Στην Ελλάδα, για να δει ο εργαζόμενος 1.000 ευρώ καθαρά, ο εργοδότης πρέπει να πληρώσει περίπου 1.600 ευρώ. Δηλαδή, η εργασία φορολογείται και επιβαρύνεται τόσο βαριά, ώστε η αύξηση μισθών να μετατρέπεται σε τιμωρία για την παραγωγή και σε κοροϊδία για τον εργαζόμενο.
Και μετά αναρωτιούνται γιατί οι μισθοί δεν ανεβαίνουν. Αναρωτιούνται γιατί η αγορά στενάζει, γιατί οι νέοι φεύγουν, γιατί ο μέσος μισθός μειώνεται σε πραγματικούς όρους, αφού ο πληθωρισμός καταπίνει ό,τι μένει από το εισόδημα. Η απάντηση είναι απλή: γιατί στην Ελλάδα το κράτος αρπάζει πριν ζήσει ο άνθρωπος.
Η μεγάλη ληστεία της εργασίας
Όταν το μισθολογικό κόστος εκτοξεύεται πολύ πάνω από το καθαρό ποσό που λαμβάνει ο εργαζόμενος, δεν έχεις υγιή αγορά εργασίας. Έχεις ένα σύστημα που στραγγαλίζει και τις επιχειρήσεις και τους μισθωτούς. Ο εργοδότης πληρώνει πολλά, ο εργαζόμενος παίρνει λίγα και το κράτος παριστάνει τον σωτήρα, ενώ είναι ο βασικός μηχανισμός της ασφυξίας.
Οι μισθοί δεν μένουν στάσιμοι — καταρρέουν
Το πιο εξοργιστικό είναι ότι δεν μιλάμε απλώς για στασιμότητα. Μιλάμε για υποχώρηση. Γιατί όταν οι τιμές τρέχουν και οι αποδοχές δεν ακολουθούν, ο μισθός χάνει αξία κάθε μήνα. Ο εργαζόμενος μπορεί να βλέπει τον ίδιο αριθμό στη μισθοδοσία, αλλά στην πραγματική ζωή αγοράζει λιγότερα, ζει χειρότερα, αποταμιεύει μηδέν και βυθίζεται πιο βαθιά στην ανασφάλεια.
Ευρωπαϊκά δισεκατομμύρια, κοινωνία σε καθήλωση
Και όλα αυτά ενώ πέφτουν στην οικονομία ευρωπαϊκά χρήματα με τη σέσουλα. Αντί αυτά τα κονδύλια να γίνουν μισθοί, παραγωγικές επενδύσεις, τεχνολογική αναβάθμιση και πραγματική ανασυγκρότηση της εργασίας, γίνονται αριθμοί σε κυβερνητικές παρουσιάσεις, έργα βιτρίνας και διανομή πολιτικής αυταρέσκειας. Η ανάπτυξη διαφημίζεται, αλλά ο εργαζόμενος δεν τη συναντά ποτέ στο πορτοφόλι του.
Αυτή δεν είναι οικονομική πολιτική υπέρ της εργασίας. Είναι μηχανισμός φτωχοποίησης με γραβάτα, ποσοστά και δελτία Τύπου. Και όσο το κράτος τρώει τον μισθό πριν φτάσει στην τσέπη, η Ελλάδα δεν θα παράγει ευημερία — θα παράγει μόνο φθηνούς ανθρώπους.