Η εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης εμπορίας ανθρώπων στην Κρήτη, με 23 συλλήψεις σε σύνολο 32 μελών και τζίρο που φέρεται να ξεπερνά τα 5 εκατ. ευρώ, δεν είναι ένα ακόμα «αστυνομικό δελτίο». Είναι μια υπόθεση που ακουμπά πρόσωπα, σχέσεις και διαδρομές με καθαρό πολιτικό αποτύπωμα.
Όταν στα ίδια κάδρα εμφανίζονται κουμπαριές, πολιτικά γραφεία, απευθείας αναθέσεις, σκιές από ΟΠΕΚΕΠΕ και ένα μόνιμο κυβερνητικό «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα», τότε δεν μιλάμε για σύμπτωση. Μιλάμε για σύστημα. Και το σύστημα αυτό έχει ονοματεπώνυμο, χρώμα και πολιτική κάλυψη.
Το κύκλωμα δεν φύτρωσε μόνο του
Η υπόθεση που αποκαλύφθηκε στην Κρήτη δεν σοκάρει μόνο για τη βαναυσότητα του αντικειμένου της, αλλά και για το πώς τέτοιου τύπου μηχανισμοί απλώνονται, ριζώνουν και λειτουργούν επί μακρόν χωρίς να ενοχλούνται.
Όταν εμφανίζεται ως αρχηγός ο Δημήτρης Κυπριωτάκης και ως εξέχον μέλος η Σοφία Νταμπακάκη, που συνδέεται πολιτικά και προσωπικά με το περιβάλλον του Λευτέρη Αυγενάκη, η υπόθεση παύει να είναι «απλή εγκληματική δραστηριότητα».
Γίνεται πολιτικό γεγονός. Και μάλιστα βαρύ.
Οι κουμπαριές, οι αναθέσεις και η γνωστή δυσωδία
Ο ελληνικός λαός έχει χορτάσει από υποθέσεις όπου οι ίδιες παρέες, οι ίδιοι μηχανισμοί και τα ίδια δίκτυα εμφανίζονται ξανά και ξανά γύρω από χρήμα, επιρροή και δημόσιες δουλειές.
Οι αναφορές για εμπλοκή των ίδιων προσώπων και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, μαζί με το γνωστό πανηγύρι των «ημετέρων», δεν συνθέτουν απλώς μια άσχημη εικόνα. Συνθέτουν το πορτρέτο μιας εξουσίας που λειτούργησε σαν λάφυρο.
Με κουμπάρους, κολλητούς, παρατρεχάμενους και πολιτικά γραφεία να λειτουργούν σαν ενδιάμεσοι ενός καθεστώτος που μοιράζει επιρροή και σκεπάζει βρωμιές.
Ο πρωθυπουργός που δεν ξέρει ποτέ τίποτα
Και πάλι, το ίδιο έργο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται ως ο αιώνιος ανενημέρωτος πρωθυπουργός. Δεν γνώριζε για τις υποκλοπές. Δεν ήξερε για τα σκάνδαλα. Δεν είχε αντιληφθεί τι έκαναν υπουργοί, συνεργάτες, κομματικά στελέχη, διορισμένοι και προστατευόμενοι.
Πόσες φορές μπορεί να επαναληφθεί η ίδια γραμμή χωρίς να καταρρεύσει από το ίδιο της το βάρος;
Σε οποιαδήποτε σοβαρή δημοκρατία, όταν τα σκάνδαλα ακουμπούν διαρκώς τον πυρήνα της εξουσίας, δεν επιβιώνει το αφήγημα της άγνοιας. Καταρρέει μαζί με τους υπευθύνους.
Εδώ, αντί για λογοδοσία, έχουμε κανονικοποίηση της σήψης.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι «κάποιοι έμπλεξαν».
Το πρόβλημα είναι ότι σε αυτή τη χώρα η διαφθορά δεν λειτουργεί πια στο περιθώριο της εξουσίας, αλλά μέσα στον σκληρό της πυρήνα.
Και όσο οι ένοχοι παριστάνουν τους αθώους και οι πολίτες παριστάνουν τους ανήξερους, η σαπίλα θα κυβερνά με κοστούμι, γραβάτα και ύφος θεσμικής κανονικότητας.