Όταν η ακρίβεια γίνεται μάθημα από ανθρώπους που πρώτα πρέπει να μάθουν να σημαδεύουν την ευθύνη.
Η τοξοβολία είναι άθλημα συγκέντρωσης, πειθαρχίας και καθαρής στόχευσης. Μα, καμιά φορά, το πιο ενδιαφέρον δεν είναι το τόξο, ούτε το βέλος. Είναι ποιος εμφανίζεται να κάνει μάθημα για στόχο.
Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεπερνά τη σάτιρα. Και μία από αυτές είναι να βλέπεις τον Κούκουζα να συνδέεται με μάθημα τοξοβολίας για αρχάριους, εκεί όπου διδάσκονται stance, grip, hooking, draw, aiming, release.
Δηλαδή: στάση, λαβή, τέντωμα, στόχευση, απελευθέρωση.
Ωραίες λέξεις. Χρήσιμες. Αθλητικές. Πειθαρχημένες.
Μόνο που στην πράξη, πριν μάθει κανείς να σημαδεύει με τόξο, καλό είναι να έχει μάθει να σημαδεύει σωστά στην ίδια τη ζωή: στην ευθύνη, στη σοβαρότητα, στην ακρίβεια, στην αλήθεια.
Γιατί όταν κάποιος έχει καταφέρει —με τον έναν ή τον άλλον τρόπο— να κάνει την Άρτα Γιάννενα, είναι τουλάχιστον ειρωνικό να εμφανίζεται ως παράδειγμα στόχευσης.
Η τοξοβολία θέλει χέρι. Η δημόσια εικόνα θέλει μέτρο
Στην Οδύσσεια, ο Οδυσσέας δεν νίκησε επειδή κρατούσε απλώς ένα τόξο. Νίκησε επειδή ήξερε τι κρατούσε. Ήξερε πού στόχευε. Ήξερε πότε να τραβήξει και πότε να αφήσει.
Αυτό είναι το μάθημα.
Δεν αρκεί να έχεις εργαλείο. Δεν αρκεί να έχεις σκηνικό. Δεν αρκεί να σταθείς μπροστά σε κόσμο και να μιλήσεις για τεχνική. Το ζήτημα είναι αν έχεις την ουσία.
Και η ουσία είναι απλή: ο στόχος δεν πετυχαίνεται με πόζα. Πετυχαίνεται με γνώση.
Το πρόβλημα δεν είναι το τόξο. Είναι ο τοξότης
Η τοξοβολία για αρχάριους μπορεί να είναι μια όμορφη εμπειρία. Μπορεί να μάθει σε παιδιά και μεγάλους πειθαρχία, αυτοσυγκέντρωση, έλεγχο σώματος και σκέψης.
Όμως όταν γύρω από τέτοιες δράσεις εμφανίζονται πρόσωπα που κουβαλούν μια δημόσια εικόνα αστοχίας, τότε το μήνυμα θολώνει.
Γιατί ο κόσμος δεν βλέπει μόνο το μάθημα. Βλέπει και τον συμβολισμό.
Και ο συμβολισμός εδώ είναι σχεδόν κωμικοτραγικός: να μιλάμε για στόχευση, όταν το ίδιο το παράδειγμα φωνάζει αστοχία.
Στην Ελλάδα μάθαμε πολλά τόξα, λίγη στόχευση
Το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθύτερο. Είναι αυτή η ελληνική συνήθεια να εμφανίζονται οι λάθος άνθρωποι στις λάθος θέσεις, την λάθος στιγμή, με το σωστό ύφος.
Όλοι έχουν άποψη. Όλοι κάνουν μάθημα. Όλοι μιλούν για τεχνική, μέθοδο, πειθαρχία και στόχο.
Αλλά όταν έρχεται η ώρα της πράξης, το βέλος πάει αλλού.
Και τότε δεν φταίει ούτε ο αέρας, ούτε το τόξο, ούτε η απόσταση. Φταίει το χέρι που δεν ξέρει τι κάνει.
Η τοξοβολία έχει έναν σκληρό κανόνα: στο τέλος φαίνεται πού πήγε το βέλος.
Όχι τι είπες.
Όχι πώς στάθηκες.
Όχι τι ύφος πήρες.
Όχι ποιον επικαλέστηκες.
Φαίνεται μόνο αν πέτυχες τον στόχο.
Και κάποιοι, πριν διδάξουν στόχευση, καλό θα ήταν να κοιτάξουν πρώτα πόσες φορές έχουν σημαδέψει αλλού.