Μετά τον άδικο χαμό του 13χρονου Κωνσταντίνου στην Ηλεία, ο Τάσος Δούσης ζητά γενική απαγόρευση. Και όσο σκληρό κι αν ακούγεται, το ερώτημα είναι πλέον αμείλικτο: πόσα παιδιά πρέπει να χαθούν μέχρι να σοβαρευτεί η Πολιτεία;
Ο 13χρονος Κωνσταντίνος από την Ηλεία δεν είναι απλώς ακόμη μία τραγική είδηση. Είναι το παιδί που έφυγε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, πάνω σε ένα ηλεκτρικό πατίνι, σε έναν δρόμο που δεν συγχωρεί λάθη, απροσεξίες και κρατική αδιαφορία. Το τροχαίο σημειώθηκε στα Μακρίσια, όταν το παιδί, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, προσπάθησε να αποφύγει σταθμευμένο όχημα και συγκρούστηκε με άλλο αυτοκίνητο. Η κηδεία του τελείται σήμερα, Παρασκευή 1 Μαΐου 2026, στις 11:00, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Μακρισίων.
Και πάνω σε αυτή την τραγωδία ήρθε η ανάρτηση-γροθιά του Τάσου Δούση. Σκληρή; Ναι. Ωμή; Ναι. Αλλά και βαθιά πολιτική. Διότι ο γνωστός δημοσιογράφος δεν περιορίζεται στο πένθος. Δείχνει με το δάχτυλο το πραγματικό πρόβλημα: πατίνια σε δρόμους χωρίς ποδηλατόδρομους, χωρίς κουλτούρα οδικής ασφάλειας, χωρίς έλεγχο, χωρίς υποδομές, χωρίς φόβο νόμου.
Δεν είναι παιχνίδι. Είναι όχημα μέσα σε ζούγκλα
Το ηλεκτρικό πατίνι παρουσιάστηκε σαν μοντέρνα, οικολογική, εύκολη λύση μετακίνησης. Μόνο που στην Ελλάδα το βάλαμε να κυκλοφορεί σε ένα οδικό περιβάλλον που θυμίζει παγίδα: λακκούβες, στενοί δρόμοι, παρκαρισμένα παντού, οδηγοί χωρίς υπομονή, πεζοδρόμια ακατάλληλα, ποδηλατόδρομοι ανύπαρκτοι ή διακοσμητικοί.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον κυκλοφορούν παιδιά. Χωρίς κράνος. Χωρίς εμπειρία. Χωρίς αίσθηση κινδύνου. Πολλές φορές δύο άτομα πάνω στο ίδιο πατίνι. Ανάποδα σε μονόδρομους. Ανάμεσα σε αυτοκίνητα, λεωφορεία και μηχανές.
Αυτό δεν είναι μικροκινητικότητα. Είναι ρώσικη ρουλέτα με ρόδες.
Ο ΚΟΚ υπάρχει. Η εφαρμογή λείπει
Το τραγικό είναι ότι κανόνες υπάρχουν. Τα ηλεκτρικά πατίνια εντάσσονται στα Ελαφρά Προσωπικά Ηλεκτρικά Οχήματα. Το πλαίσιο προβλέπει ανώτατη ταχύτητα 25 χλμ./ώρα, απαγόρευση κυκλοφορίας σε δρόμους όπου το όριο των αυτοκινήτων υπερβαίνει τα 50 χλμ./ώρα, υποχρεωτική χρήση κράνους και ελάχιστη ηλικία 15 ετών για πατίνια που κινούνται από 6 έως 25 χλμ./ώρα.
Αλλά εδώ είναι το μεγάλο ελληνικό αστείο που έγινε τραγωδία: έχουμε κανόνες, αλλά δεν έχουμε έλεγχο. Έχουμε νόμο, αλλά δεν έχουμε εφαρμογή. Έχουμε απαγορεύσεις, αλλά δεν έχουμε αστυνόμευση. Έχουμε Δήμους που μιλούν για «βιώσιμη κινητικότητα», ενώ οι δρόμοι τους δεν αντέχουν ούτε πεζό, ούτε ποδήλατο, ούτε πατίνι.
