Τρία πορίσματα, τρεις κομματικές “αλήθειες”, και στο τέλος μία φράση-σφραγίδα: «καμία ποινική ευθύνη».
Αυτό δεν είναι “διερεύνηση”. Είναι θεσμική απόσυρση: ο μηχανισμός φτιάχτηκε για να βγάλει άκρη και κατέληξε να βγάζει… πλυντήριο.
Και την ίδια ώρα, ο λογαριασμός γράφεται αλλού:
πρόστιμα, επιστροφές, κόφτες, περικοπές, χαμένες ενισχύσεις. Δηλαδή πάλι “κάτω” — στους παραγωγούς που δουλεύουν, στους φορολογούμενους που πληρώνουν, στους πολίτες που δεν έχουν κανένα “κουμπί” στο σύστημα.
Η μεγάλη απάτη δεν είναι μόνο τα λεφτά
Η μεγάλη απάτη είναι ότι όλοι παριστάνουν πως δεν φταίει κανείς.
Ότι για ένα σκάνδαλο με τεράστια ουρά, με ελέγχους, με καταγγελίες, με διαλόγους, με ευρωπαϊκή καμπάνα, δεν προκύπτει τίποτα.
Άρα τι προκύπτει; Ότι το κράτος έχει δύο ταχύτητες:
- μία για τον πολίτη (πρόστιμο, κατάσχεση, “να δούμε αν δικαιούσαι”),
- και μία για το σύστημα (“διαχρονικό”, “συλλογικό”, “δεν στοιχειοθετείται”, “πάμε παρακάτω”).
Εξεταστική για τα σκουπίδια
Οι εξεταστικές, όπως τις κάνουν, δεν είναι εργαλείο αλήθειας. Είναι εργαλείο εκτόνωσης:
να βγει ο θυμός στη Βουλή, να μοιραστούν οι ρόλοι στα πάνελ, να γραφτούν τρία κείμενα και να τελειώσει το έργο.
Κάθε κόμμα κι ένα πόρισμα.
Και όλα μαζί ένα μήνυμα: «ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΤΕ – ΜΑΖΙ ΤΑ ΣΚΕΠΑΣΑΤΕ».
Το “κράτος δικαίου” ως ανέκδοτο
Το θράσος δεν είναι ότι κλέβουν. Το θράσος είναι ότι κάνουν και κήρυγμα περί κράτους δικαίου την ώρα που:
- η ευθύνη εξαφανίζεται,
- οι έλεγχοι γίνονται κουρελόχαρτο,
- κι όσοι “βγαίνουν σε διαλόγους” αντί να περνούν από πειθαρχικό, καταλήγουν να ανεβαίνουν σκαλιά.
Αυτό δεν λέγεται θεσμός. Λέγεται ανταμοιβή της διαφθοράς.
5 ερωτήματα που δεν απαντά κανείς
- Αν “δεν φταίει κανείς”, τότε τι ακριβώς συνέβη;
- Αν ήταν “διαχρονικό”, γιατί δεν κόπηκε ποτέ;
- Ποιος υπέγραψε, ποιος ήξερε, ποιος κάλυψε;
- Πώς γίνεται να υπάρχουν ενδείξεις/καταγγελίες/διάλογοι και να μη γεννάται ούτε καν ανάγκη ελέγχου;
- Και τελικά: ποιος πληρώνει; (ξέρουμε την απάντηση: τα “γνωστά κορόιδα”.)
Η Δημοκρατία δεν πεθαίνει μόνο από πραξικοπήματα. Πεθαίνει και από ατιμωρησία.
Όταν το σύστημα προστατεύει τον εαυτό του, όταν οι υποθέσεις κλείνουν με “δεν προκύπτει”, όταν το χρήμα κάνει κύκλο και η ευθύνη εξατμίζεται, τότε δεν έχεις κράτος δικαίου.
Έχεις κάτι άλλο:
ένα κράτος που ζητά ψήφο, αλλά δεν αντέχει λογοδοσία.
Καμαρώστε τους. Και ξαναψηφίστε τους. Και περιμένετε να σας σώσουν οι σάπιοι.