Στη Νέα Δημοκρατία δεν φοβούνται μόνο τη δικογραφία. Φοβούνται την εικόνα. Και η εικόνα ενός πρώην υπουργού, βυθισμένου σε μια υπόθεση με κακουργηματικές σκιές, ρουσφετολογικές διασυνδέσεις και ανοιχτό δικαστικό ορίζοντα, αρκεί για να μετατρέψει το ήδη βεβαρημένο πολιτικό κλίμα σε καθεστώς πανικού.
Το πρόβλημα για το κυβερνών κόμμα δεν είναι απλώς νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό, θεσμικό και ηθικό. Γιατί όταν ένα ακόμη βαρύ όνομα της παράταξης εμφανίζεται να ακουμπά σε δικογραφίες, διαμεσολαβήσεις και παρασκηνιακές παρεμβάσεις, τότε η άμυνα περί “μεμονωμένων περιπτώσεων” καταρρέει με πάταγο.
Δεν τρέμουν μόνο τη δικαιοσύνη, τρέμουν το συμβολισμό
Η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο αν θα υπάρξουν περιοριστικοί όροι, αν θα προχωρήσει η ανάκριση ή αν θα κριθούν κρίσιμες συγκεκριμένες καταθέσεις. Η ουσία βρίσκεται στο τι συμβολίζει αυτή η υπόθεση: ότι ένα ακόμη πρόσωπο του σκληρού πυρήνα του συστήματος εξουσίας βρίσκεται στο επίκεντρο μιας υπόθεσης που μυρίζει μηχανισμό, πελατειακή εξυπηρέτηση και πολιτική προστασία. Και αυτό για την κυβέρνηση είναι πολλαπλά εκρηκτικό.
Το “δεν μιλούσα εγώ, μιλούσαν οι συνεργάτες μου” δεν είναι άμυνα, είναι ομολογία μηχανισμού
Όταν σε τέτοιες υποθέσεις προβάλλεται ως επιχείρημα ότι οι παρεμβάσεις δεν γίνονταν προσωπικά αλλά μέσω διευθυντών γραφείου και ενδιάμεσων, η εικόνα δεν βελτιώνεται — επιδεινώνεται. Διότι τότε δεν μιλάμε για τυχαία επαφή, αλλά για οργανωμένη πολιτική λειτουργία με διαύλους, φίλτρα και πρόσωπα αποστολής. Δηλαδή για τον ακριβή μηχανισμό με τον οποίο λειτούργησε επί δεκαετίες το ρουσφέτι στην Ελλάδα.
ΟΠΕΚΕΠΕ και Τέμπη συνθέτουν πλέον ένα ενιαίο πολιτικό βάρος
Ακόμη κι αν πρόκειται για διακριτές υποθέσεις, στο πολιτικό πεδίο οι πολίτες δεν τις βλέπουν ξεχωριστά. Βλέπουν ένα όνομα που ήδη κουβαλά βαριά δημόσια φθορά, να επανέρχεται μέσα σε νέο κύκλο δικογραφιών, νέων αποκαλύψεων και νέας θεσμικής πίεσης. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται ο εφιάλτης της ΝΔ: όχι μόνο σε μια πιθανή δικαστική εξέλιξη, αλλά στο ότι ο Καραμανλής μετατρέπεται σε σύμβολο μιας εξουσίας που δεν πείθει πια ότι ελέγχει ούτε το κράτος ούτε τον εαυτό της.
Αν το κυβερνητικό στρατόπεδο πίστευε ότι το πρόβλημα είναι απλώς επικοινωνιακό, τότε δεν έχει καταλάβει τίποτε. Όταν οι δικογραφίες αγγίζουν πρόσωπα-τοτέμ της εξουσίας, δεν απειλείται μόνο η βιτρίνα. Απειλείται ο ίδιος ο μύθος της “σοβαρής διακυβέρνησης”. Και αν η Νέα Δημοκρατία τρέμει σήμερα ένα ενδεχόμενο δικαστικό σοκ, είναι γιατί ξέρει πολύ καλά ότι δεν θα μοιάζει με μεμονωμένο ατύχημα — θα μοιάζει με πολιτική αποκάλυψη.