Υπάρχει μια κατηγορία πολιτών που δεν ζητάει χειροκρότημα, ούτε «κατανόηση». Ζητάει στοιχειώδη δικαιοσύνη. Οι πολύτεκνες οικογένειες. Αυτοί που κρατούν όρθια τη δημογραφία, γεμίζουν σχολικές αίθουσες, στηρίζουν την τοπική αγορά με πραγματική κατανάλωση (όχι με «ευχές») και πληρώνουν — κυριολεκτικά και μεταφορικά — το μεγαλύτερο κόστος ζωής. Και όμως, στη δική μας πόλη αντιμετωπίζονται σαν αόρατοι.
Γιατί; Επειδή δεν είναι «βολικός» πληθυσμός για επικοινωνιακές κορδέλες. Επειδή δεν φέρνουν εργολαβίες, δεν κόβουν κορδέλες, δεν γίνονται δελτία Τύπου με drone. Είναι άνθρωποι με πολλά παιδιά, άρα με πολλά έξοδα, άρα με μεγαλύτερη ανάγκη για έμπρακτη στήριξη. Και αυτό ακριβώς είναι που η αυτοδιοίκηση αποφεύγει: την υποχρέωση.
Η πραγματικότητα είναι απλή και σκληρή: ο Δήμος σήμερα δεν έχει σαφή, ορατή, μετρήσιμη πολιτική υπέρ των πολύτεκνων. Ό,τι υπάρχει είναι αποσπασματικό, θολό, «βλέποντας και κάνοντας». Μια κοινωνική πολιτική χωρίς στόχο, χωρίς κριτήρια, χωρίς χρονοδιάγραμμα, είναι στην πράξη μη πολιτική. Είναι άλλοθι.
Και πριν ξεκινήσουν οι δικαιολογίες περί «στενότητας πόρων», ας ειπωθεί καθαρά: εδώ δεν μιλάμε για πολυτέλειες. Μιλάμε για επιλογές. Για προτεραιότητες. Για το αν ο Δήμος θεωρεί την πολύτεκνη οικογένεια πυλώνα ή βάρος. Για το αν έχει τη στοιχειώδη πολιτική βούληση να μετατρέψει τα μεγάλα λόγια σε συγκεκριμένα μέτρα.
Ποια μέτρα; Όχι θεωρίες. Όχι ευχές. Όχι «θα το δούμε». Μέτρα που μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα:
- Εκπτώσεις ή ουσιαστικές απαλλαγές σε δημοτικά τέλη για πολύτεκνες οικογένειες, με σαφή εισοδηματικά/κοινωνικά κριτήρια ώστε να στηριχθούν αυτοί που πραγματικά πιέζονται.
- Προτεραιότητα σε κοινωνικές παροχές (βοήθεια στο σπίτι, κοινωνικές δομές, προγράμματα υποστήριξης, πρόσβαση σε παροχές), όχι στη βάση «γνωριμιών», αλλά κανόνων.
- Δωρεάν ή μειωμένη συμμετοχή σε δημοτικές αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες: γιατί το παιδί της πολύτεκνης δεν είναι «δεύτερης κατηγορίας» πολίτης όταν μιλάμε για άθληση, δημιουργία, πολιτισμό.
- Ενίσχυση σχολικών δομών και πρακτικών ανακουφίσεων: από προγράμματα ενισχυτικής έως πραγματικές παρεμβάσεις που μειώνουν το καθημερινό κόστος (μετακινήσεις, υλικοτεχνική στήριξη, πρόσβαση σε δομές).
- Δημιουργία “Κάρτας Πολύτεκνης Οικογένειας” του Δήμου, με συγκεκριμένα προνόμια και συνεργασίες και — κυρίως — δημοσιοποιημένο πλαίσιο εφαρμογής.
Αν όλα αυτά ακούγονται «πολλά», τότε ας γίνει η πραγματική ερώτηση: τι ακριβώς θεωρεί ο Δήμος κοινωνική πολιτική; Μερικές τυπικές εκδηλώσεις; Δύο δελτία Τύπου τον χρόνο; Ένα χαμόγελο σε μια φωτογραφία; Γιατί, όταν έρθει ο λογαριασμός στο σπίτι μιας πολύτεκνης οικογένειας, δεν πληρώνεται με δηλώσεις. Πληρώνεται με χρήματα που δεν περισσεύουν.
Και ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία με το «δημογραφικό». Όταν όλοι στα λόγια θρηνούν για τη γήρανση και την υπογεννητικότητα, στην πράξη αφήνουν τις οικογένειες που κάνουν παιδιά να παλεύουν μόνες τους. Αυτό δεν είναι αμέλεια. Είναι πολιτική επιλογή.
Η αυτοδιοίκηση δεν είναι για να διαχειρίζεται μόνο πεζοδρόμια και λάμπες. Είναι για να κρατάει την κοινωνία όρθια. Κι αν υπάρχει μια ομάδα που αξίζει προτεραιότητα, είναι εκείνοι που σηκώνουν στους ώμους τους το μέλλον.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν «γίνεται». Το ερώτημα είναι αν θέλουν.
Και αν ο Δήμος συνεχίσει να σιωπά, τότε η σιωπή θα είναι ομολογία: ότι η «στήριξη της οικογένειας» είναι ωραία λέξη για προεκλογικές ομιλίες — αλλά όχι για αποφάσεις.
Γιατί η στήριξη της πολύτεκνης οικογένειας δεν είναι προνόμιο. Είναι υποχρέωση.
Και κάθε μέρα που περνά χωρίς μέτρα, είναι μια μέρα ντροπής για την πόλη.