Οι ίδιοι κύκλοι που επί χρόνια κήρυτταν «ενότητα» πίσω από την ηγεσία της ΓΣΕΕ και έβριζαν το ΠΑΜΕ επειδή έκανε ξεχωριστές συγκεντρώσεις και έβαζε στο στόχαστρο εργοδοσία–κυβερνήσεις–συνδικαλιστική κορυφή, τώρα επιχειρούν να κάνουν “αναδρομικό ξέπλυμα” των δικών τους ρόλων:
όχι να εξηγήσουν τι έλεγαν τότε, αλλά να πετάξουν λάσπη αλλού με υπαινιγμούς τύπου «μπορεί να ήταν μακριά απ’ τη σαπίλα, αλλά δεν έκανε αρκετά για να την αποκαλύψει».
Αυτό το αφήγημα είναι κακοστημένο. Γιατί υπάρχει ένα γεγονός που δεν “σβήνεται” — και όσο κι αν τους πονά, είναι ακριβώς η απάντηση στο «δεν έκανε και πολλά».
Το γεγονός που δεν σβήνεται
Πριν 14 χρόνια, σε συνθήκες κοινωνικού διαλόγου/διαπραγμάτευσης, το ΠΑΜΕ έκανε έφοδο/παρέμβαση στον χώρο όπου γινόταν η συνάντηση και, μπροστά στις κάμερες, διέκοψε τη διαδικασία.
Όχι επειδή «ήθελε φασαρία», αλλά επειδή θεωρούσε ότι εκεί, πίσω από κλειστές πόρτες και “κοσμιότητες”, χτιζόταν η γραμμή του συμβιβασμού: μια ηγεσία που τα «βρίσκει» με τους εργοδοτικούς φορείς και μετά πουλάει στον κόσμο παραμύθι περί «ενότητας».
Εκείνοι που τότε αποκαλούσαν το ΠΑΜΕ «τραμπούκους» για αυτή την πράξη, είναι οι ίδιοι που σήμερα παριστάνουν τους εισαγγελείς της “ηθικής” και αφήνουν υπονοούμενα ότι «το ΠΑΜΕ δεν έκανε αρκετά».
Δηλαδή, μας λένε: «Κάνατε, αλλά… όχι αρκετά, γιατί εμείς δεν θέλαμε να βλέπουμε/να ακούμε/να θυμόμαστε».
Τι λένε τώρα:
«Μπορεί να ήταν μακριά, αλλά δεν αποκάλυπτε αρκετά».
Τι κρύβουν:
Ότι όταν η σύγκρουση γινόταν στο ίδιο το τραπέζι με τους εργοδότες, το ΠΑΜΕ ήταν εκεί και την έκανε θέμα. Ενώ αυτοί έκαναν τους «ενωτικούς» και πετούσαν την ταμπέλα του «διχασμού» σε όποιον τους ξεβράκωνε πολιτικά.
Τι σημαίνει:
Ότι η “ενότητα” που επικαλούνται δεν ήταν αρχή — ήταν εργαλείο: να μένει στο απυρόβλητο η κορυφή, να περνάει αθόρυβα ο συμβιβασμός, να μην πιάνει κανείς την ηγεσία από το γιακά όταν συναλλάσσεται με την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις.
Η βολική κουβέντα «δεν έκανε αρκετά» είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων δεν θέλουν να πουν την αλήθεια για τον εαυτό τους:
- Πού ήταν όταν χτίζονταν οι “συναινέσεις”;
- Πού ήταν όταν βαφτίζονταν οι συμφωνίες «ρεαλισμός»;
- Πού ήταν όταν ο κόσμος της δουλειάς έπαιρνε σφαλιάρες κι αυτοί έκαναν δημόσιες σχέσεις;
- Και, το κυριότερο: γιατί τότε έβριζαν αυτόν που χτυπούσε το καμπανάκι και τώρα τον κατηγορούν ότι… δεν το χτύπησε δυνατά;
- Ποιοι αποκαλούσαν τότε το ΠΑΜΕ «τραμπούκους» και με ποια “γραμμή” το έκαναν;
- Ποιοι έστηναν το αφήγημα της «ενότητας» ως ρόπαλο φίμωσης κάθε σύγκρουσης με την εργοδοσία;
- Ποιοι δημοσιογράφοι/σχολιαστές έκαναν πλάτες στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και πώς το δικαιολογούσαν;
- Όταν σήμερα μιλάνε για «σαπίλα», ποιο κομμάτι της ευθύνης τους αναλογεί για το ότι την κουκούλωναν επί χρόνια;
- Θα ζητήσουν έστω μία φορά συγγνώμη για το «τραμπούκοι», ή θα το πάνε μέχρι τέλους με το ίδιο θράσος;
Δεν είναι δύσκολο να πουλάς “αγανάκτηση” όταν γυρίζει ο αέρας.
Δύσκολο είναι να θυμάσαι τι έλεγες όταν ήταν ακριβό να το λες.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά: άλλοι χτυπούσαν την πόρτα της συναλλαγής όταν όλοι έκαναν πως δεν βλέπουν — κι άλλοι τώρα παριστάνουν ότι «δεν είδαν αρκετά».
Αν θέλουν “ξεμπρόστιασμα”, θα το πάρουν. Με τα δικά τους χθεσινά.