Στα Χανιά ο δήμαρχος ανοίγει το θέμα του νοσοκομείου. Στη Χαλκίδα, για το Γενικό Νοσοκομείο, ποιος σηκώνει το βάρος;
Το θέμα του Νοσοκομείου Χανίων ανοίγει ο δήμαρχος της πόλης, μπροστά στην εικόνα ερήμωσης που εμφανίζει μια κρίσιμη δημόσια δομή υγείας, με τις παραιτήσεις ιατρικού προσωπικού να διαδέχονται η μία την άλλη.
Και αυτή την πρωτοβουλία την προσυπογράφουμε.
Όχι γιατί ο δήμαρχος είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος για το νοσοκομείο. Δεν είναι. Αλλά γιατί, όταν οι πραγματικά αρμόδιοι κλείνουν τα μάτια και κωφεύουν, κάποιος πρέπει να μπει μπροστά. Κάποιος πρέπει να πει ότι η Υγεία δεν είναι λογιστικό φύλλο, δεν είναι επικοινωνιακό δελτίο, δεν είναι υπόθεση που μπορεί να κρύβεται κάτω από το χαλί.
Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη τέτοιοι εκλεγμένοι δήμαρχοι. Δήμαρχοι που αφουγκράζονται την κοινωνία και δεν περιορίζονται στο στενό κουτάκι των τυπικών αρμοδιοτήτων τους. Γιατί όταν ένα νοσοκομείο καταρρέει από ελλείψεις, όταν γιατροί φεύγουν, όταν νοσηλευτές έχουν ξεπεράσει τα όριά τους, τότε το θέμα δεν είναι μόνο διοικητικό. Είναι κοινωνικό. Είναι πολιτικό. Είναι βαθιά ανθρώπινο.
Νοσοκομείο με μισές δυνάμεις
Η εικόνα στο Νοσοκομείο Χανίων, όπως τη μεταφέρουν εργαζόμενοι και νοσηλευτές, είναι αποκαλυπτική.
Από τα περίπου 600 άτομα που προβλέπεται να απασχολούνται, το νοσοκομείο φέρεται να λειτουργεί σήμερα με περίπου 300. Δηλαδή με το 50% της δυναμικότητάς του.
Και μιλάμε για νοσοκομείο που καλύπτει μια πόλη και έναν νομό άνω των 130.000 κατοίκων. Δεν μιλάμε για μια μικρή περιφερειακή μονάδα. Μιλάμε για βασικό πυλώνα δημόσιας υγείας.
Η πρόσφατη παραίτηση τριών αναισθησιολόγων κάνει την κατάσταση ακόμη πιο δραματική. Γιατί χωρίς αναισθησιολόγους, η χειρουργική λειτουργία ενός νοσοκομείου μπαίνει σε βαθιά δοκιμασία. Και όταν δοκιμάζεται η χειρουργική λειτουργία, δεν δοκιμάζεται απλώς ένα τμήμα. Δοκιμάζεται η ασφάλεια των πολιτών.
Η εύκολη δικαιολογία των ενοικίων
Η μόνιμη απάντηση είναι γνωστή: τα Χανιά είναι ακριβά, τα ενοίκια είναι υψηλά, το κόστος ζωής αποτρέπει τους γιατρούς και το προσωπικό από το να έρθουν.
Ναι, τα Χανιά είναι ακριβά.
Αλλά ακριβά ήταν και πριν.
Άρα κάτι άλλο συμβαίνει. Κάτι βαθύτερο. Κάτι που δεν λύνεται με δικαιολογίες, αλλά με πολιτική βούληση, κίνητρα, στελέχωση, σχέδιο και πίεση προς την κεντρική εξουσία.
Ας το βρουν οι αρμόδιοι. Ας σταματήσουν να περιγράφουν το πρόβλημα σαν φυσικό φαινόμενο. Δεν έπεσε μετεωρίτης στο Νοσοκομείο Χανίων. Πολιτικές αποφάσεις, παραλείψεις, καθυστερήσεις και αδιαφορία δημιουργούν αυτή την εικόνα.
Και στη Χαλκίδα; Πού είναι η Δήμαρχος για το Γενικό Νοσοκομείο;
Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα για τη Χαλκίδα.
