Η υπόθεση της υπογειοποίησης του καλωδίου υπερυψηλής τάσης δεν μπορεί να γίνει πεδίο πολιτικής αυτοπίστωσης πριν υπάρξει τελικό, υπογεγραμμένο αποτέλεσμα
Το ζήτημα του καλωδίου υπερυψηλής τάσης 400kV στον Μύτικα δεν είναι υπόθεση επικοινωνίας. Δεν είναι θέμα για φωτογραφίες, hashtags και διατυπώσεις του τύπου «η θετική απόφαση είναι κοντά». Είναι ζήτημα ασφάλειας, εμπιστοσύνης και σεβασμού μιας τοπικής κοινωνίας που εδώ και μήνες ζητά κάτι πολύ συγκεκριμένο: να μη περάσει ένα τόσο σοβαρό έργο μέσα από κατοικημένη περιοχή χωρίς απόλυτη διαφάνεια, χωρίς πειστικές απαντήσεις και χωρίς ουσιαστική συναίνεση.
Η δημόσια τοποθέτηση της βουλευτού Κωνσταντίνας Καραμπατσώλη επιχειρεί να εμφανίσει την υπόθεση ως αποτέλεσμα θεσμικών παρεμβάσεων και επίμονης παρακολούθησης. Αυτό, όμως, δεν απαντά στο βασικό πολιτικό ερώτημα: υπάρχει σήμερα τελική απόφαση; Υπάρχει επίσημη αλλαγή όδευσης; Υπάρχει δεσμευτικό έγγραφο που να λέει καθαρά ότι η τοπική κοινωνία δικαιώθηκε;
Μέχρι να υπάρξει αυτό, όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτική προαναγγελία.
Από την ανησυχία των κατοίκων στην πολιτική διαχείριση
Το πρόβλημα στον Μύτικα δεν προέκυψε χθες. Οι κάτοικοι, οι γονείς, οι τοπικοί φορείς και ο Δήμος Χαλκιδέων έχουν εκφράσει σοβαρές αντιρρήσεις για την παρούσα όδευση του έργου. Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας είχε ανακοινώσει ήδη από τον Οκτώβριο του 2025 σύσκεψη στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με αντικείμενο την αποτροπή της υπογειοποίησης του καλωδίου 400kV εντός της κατοικημένης περιοχής του Μύτικα. Εκεί συμφωνήθηκε να αναζητηθεί εναλλακτική όδευση, να δοθούν στοιχεία από το Υπουργείο και τον ΑΔΜΗΕ για την ακτινοβολία και να εξεταστεί προσωρινή διακοπή των εργασιών.
Άρα η υπόθεση δεν ανήκει σε έναν πολιτικό. Δεν είναι προσωπικό κατόρθωμα κανενός. Είναι αποτέλεσμα πίεσης μιας κοινωνίας που κινητοποιήθηκε, ενός Δήμου που αντέδρασε, φορέων που μπήκαν μπροστά και κατοίκων που δεν δέχθηκαν να αντιμετωπιστούν ως απλοί παρατηρητές σε αποφάσεις που αφορούν την καθημερινότητά τους.
Το «κοντά» δεν είναι απόφαση
Η φράση «η θετική απόφαση είναι κοντά» ακούγεται καθησυχαστική. Πολιτικά, όμως, είναι επικίνδυνα αόριστη.
Γιατί ο Μύτικας δεν χρειάζεται υποσχέσεις. Χρειάζεται ΦΕΚ, έγγραφα, υπουργική δέσμευση, τεχνική λύση, νέα όδευση, χρονοδιάγραμμα και καθαρή ενημέρωση προς τους κατοίκους.
Στις 20 Απριλίου 2026 δημοσιεύθηκε ότι απορρίφθηκε η προσωρινή διαταγή που είχε ζητήσει ο Δήμος Χαλκιδέων για τη διακοπή των εργασιών, γεγονός που επέτρεπε τη συνέχιση του έργου, ενώ οι κάτοικοι και οι φορείς συνέχιζαν να εκφράζουν έντονη ανησυχία για την έκθεση σε ηλεκτρομαγνητικά πεδία και ζητούσαν εναλλακτικές λύσεις.
Αυτό σημαίνει ότι η υπόθεση είχε και έχει σοβαρό θεσμικό βάρος. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν πολιτική ανάρτηση επιτυχίας πριν κλείσει οριστικά.
Η εκπροσώπηση μετριέται στο αποτέλεσμα
Κανείς δεν αρνείται ότι ένας βουλευτής οφείλει να παρεμβαίνει, να πιέζει, να μεταφέρει αιτήματα και να κρατά ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα. Αυτός είναι ο ρόλος του. Δεν είναι χάρη προς την κοινωνία. Είναι υποχρέωση.
Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο: τι ακριβώς κερδήθηκε μέχρι σήμερα;
Αν υπάρχει τελική λύση, να παρουσιαστεί καθαρά. Αν υπάρχει υπουργική δέσμευση, να δοθεί δημόσια. Αν υπάρχει αλλαγή σχεδιασμού, να ανακοινωθεί με έγγραφα. Αν υπάρχει μόνο πολιτική εκτίμηση ότι «είμαστε κοντά», τότε η κοινωνία έχει δικαίωμα να κρατά μικρό καλάθι.
Στο μεταξύ, ο ΑΔΜΗΕ έχει υποστηρίξει ότι οι εκπομπές θα βρίσκονται εντός των ορίων της νομοθεσίας, ενώ από την άλλη πλευρά έχουν προβληθεί ενστάσεις και ανησυχίες που επικαλούνται έκθεση του ΕΚΠΑ και ζητούν μεγαλύτερη προφύλαξη, ιδίως λόγω της γειτνίασης με κατοικημένη περιοχή και σχολείο.
Η ουσία, λοιπόν, δεν είναι ποιος θα πιστωθεί πολιτικά την εξέλιξη. Η ουσία είναι να δοθεί λύση που να πείθει την κοινωνία, όχι μόνο την τεχνική υπηρεσία.
Ο Μύτικας δεν ζητά πολιτικούς σωτήρες. Ζητά καθαρές απαντήσεις.
Δεν ζητά να μάθει ποιος «παρακολούθησε σοβαρά» το θέμα. Ζητά να μάθει αν το καλώδιο θα περάσει ή δεν θα περάσει από εκεί που αντιδρά η κοινωνία.
Και μέχρι να υπάρξει επίσημη, δεσμευτική και τεκμηριωμένη απόφαση, κανείς δεν δικαιούται να μοιράζει πολιτικά παράσημα στον εαυτό του.
Γιατί στο τέλος, οι κάτοικοι δεν θα ζουν με τις αναρτήσεις. Θα ζουν με το έργο.