυση. Μια και μόνο ερώτηση προς τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη ήταν αρκετή για να εκθέσει ξανά το πολιτικό βάρος του σκανδάλου των υποκλοπών.
Γιατί όταν ένας υπουργός εμφανίζεται ως στόχος παρακολούθησης αλλά δεν ζητά μέχρι τέλους λογοδοσία, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια προσωπικό. Είναι θεσμικό, πολιτικό και βαθιά δημοκρατικό.
Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΖΗΜΙΑ
Η πιο αποκαλυπτική στιγμή της συνέντευξης δεν ήταν κάποια ανάλυση για τη Μέση Ανατολή, ούτε μια δύσκολη διπλωματική τοποθέτηση. Ήταν ένα ερώτημα απλό, άμεσο και αφοπλιστικό: αφού παρακολουθούνταν το τηλέφωνό σας, γιατί δεν προσφύγατε στη Δικαιοσύνη;
Εκεί ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος. Γιατί όταν ένας κορυφαίος υπουργός δεν εξαντλεί κάθε θεσμικό μέσο για να προστατεύσει τον εαυτό του και να απαιτήσει την αλήθεια, τότε στέλνεται ένα μήνυμα πολιτικής ανοχής. Και όταν η ανοχή ξεκινά από την κορυφή, η κοινωνία καταλαβαίνει πως το σύστημα δεν λειτουργεί για να αποκαλύπτει, αλλά για να κουκουλώνει.
ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΙΚΟ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ
Οι υποκλοπές δεν είναι μια «στραβή» του κρατικού μηχανισμού. Δεν είναι ένα ατυχές περιστατικό, ούτε μια παραφωνία που ξεχάστηκε. Είναι η απόδειξη ότι στη χώρα λειτούργησε ένας μηχανισμός εξουσίας μέσα σε γκρίζες ζώνες, χωρίς καθαρή λογοδοσία, χωρίς διαφάνεια, χωρίς πραγματικό έλεγχο.
Όταν πολιτικοί, δημοσιογράφοι και δημόσια πρόσωπα γίνονται αντικείμενο παρακολούθησης, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος μπήκε στο στόχαστρο. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος είχε τη δύναμη να το κάνει, ποιος το επέτρεψε και ποιος καλύπτεται μέχρι σήμερα από τη σιωπή του συστήματος.
Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ
Σε μια κανονική δημοκρατία, όποιος θεωρεί ότι παρακολουθήθηκε, ζητά απαντήσεις μέχρι τέλους. Ζητά δικαστική διερεύνηση. Ζητά ευθύνες. Ζητά κάθαρση.
Όταν όμως αυτό δεν συμβαίνει, η σιωπή παύει να είναι ουδέτερη στάση. Μετατρέπεται σε πολιτική επιλογή. Και τότε το σκάνδαλο των υποκλοπών παύει να αφορά μόνο το παρελθόν· γίνεται παρόν και μέλλον της δημοκρατίας. Γιατί μια εξουσία που δεν προστατεύει ούτε τον ίδιο της τον εαυτό από τον σκοτεινό μηχανισμό, δεν μπορεί να πείσει κανέναν ότι θα προστατεύσει τον πολίτη.
Όταν η εξουσία δεν τολμά να ζητήσει αλήθεια ούτε για τη δική της παρακολούθηση, τότε δεν έχουμε απλώς σκάνδαλο. Έχουμε καθεστώς φόβου, σιωπής και πολιτικής συνενοχής. Και εκεί αρχίζει η πραγματική απογύμνωση της δημοκρατίας.