Και μετά, όταν έρχεται το κακό, όλοι ψάχνουν να κρυφτούν πίσω από τη λέξη «ατύχημα».
Όχι. Δεν είναι πάντα ατύχημα. Μερικές φορές είναι προαναγγελθέν αποτέλεσμα.
Γονείς, Δήμοι, Πολιτεία: κανείς δεν μπορεί να κάνει τον ανήξερο
Ο Τάσος Δούσης βάζει στο κάδρο και τους γονείς. Και εδώ χρειάζεται προσοχή: δεν δικάζουμε μια οικογένεια που θρηνεί. Δεν σηκώνει κανείς εύκολα το χέρι απέναντι σε ανθρώπους που έχασαν παιδί. Όμως η γενική συζήτηση πρέπει να γίνει.
Όταν ένα παιδί παίρνει πατίνι και βγαίνει στον δρόμο χωρίς κράνος, χωρίς επίβλεψη, χωρίς κανόνες, τότε δεν μιλάμε για αθώο παιχνίδι. Μιλάμε για έκθεση σε κίνδυνο. Και οι γονείς οφείλουν να καταλάβουν ότι το πατίνι δεν είναι μπάλα, δεν είναι ποδήλατο γειτονιάς, δεν είναι παιχνίδι αυλής. Είναι όχημα που κινείται σε δρόμους με αυτοκίνητα.
Αλλά η μεγαλύτερη ευθύνη είναι της Πολιτείας. Γιατί αυτή άφησε την κατάσταση να ξεχειλώσει. Αυτή επέτρεψε να γεμίσουν οι πόλεις με πατίνια χωρίς πρώτα να έχει φτιάξει ασφαλείς διαδρομές. Αυτή επέτρεψε στις εταιρείες ενοικίασης να λειτουργούν σε αστικά κέντρα χωρίς πραγματικό έλεγχο. Αυτή ανέχθηκε ανήλικους, κράνη-φαντάσματα, πατίνια σε λεωφόρους, πατίνια σε πεζοδρόμια, πατίνια παντού.
Η απαγόρευση δεν είναι ταμπού όταν κινδυνεύουν παιδιά
Η πρόταση Δούση για γενική απαγόρευση ακούγεται ακραία. Όμως ακραίο είναι να βλέπεις παιδιά να χάνονται και να συζητάς ακόμη για «ευαισθητοποίηση». Ακραίο είναι να ξέρεις ότι δεν υπάρχουν υποδομές και να συνεχίζεις σαν να ζεις στην Κοπεγχάγη. Ακραίο είναι να αφήνεις ένα παιδί να κυκλοφορεί σε δρόμο με ένα ηλεκτρικό πατίνι και μετά να λες «δυστυχώς».
Η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη για ανεξέλεγκτα πατίνια. Όχι επειδή η τεχνολογία είναι κακή. Αλλά επειδή οι δρόμοι μας είναι κακοί. Η αστυνόμευση είναι ανεπαρκής. Οι Δήμοι είναι απροετοίμαστοι. Η οδηγική παιδεία είναι χαμηλή. Και η ευθύνη πετιέται από τον έναν στον άλλον μέχρι να φτάσει στο νεκροταφείο.
Άρα η συζήτηση πρέπει να ανοίξει τώρα:
ή πλήρης εφαρμογή του νόμου με ελέγχους, κράνος, όρια ηλικίας, απαγόρευση σε επικίνδυνους δρόμους και ευθύνη εταιρειών,
ή προσωρινή απαγόρευση όπου δεν υπάρχουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφαλείας.
Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις πάνω σε παιδικά φέρετρα.
Ο Κωνσταντίνος δεν γυρίζει πίσω. Αυτό είναι το αβάσταχτο. Αλλά το ερώτημα που αφήνει πίσω του είναι πολιτικό, κοινωνικό και ηθικό:
Θα συνεχίσουμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε;
Γιατί αν μετά από αυτόν τον θάνατο δεν αλλάξει τίποτα, τότε το επόμενο παιδί δεν θα το σκοτώσει μόνο η «κακιά ώρα». Θα το έχει σκοτώσει και η αδιαφορία. Και αυτή τη φορά, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν ήξερε.