Από την Τετάρτη 1 Απριλίου 2026, οι γονείς του σχολείου στον Μύτικα Ευβοίας περνούν από την αγανάκτηση στην πράξη, ανακοινώνοντας αποχή από τα μαθήματα με μοναδικό κριτήριο την προστασία της υγείας των παιδιών τους.
Κι αν οι γονείς αναγκάζονται να κλείσουν την πόρτα του σχολείου για να ακουστούν, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο το έργο. Είναι και η εκκωφαντική ανεπάρκεια ενός Δήμου Χαλκιδέων και μιας Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας που, ενώ ήξεραν, επέλεξαν να σέρνονται πίσω από τις εξελίξεις.
Οι γονείς μίλησαν εκεί που οι αρχές σιώπησαν
Η ανακοίνωση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Οι γονείς ξεκαθαρίζουν ότι δεν πρόκειται να στέλνουν τα παιδιά τους σε έναν χώρο όπου υπάρχει, έστω και στο ελάχιστο, κίνδυνος για την υγεία τους.
Και εδώ αρχίζει ο πραγματικός πολιτικός διασυρμός των αρμοδίων.
Γιατί όταν οι γονείς φτάνουν στο σημείο να προχωρούν σε αποχή, δεν μιλάμε για «ανησυχία». Μιλάμε για πλήρη απώλεια εμπιστοσύνης προς όσους είχαν την ευθύνη να προλάβουν την κρίση και δεν το έκαναν.
Ο Δήμος Χαλκιδέων και η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας δεν μπορούν πλέον να κρύβονται πίσω από υπηρεσιακές διατυπώσεις, διαβιβάσεις εγγράφων και κουρασμένες δικαιολογίες. Όταν η κοινωνία σηκώνει κόκκινη κάρτα για την υγεία των παιδιών, η σιωπή των αρχών δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή της αδράνειας.
Δήμος και Περιφέρεια: πολλή παρουσία στα χαρτιά, εκκωφαντική απουσία στην ουσία
Στην ανακοίνωσή τους οι γονείς κατονομάζουν ρητά όλους τους εμπλεκόμενους φορείς: Δήμο Χαλκιδέων, Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Χαλκίδας, Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και τις συναρμόδιες υπηρεσίες.
Αλλά στο δημόσιο ταμείο των ευθυνών, δύο ονόματα βαραίνουν περισσότερο:
ο Δήμος Χαλκιδέων, που όφειλε να σταθεί απέναντι στην τοπική κοινωνία με καθαρή θέση και άμεση προστασία, και η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, που για ακόμη μία φορά δείχνει να αντιλαμβάνεται την ευθύνη της μόνο όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο.
Οι γονείς δεν καταγγέλλουν απλώς μια καθυστέρηση. Καταγγέλλουν εγκατάλειψη.
Και αυτή η εγκατάλειψη έχει ονοματεπώνυμο διοικητικό και πολιτικό.
Γιατί όταν υπάρχει τεκμηριωμένη ανησυχία, κανείς δεν δικαιούται να συμπεριφέρεται σαν αμέριμνος παρατηρητής. Ο Δήμος και η Περιφέρεια εμφανίζονται σήμερα όχι ως ασπίδα της κοινωνίας, αλλά ως δύο βαριά, δυσκίνητα γρανάζια που άφησαν το πρόβλημα να διογκωθεί μέχρι να σκάσει πάνω στα σχολικά θρανία.
Όταν το κράτος αργεί, οι γονείς παραδίδουν μάθημα ευθύνης
Οι γονείς επικαλούνται σαφώς μελέτη της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, η οποία, όπως σημειώνουν, έχει τεκμηριώσει κινδύνους για σοβαρά νοσήματα. Μπροστά σε αυτό, η στάση τους είναι απολύτως ξεκάθαρη: δεν παζαρεύουν, δεν περιμένουν άλλο, δεν κάνουν πίσω.
Και κάπως έτσι, εκείνοι που δεν έχουν θεσμική εξουσία, φέρονται πιο υπεύθυνα από όσους πληρώνονται για να την ασκούν.
Οι γονείς κάνουν αυτό που δεν έκανε ο διοικητικός μηχανισμός: βάζουν πρώτη την πρόληψη.
Ούτε τη δημόσια εικόνα, ούτε τη μετάθεση ευθυνών, ούτε τη γνωστή ελληνική τακτική του «βλέποντας και κάνοντας».
Αυτή η αποχή δεν είναι μια απλή διαμαρτυρία. Είναι δημόσια καταδίκη της αβελτηρίας.
Είναι η στιγμή που η τοπική κοινωνία λέει στον Δήμο και στην Περιφέρεια: αφού δεν προστατεύετε εσείς τα παιδιά μας, θα τα προστατεύσουμε εμείς, παρά την ανικανότητά σας.
Στον Μύτικα, οι γονείς δεν έβγαλαν τα παιδιά από το σχολείο επειδή το ήθελαν. Τα έβγαλαν επειδή ο Δήμος Χαλκιδέων και η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας φρόντισαν, με την αργοπορία, την ατολμία και την πολιτική τους νωθρότητα, να κάνουν την αποχή μονόδρομο. Και όταν μια μάνα και ένας πατέρας φτάνουν να φοβούνται περισσότερο την αδράνεια των αρχών από το ίδιο το πρόβλημα, τότε δεν έχουμε απλώς διοικητική αποτυχία. Έχουμε θεσμικό ξεγύμνωμα.