Η Νέα Αρτάκη δεν αντέχει άλλο την ασυδοσία.
Δεν αντέχει άλλο τους ανεγκέφαλους που παίρνουν ένα αυτοκίνητο, βάζουν τη μουσική στο τέρμα, σπινιάρουν στους δρόμους, κάνουν επιδείξεις και μετατρέπουν τον κεντρικό δρόμο και τα στενά σε πίστα θανάτου.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Πού είναι το κράτος;
Πού είναι η Αστυνομία;
Πού είναι οι έλεγχοι;
Πού είναι η Δημοτική Αρχή;
Πού είναι όλοι αυτοί που εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει κάμερα, φωτογραφία και δελτίο Τύπου;
Γιατί όταν μια γειτονιά τρομοκρατείται από θορύβους, σπινιαρίσματα, επικίνδυνη οδήγηση και αυτοσχέδιους αγώνες, δεν μιλάμε για «νεανική τρέλα». Μιλάμε για δημόσιο κίνδυνο.
Μιλάμε για ανθρώπους που αδιαφορούν αν θα πάρουν σβάρνα ένα παιδί, έναν ηλικιωμένο, έναν πεζό, έναν οδηγό που απλώς περνάει από τον δρόμο. Μιλάμε για συμπεριφορές που δεν δείχνουν μαγκιά, αλλά κοινωνική παρακμή.
Και η αλήθεια είναι σκληρή:
Όταν κάποιοι κάνουν ό,τι θέλουν, όπου θέλουν, όποτε θέλουν, σημαίνει ότι ξέρουν πως δεν θα τους ακουμπήσει κανείς.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Η ατιμωρησία.
Γιατί αν υπήρχαν σταθεροί έλεγχοι, αν έπεφταν πρόστιμα, αν αφαιρούνταν διπλώματα, αν υπήρχε πραγματική παρουσία στους δρόμους, κανείς δεν θα έκανε τον καουμπόη μέσα σε κατοικημένη περιοχή.
Η Νέα Αρτάκη δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Δεν είναι χώρος εκτόνωσης για κάθε ανεύθυνο που νομίζει ότι η πόλη του ανήκει. Είναι τόπος κατοικίας. Είναι γειτονιές. Είναι οικογένειες. Είναι άνθρωποι που έχουν δικαίωμα να κοιμούνται, να περπατούν και να κυκλοφορούν χωρίς φόβο.
Και επειδή στην Ελλάδα συνήθως όλοι συγκινούνται μετά την τραγωδία, ας το πούμε από τώρα:
Μην περιμένετε να χυθεί αίμα στην άσφαλτο για να ανακαλύψετε το πρόβλημα.
Μην περιμένετε το πρώτο θύμα για να βγάλετε ανακοινώσεις.
Μην περιμένετε να γίνει το κακό για να πείτε “δυστυχώς”.
Οι κάτοικοι της Νέας Αρτάκης ζητούν το αυτονόητο: ασφάλεια.
Όχι λόγια.
Όχι δικαιολογίες.
Όχι άλλη ανοχή.
Θέλουν ελέγχους. Θέλουν παρουσία. Θέλουν μέτρα. Θέλουν να τελειώσει το καθεστώς του «κάνω ό,τι γουστάρω γιατί κανείς δεν με σταματά».
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για φασαρία.
Μιλάμε για ζωές.
Και όποιος κάνει πως δεν βλέπει, αναλαμβάνει και την ευθύνη για ό,τι συμβεί.