Μεγάλη δημοσιότητα δόθηκε και φέτος στο συμπεριληπτικό φεστιβάλ που διοργάνωσε ο Δήμος Χαλκιδέων για τα ΑμεΑ. Πολλοί αιρετοί της δημοτικής αρχής έσπευσαν να δώσουν το «παρών», ενώ γνωστά μέσα ενημέρωσης αφιέρωναν ύμνους στην «ευαισθησία» και την «ενσυναίσθηση» τους.
Η εικόνα, όμως, που βιώνουμε οι ίδιοι οι γονείς και τα άτομα με αναπηρία στην πόλη, απέχει πολύ από τα χαμόγελα των φωτογραφιών.
Έξι χρόνια σιωπής
Από το 2019 έως σήμερα, η πλειονότητα των αιρετών που σήμερα προβάλλονται ως «προστάτες» των ΑμεΑ, δεν βρέθηκαν σε καμία εκδήλωση συλλόγου μας, δεν επικοινώνησαν για να ακούσουν τα προβλήματά μας. Στα Δημοτικά Συμβούλια δεν στήριξαν ποτέ τους αγώνες των γονιών που ζητούσαν καλύτερα σχολεία και υποδομές.
Σχολεία σε κοντέινερ – υποδομές ανύπαρκτες
Την ώρα που η Δημοτική Αρχή πανηγυρίζει για τη δημιουργία ενός «Γραφείου ΑμεΑ», η καθημερινότητα είναι αποκαρδιωτική:
- Το ΕΕΕΕΚ Χαλκίδας εξακολουθεί να στεγάζεται σε κοντέινερ.
- Το ΕΝΕΕΓΥΛ Χαλκίδας λειτουργεί σε ακατάλληλο κτίριο, στη Ριτσώνα.
- Το Ειδικό Νηπιαγωγείο Χαλκίδας βρίσκεται εκτός πόλης, στον Άγιο Νικόλαο.
Στο κομμάτι των κοινωνικών δομών η κατάσταση δεν είναι καλύτερη:
- Το ΚΔΑΠ ΜΕΑ λειτουργεί μόνο πρωινές ώρες.
- Δεν υπάρχει ούτε ένα ΚΔΗΦ (Κέντρο Διημέρευσης – Ημερήσιας Φροντίδας).
- Δεν υπάρχουν Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης για ενήλικες ΑμεΑ που μένουν χωρίς οικογενειακή στήριξη.
Ευαισθησία στην πράξη, όχι στα λόγια
Οι εκδηλώσεις και οι γιορτές είναι θεμιτές. Όμως η πραγματική ευαισθησία κρίνεται στην πράξη: σε σύγχρονα σχολικά κτίρια, σε δομές που λειτουργούν επαρκώς, σε στήριξη για την καθημερινότητα των ΑμεΑ και των οικογενειών τους.
Έξι χρόνια μετά, αυτά παραμένουν ζητούμενα. Όλα τα υπόλοιπα είναι επικοινωνία.