Τους βλέπεις στα πάνελ και στα δελτία να μιλάνε για «ανάπτυξη», για «επενδυτική βαθμίδα», για «ισχυρή οικονομία». Και το αποκορύφωμα; Ότι τάχα μας επαινεί και μας ζηλεύει η Γερμανία.
Μόνο που υπάρχει ένας δείκτης που δεν λέει ψέματα: η αποταμίευση. Αν μια κοινωνία ζει, βάζει κάτι στην άκρη. Αν πεθαίνει, τρώει από τα έτοιμα.
Στη Γερμανία, μόνο τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία (όχι ακίνητα, όχι «τούβλα» — μόνο ρευστό/καταθέσεις/επενδυτικά) προβλέπονται στα 10,03 τρισ. ευρώ το 2025, με ποσοστό αποταμίευσης +10,4%. Δηλαδή για κάθε 100 ευρώ εισοδήματος, ο Γερμανός αφήνει στην άκρη 10,40. Περίπου 270 ευρώ τον μήνα κατά κεφαλήν. Έτσι χτίζονται κοινωνίες που αντέχουν κρίσεις.
Στην Ελλάδα, στο 1ο τρίμηνο του 2025, το ακαθάριστο ποσοστό αποταμίευσης ήταν -7,2%. Δηλαδή για κάθε 100 ευρώ διαθέσιμου εισοδήματος, ο Έλληνας χρειάζεται 107,2 ευρώ για να βγει. Δεν αποταμιεύει. Ξηλώνει. Συμπληρώνει από τα «έτοιμα» για να επιβιώσει — μέχρι να τελειώσουν. Και όταν τελειώσουν, τελειώνει και η “κανονικότητα”.
Το «μαξιλάρι» των Γερμανών και ο γκρεμός των Ελλήνων
Τα 10,03 τρισ. ευρώ δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι πολιτική ισχύς, κοινωνική ασφάλεια, ανθεκτικότητα. Είναι περίπου 40 φορές το ετήσιο ΑΕΠ μας και περίπου 25 φορές το δημόσιο χρέος μας.
Και εμείς; Μια χώρα που καίει αποθέματα και μετά μας κουνάνε το δάχτυλο για «κουλτούρα πληρωμών».
Γιατί δεν αποταμιεύει ο Έλληνας; Γιατί τον έχουν στήσει στον τοίχο
Το αρνητικό ποσοστό αποταμίευσης δεν είναι «χαρακτηριστικό λαού». Είναι το αποτέλεσμα ενός ελεγχόμενου στραγγαλισμού:
- Κράτος: υπερφορολόγηση με κρυφό όπλο τον πληθωριστικό φόρο. Σου ροκανίζουν το εισόδημα χωρίς να ψηφίζουν τίποτα — απλώς αφήνουν τις τιμές να σε λιώσουν.
- Διόδια: καρτέλ που ξανανεβάζει τιμές και κάνει τη μετακίνηση καθημερινό χαράτσι.
- Σούπερ μάρκετ: ολιγοπώλιο στο ράφι. Λίγοι, ισχυροί, ανεξέλεγκτοι.
- Ενέργεια: ακόμα κι όταν οι διεθνείς τιμές αποκλιμακώνουν, εδώ ο λογαριασμός μένει ψηλά. Γιατί; Γιατί μπορεί.
- Τράπεζες: προμήθειες, ακριβό χρήμα, «ρυθμίσεις» που είναι παγίδες — και στο τέλος, για τους υπερχρεωμένους, το ακίνητο φεύγει «σε εξευτελιστικές τιμές».
Αυτό δεν είναι οικονομία της αγοράς. Είναι οικονομία της αφαίμαξης. Είναι μοντέλο που ζει από το να μην σηκώνει κεφάλι ο πολίτης.
Το πραγματικό τεστ του “success story”
Αν η χώρα «πετάει», ο πολίτης θα μπορεί να αποταμιεύει. Θα έχει ένα μικρό περίσσευμα. Θα νιώθει ότι η ζωή του βελτιώνεται και δεν μικραίνει κάθε μήνα.
Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε το αντίθετο: αρνητική αποταμίευση, κοινωνία που επιβιώνει με «έτοιμα», με δανεικά, με καθυστερήσεις. Και από πάνω, πανηγυρισμοί.
Success story;
Όχι. Είναι success story των καρτέλ, των προμηθειών, των διοδίων, των ολιγοπωλίων και της φορολογικής παγίδας.
Για τον πολίτη, είναι μια άλλη λέξη:
Ασφυξία.
