Δήμος και Περιφέρεια οφείλουν να σταματήσουν τις διαπιστώσεις και να αναλάβουν επιτέλους ευθύνη
Οι Δίδυμοι Πύργοι του Μύτικα δεν είναι μια ξεχασμένη πέτρα στην άκρη του Ληλαντίου Πεδίου. Είναι κομμάτι της ιστορίας της Εύβοιας. Είναι μνημεία με βυζαντινή και λατινική διαδρομή, δεμένα με την οχυρωματική ιστορία της περιοχής, με τον Λήλαντα, το Βασιλικό και το Κάστρο των Φύλλων.
Κι όμως, η εικόνα τους σήμερα είναι εικόνα εγκατάλειψης.
Όχι επειδή δεν γνωρίζει κανείς την αξία τους.
Όχι επειδή δεν υπάρχουν υπηρεσίες.
Όχι επειδή δεν υπάρχουν προγράμματα.
Αλλά επειδή, για ακόμη μία φορά, η τοπική ιστορία αντιμετωπίζεται σαν διακοσμητικό στοιχείο σε ομιλίες, ανακοινώσεις και επετειακές φωτογραφίες.
Στην πράξη, όμως, οι Πύργοι μένουν εκτεθειμένοι στη φθορά, στον χρόνο, στις καιρικές συνθήκες και στην αδιαφορία.
Δήμος και Περιφέρεια δεν μπορούν να κάνουν τους θεατές
Η προστασία ενός τέτοιου μνημείου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.
Ο Δήμος Χαλκιδέων και η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας δεν μπορούν να περιορίζονται στον ρόλο του παρατηρητή. Δεν μπορούν να επικαλούνται συνεχώς αρμοδιότητες άλλων, υπηρεσιακές διαδικασίες, μελλοντικές μελέτες και γενικές προθέσεις.
Όταν ένα μνημείο βρίσκεται μέσα στα διοικητικά και ιστορικά όρια μιας περιοχής, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει καθήκον να πιέζει, να διεκδικεί, να συντονίζει και να απαιτεί λύσεις.
Αν δεν μπορεί να αποκαταστήσει μόνη της, μπορεί να ζητήσει χρηματοδότηση.
Αν δεν έχει την αρμοδιότητα, μπορεί να προκαλέσει σύσκεψη.
Αν δεν έχει μελέτη, μπορεί να πιέσει να εκπονηθεί.
Αν υπάρχει κίνδυνος φθοράς ή αποκόλλησης λίθων, μπορεί να απαιτήσει άμεσα μέτρα προστασίας.
Το να περνούν τα χρόνια και το μνημείο να παραμένει στην ίδια κατάσταση δεν είναι διοικητική δυσκολία. Είναι πολιτική αδράνεια.
Η ιστορία δεν σώζεται με δελτία Τύπου
Η Εύβοια είναι γεμάτη μνημεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πυρήνες πολιτισμού, παιδείας και ήπιας ανάπτυξης. Αντί γι’ αυτό, πολλά από αυτά παραμένουν στο περιθώριο, χωρίς σήμανση, χωρίς φωτισμό, χωρίς πρόσβαση, χωρίς στοιχειώδη ανάδειξη.
Και μετά ακούμε μεγάλες κουβέντες για τουρισμό, πολιτιστικές διαδρομές, ιστορική ταυτότητα και ανάπτυξη.
Ποια ανάπτυξη;
Ανάπτυξη δεν είναι μόνο οι εργολαβίες και οι ασφαλτοστρώσεις. Ανάπτυξη είναι και να μπορεί ένας τόπος να προστατεύει την ιστορία του. Να τη δείχνει. Να τη φωτίζει. Να τη συνδέει με το σχολείο, τον επισκέπτη, τον κάτοικο, την τοπική οικονομία.
Οι Δίδυμοι Πύργοι του Μύτικα θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για ολόκληρο το Ληλάντιο. Θα μπορούσαν να ενταχθούν σε μια διαδρομή που να συνδέει τον Μύτικα, το Βασιλικό, τα Φύλλα και τον Λήλαντα.
Αντί γι’ αυτό, παραμένουν σχεδόν αόρατοι.
Πού είναι το σχέδιο;
Το ερώτημα είναι απλό και δεν σηκώνει υπεκφυγές:
Υπάρχει σχέδιο για τους Δίδυμους Πύργους του Μύτικα;
Έχει γίνει πρόσφατη αυτοψία;
Υπάρχει έκθεση για τη δομική τους κατάσταση;
Υπάρχει πρόβλεψη για άμεσα μέτρα προστασίας;
Υπάρχει μελέτη αποκατάστασης;
Υπάρχει χρηματοδοτικό εργαλείο;
Υπάρχει συνεννόηση μεταξύ Δήμου, Περιφέρειας και αρμόδιων υπηρεσιών;
Υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ή απλώς περιμένουμε να περάσουν κι άλλα χρόνια;
Γιατί η κοινωνία δεν μπορεί να ακούει συνέχεια ότι «το θέμα εξετάζεται». Τα μνημεία δεν περιμένουν. Η φθορά δεν περιμένει. Ο χρόνος δεν περιμένει.
Δεν είναι ντροπή να μην έχεις λύσει ακόμα ένα πρόβλημα. Ντροπή είναι να κάνεις πως δεν υπάρχει
Η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να βγει μπροστά. Όχι με γενικόλογες δηλώσεις, αλλά με συγκεκριμένες ενέργειες.
Να ζητήσει άμεσα τεχνική αποτύπωση της κατάστασης.
Να διεκδικήσει χρηματοδότηση.
Να πιέσει για μελέτη αποκατάστασης.
Να φροντίσει για σήμανση και ασφαλή πρόσβαση.
Να απαιτήσει φωτισμό και ένταξη των Πύργων σε οργανωμένη πολιτιστική διαδρομή.
Να ενημερώσει δημόσια τους πολίτες για το τι έχει γίνει και τι πρόκειται να γίνει.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια χάρη προς τον Μύτικα. Μιλάμε για σεβασμό στην ιστορία της Εύβοιας.
Οι Δίδυμοι Πύργοι του Μύτικα στέκονται ακόμα όρθιοι.
Το ερώτημα είναι αν στέκεται όρθια και η ευθύνη εκείνων που διοικούν τον τόπο.
Γιατί όταν ένα μνημείο αιώνων κινδυνεύει να χαθεί μέσα στη σιωπή, δεν φταίει μόνο ο χρόνος.
Φταίνε και όσοι είχαν τη δυνατότητα να κινηθούν, αλλά προτίμησαν να περιμένουν.
Η ιστορία του Ληλαντίου δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις.
Χρειάζεται έργο.
Χρειάζεται φροντίδα.
Χρειάζεται Δήμο και Περιφέρεια που να μη θυμούνται τα μνημεία μόνο όταν βολεύουν για φωτογραφίες και ωραία λόγια.