Και η Αυλίδα δεν είναι “ζώνη έργου”.
Είναι ιστορικό τοπίο. Είναι μνήμη. Είναι πολιτισμός. Είναι όριο.
Το κατηγορητήριο είναι απλό
Θέλετε έργο τέτοιας κλίμακας:
- χωρίς σαφή θεσμικά όρια
- χωρίς πλήρη αρχαιολογική χαρτογράφηση
- χωρίς δημόσια διαβούλευση
- χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση
Δηλαδή: χωρίς προστασία.
Γιατί; Γιατί έτσι γίνεται “εύκολο”
Όταν ένας τόπος δεν αποτυπώνεται, δεν θωρακίζεται.
Όταν δεν θωρακίζεται, γίνεται “διαθέσιμος”.
Και όταν γίνει “διαθέσιμος”, μετά μας λέτε:
«Τώρα είναι αργά, προχωράμε».
Αυτό δεν είναι ανάπτυξη.
Είναι τετελεσμένο.
Η Αυλίδα δεν είναι οικόπεδο
Όποιος μιλά για λιμένα, εγκαταστάσεις, μεταφορές και “ανάπτυξη” πάνω στην Αυλίδα, οφείλει πρώτα να πει καθαρά:
- ΠΟΥ ακριβώς; (με χάρτη, όχι με λόγια)
- ΜΕ ποια όρια; (θεσμικά, όχι “κατά προσέγγιση”)
- ΜΕ ποια αρχαιολογική τεκμηρίωση; (όχι “θα δούμε στην πορεία”)
- ΜΕ ποια διαβούλευση; (πραγματική, όχι προσχηματική)
Αν δεν τα λέτε, τότε δεν σχεδιάζετε.
Σπρώχνετε.
- Πού είναι η πλήρης αποτύπωση του χώρου στο Αρχαιολογικό Κτηματολόγιο;
- Πού είναι η χαρτογράφηση αρχαιολογικών ζωνών και ορίων;
- Πού είναι τα εναλλακτικά σενάρια και οι επιπτώσεις τους;
- Πότε έγινε δημόσια διαβούλευση με πλήρη σχέδια και στοιχεία;
- Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη αν προκύψει ότι το έργο πατάει πάνω σε ζώνες που “δεν είχαν αποτυπωθεί”;
Η ουσία
Δεν υπάρχει “ανάπτυξη” χωρίς κανόνες.
Υπάρχει μόνο ανάπτυξη για λίγους και κόστος για όλους.
Και εδώ το κόστος δεν είναι οικονομικό.
Είναι ανεπανόρθωτο.
Η Αυλίδα δεν είναι πρόχειρη γραμμή σε ένα masterplan.
Δεν είναι “κενό” στον χάρτη για να το γεμίσει ένα έργο.
Ο τόπος που δεν καταγράφεται, δεν προστατεύεται.
Και ο τόπος που δεν προστατεύεται, λεηλατείται.
Αν θέλετε να πείτε τη λέξη «ανάπτυξη», πείτε πρώτα τις άλλες τρεις:
όρια — χάρτες — διαβούλευση.