Δεν πρόκειται πια για έναν ακόμη θόρυβο της επικαιρότητας, ούτε για μια συνηθισμένη κομματική αψιμαχία. Με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να ζητεί άρση ασυλίας για 11 εν ενεργεία βουλευτές και να διαβιβάζει στοιχεία και για πρώην υπουργικό επίπεδο, η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ παύει να είναι “σκιά” και μετατρέπεται σε ευρωπαϊκή δικογραφική βόμβα στο κέντρο της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει ο πραγματικός εξευτελισμός: όχι μόνο επειδή ερευνώνται πρόσωπα του κυβερνητικού χώρου για υπόθεση που αγγίζει τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά επειδή αποκαλύπτεται ότι η χώρα εμφανίζεται ξανά προς τα έξω σαν ένα πολιτικό σύστημα που δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε το δημόσιο χρήμα ούτε τη στοιχειώδη θεσμική αξιοπιστία.
Δεν μιλάμε για “φήμες”, αλλά για θεσμικό ράπισμα
Η ουσία δεν είναι αν κάποιοι θα σπεύσουν τώρα να κρυφτούν πίσω από νομικά τεχνάσματα, κομματικές γραμμές και επικοινωνιακές υπεκφυγές. Η ουσία είναι ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει σηκώσει το γάντι και έχει φέρει τη Βουλή μπροστά σε μια υπόθεση που δεν επιτρέπει πια το παραμύθι της “μεμονωμένης αστοχίας”. Όταν ζητείται άρση ασυλίας για εν ενεργεία βουλευτές, δεν μιλάμε για ψιθύρους. Μιλάμε για συντριπτική πολιτική έκθεση του κυβερνητικού οικοδομήματος.
Η ΝΔ δεν κυβερνά πια· απολογείται διαρκώς
Η χώρα πνίγεται από ακρίβεια, κοινωνική ασφυξία, παραγωγική στασιμότητα και θεσμική εξάντληση. Και όμως, η δημόσια ζωή περιστρέφεται ξανά γύρω από δικογραφίες, διαβιβαστικά, άρσεις ασυλίας και νέα επεισόδια πολιτικής δυσωδίας. Αυτή είναι η μεγάλη αποτυχία της Νέας Δημοκρατίας: ότι ενώ υποσχέθηκε “σοβαρότητα”, κατάφερε να μετατρέψει τη διακυβέρνηση σε αδιάκοπη διαχείριση σκανδάλων. Δεν παράγει πολιτική. Παράγει απολογία.
Και το χειρότερο; Αυτή η απολογία δεν αφορά έναν υπουργό, έναν παρατρεχάμενο ή έναν κομματικό τυχοδιώκτη. Αφορά πλέον το ίδιο το σώμα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Εκεί όπου υποτίθεται ότι κατοικεί η σταθερότητα, τώρα φωλιάζει η καχυποψία.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τσακώνονται για τη διαφθορά λες και συναγωνίζονται σε παλιό τους άθλημα
Το θέαμα της Βουλής είναι σχεδόν προσβλητικό για την κοινωνία. Από τη μία η Νέα Δημοκρατία, που παριστάνει πως κάθε νέο σκάνδαλο είναι μια ατυχής εξαίρεση. Από την άλλη το ΠΑΣΟΚ, που καταγγέλλει λες και δεν υπήρξε ιστορικός αρχιτέκτονας του ίδιου πελατειακού υποδείγματος. Ο ένας διδάχθηκε από τον άλλον. Απλώς ο μαθητής εξελίχθηκε σε πιο κυνικό, πιο οργανωμένο και πιο αχόρταγο διαχειριστή της παρακμής.
Γι’ αυτό και η κοινωνία δεν συγκινείται εύκολα από την αντιπαράθεσή τους. Διαισθάνεται ότι πίσω από τις κραυγές περί “κάθαρσης” κρύβεται η ίδια φθαρμένη μήτρα εξουσίας: ρουσφέτι, ασυλία, δίκτυα επιρροής, κατασπατάληση δημόσιου χρήματος και μετά υποκριτική αγανάκτηση μπροστά στις κάμερες.
Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ δεν εξευτελίζει μόνο την κυβέρνηση. Ξεγυμνώνει ολόκληρο το μεταπολιτευτικό υπόδειγμα που έμαθε να ζει από το δημόσιο ταμείο, να βαφτίζει τη διαπλοκή “κανονικότητα” και να επιστρέφει κάθε φορά με νέο προσωπείο. Το αληθινό ερώτημα δεν είναι πια αν σάπισαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Αυτό έχει απαντηθεί από την ίδια την πραγματικότητα. Το ερώτημα είναι πόσες ακόμη φορές θα πέσει η χώρα στο ίδιο βούρκο, περιμένοντας από τα ίδια σάπια υλικά να χτίσουν κάθαρση.