Στη Νέα Αρτάκη δεν λείπουν τα προβλήματα. Λείπει η ντροπή από αυτούς που διοικούν. Δρόμοι-παγίδες με λακούβες, πεζοδρόμια κλεισμένα από γλάστρες και αυθαίρετα εμπόδια, ηλικιωμένοι που δεν μπορούν να περπατήσουν και νύχτες που μετατρέπονται σε δοκιμαστικό πίστας από πιτσιρικάδες με γκάζια και θόρυβο.
Αυτή δεν είναι «κακή εικόνα». Είναι κανονική εγκατάλειψη. Είναι ένας Δήμος που αφήνει τον δημόσιο χώρο να ρημάζει, τους κατοίκους να αγανακτούν και την καθημερινότητα να γίνεται εφιάλτης για όποιον θέλει απλώς να κινηθεί, να ξεκουραστεί, να ζήσει ανθρώπινα.
Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ
Στη Νέα Αρτάκη ο ηλικιωμένος δεν έχει πεζοδρόμιο. Έχει εμπόδια.
Γλάστρες, καταλήψεις, αυθαίρετες «διακοσμήσεις», αδιαφορία.
Ο παππούς δεν μπορεί να περπατήσει. Η γιαγιά δεν μπορεί να περάσει. Ο άνθρωπος με δυσκολία στην κίνηση αναγκάζεται να κατεβαίνει στο οδόστρωμα, λες και η πόλη είναι φτιαγμένη μόνο για αυτοκίνητα και για όσους φωνάζουν πιο δυνατά.
Και εδώ τελειώνουν τα ψέματα.
Το πεζοδρόμιο δεν είναι ιδιωτική βεράντα κανενός.
Δεν είναι χώρος για γλάστρες, καρέκλες, εμπόδια και «έτσι το βρήκαμε».
Είναι δημόσιος χώρος. Και όταν τον στερείς από τον πεζό, του στερείς το δικαίωμα στην ασφαλή μετακίνηση.
ΛΑΚΟΥΒΕΣ ΠΑΝΤΟΥ, ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥΘΕΝΑ
Οι δρόμοι έχουν καταντήσει σκαμμένο τοπίο.
Λακκούβες, φθορές, κακοτεχνίες, μπαλώματα πάνω στα μπαλώματα.
Κάθε διαδρομή είναι ρίσκο για μηχανάκι, αυτοκίνητο, ποδήλατο, ακόμη και για τον πεζό που προσπαθεί να γλιτώσει από τα εμπόδια.
Και μετά ακούμε τις γνωστές δικαιολογίες: «θα δούμε», «είναι προγραμματισμένο», «υπάρχουν διαδικασίες».
Οι κάτοικοι όμως δεν ζουν σε δελτία Τύπου. Ζουν μέσα στις λακκούβες.
Πληρώνουν τέλη, φόρους, δημοτικά βάρη και παίρνουν πίσω δρόμους-παγίδες και πεζοδρόμια-κοροϊδία.
Αυτό δεν είναι διοίκηση.
Είναι συντήρηση της εγκατάλειψης.
ΤΗ ΝΥΧΤΑ Η ΑΡΤΑΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΣΤΑ
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πέφτει η νύχτα και αρχίζει το δεύτερο μαρτύριο.
Φασαρία, γκάζια, γρήγορα αμάξια, πιτσιρικάδες που συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει ο δρόμος και μια πόλη που δεν μπορεί να ησυχάσει.
Ο κάτοικος που θέλει να κοιμηθεί, να ηρεμήσει, να προστατεύσει το σπίτι και την οικογένειά του, αισθάνεται ξένος στον τόπο του.
Φεύγεις από τη μία ταλαιπωρία της ημέρας και πέφτεις στην ασυδοσία της νύχτας.
Αυτό δεν είναι «ζωντάνια της πόλης». Είναι πλήρης απουσία ελέγχου. Είναι παραίτηση της δημοτικής και κρατικής ευθύνης.
Γιατί όταν η νύχτα ανήκει στα γκάζια και η μέρα στις λακκούβες, τότε η πόλη έχει αφεθεί στη μοίρα της.
TIMELINE ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ
- Το πρωί: ηλικιωμένοι και πεζοί ψάχνουν τρόπο να περάσουν από πεζοδρόμια-εμπόδια.
- Το μεσημέρι: οδηγοί και δικυκλιστές αποφεύγουν λακκούβες και κακοτεχνίες.
- Το βράδυ: οι κάτοικοι ακούν γκάζια, φασαρία και νυχτερινή ασυδοσία.
- Κάθε μέρα: ο Δήμος σιωπά και η Νέα Αρτάκη πληρώνει.
Η πόλη δεν είναι διακοσμητικό φόντο για αδιαφορία.
Ο δημόσιος χώρος δεν είναι λάφυρο του καθενός.
Ο ηλικιωμένος δεν είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας.
Η Νέα Αρτάκη δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά τα στοιχειώδη. Και ούτε αυτά δεν της δίνουν.
Όταν ο παππούς δεν μπορεί να περπατήσει, το πεζοδρόμιο είναι ντροπή. Όταν η νύχτα γίνεται πίστα, η διοίκηση είναι απούσα. Και όταν λακούβες, γλάστρες και γκάζια κυβερνούν τη Νέα Αρτάκη, τότε ο Δήμος Χαλκιδέων δεν διοικεί — απλώς παρακολουθεί την παρακμή.