Αφού στα Χανιά ο δήμαρχος ανοίγει το θέμα του νοσοκομείου, στη Χαλκίδα τι γίνεται;
Το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν είναι μια δευτερεύουσα υπηρεσία. Είναι το μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο της Εύβοιας. Είναι νοσοκομείο αναφοράς, εξυπηρετεί τη Χαλκίδα, τον νομό, αλλά και ευρύτερες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του, το νέο νοσοκομείο λειτουργεί από τις 20 Ιουλίου 2020 και έχει δυναμικότητα 310 κλινών.
Και όμως, μπροστά στα προβλήματα που κατά καιρούς καταγγέλλουν εργαζόμενοι, μπροστά στις ελλείψεις, μπροστά στις αγωνίες του κόσμου, πού είναι η δυνατή θεσμική φωνή του Δήμου Χαλκιδέων;
Πού είναι η Δήμαρχος Χαλκιδέων Έλενα Βάκα;
Η ίδια εμφανίζεται, και καλώς εμφανίζεται, σε συναντήσεις για έργα, χρηματοδοτήσεις, πολιτική προστασία, οδική ασφάλεια, απορρίμματα, υποδομές και άλλα ζητήματα του Δήμου. Μόλις τον Μάρτιο του 2026 είχε συνάντηση με τον Υπουργό Εσωτερικών για θέματα του Δήμου Χαλκιδέων.
Όμως για το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, πού είναι η αντίστοιχη πίεση; Πού είναι η δημόσια σύγκρουση; Πού είναι η ειδική συνεδρίαση; Πού είναι το μέτωπο με τους φορείς της πόλης; Πού είναι η απαίτηση προς το Υπουργείο Υγείας και την 5η ΥΠΕ;
Δεν λέει κανείς ότι ο δήμαρχος διορίζει γιατρούς. Δεν λέει κανείς ότι ο δήμος διοικεί το νοσοκομείο. Αλλά όταν το νοσοκομείο της πόλης σου αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι σαν να αφορά κάποιον άλλον.
Άλλο τα εγκαίνια και οι φωτογραφίες, άλλο η μάχη για την Υγεία
Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι μόνο λαμπάκια, πλατείες, ασφαλτοστρώσεις, εκδηλώσεις και φωτογραφίες. Είναι και η φωνή της κοινωνίας εκεί όπου η κοινωνία δεν ακούγεται.
Και στο θέμα της Υγείας, η φωνή αυτή πρέπει να είναι δυνατή.
Όταν οι εργαζόμενοι στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας έχουν δημόσια μιλήσει για ελλείψεις σε προσωπικό και εξοπλισμό, όταν υπάρχουν καταγγελίες και διαμαρτυρίες, τότε η δημοτική αρχή δεν μπορεί να σιωπά ή να περιορίζεται σε τυπικές παρουσίες.
Η Χαλκίδα χρειάζεται δήμαρχο που να χτυπά πόρτες υπουργείων και για το νοσοκομείο. Όχι μόνο για έργα βιτρίνας. Όχι μόνο για όσα μπαίνουν εύκολα σε δελτίο Τύπου. Αλλά για τα δύσκολα. Για αυτά που πονάνε τον πολίτη. Για αυτά που κρίνουν αν ένας άνθρωπος θα βρει γιατρό, κρεβάτι, εξέταση, χειρουργείο, φροντίδα.
Το ερώτημα μένει
Στα Χανιά, ο δήμαρχος μπαίνει μπροστά για το νοσοκομείο.
Στη Χαλκίδα, η Δήμαρχος πότε θα μπει μπροστά για το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας;
Πότε θα καλέσει ανοιχτή συζήτηση; Πότε θα απαιτήσει απαντήσεις; Πότε θα συγκροτήσει κοινό μέτωπο με εργαζόμενους, ιατρικούς φορείς, συλλόγους και πολίτες; Πότε θα πει καθαρά ότι το νοσοκομείο της Χαλκίδας δεν μπορεί να λειτουργεί με μπαλώματα;
Γιατί το κεφάλαιο Υγεία είναι μεγάλο. Και δεν προσφέρεται για σιωπές.
Ο δήμαρχος Χανίων δείχνει έναν δρόμο: όταν η πόλη ανησυχεί, ο δήμαρχος δεν κάνει τον θεατή.
Στη Χαλκίδα, λοιπόν, το ερώτημα είναι πια ευθύ και αμείλικτο:
Θα συνεχίσει η δημοτική αρχή να κοιτάζει αλλού ή θα σταθεί επιτέλους απέναντι στο πρόβλημα του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας με τη σοβαρότητα που απαιτεί η κοινωνία;