Ο υψηλόβαθμος κληρικός συνελήφθη έπειτα από καταγγελίες για άσεμνη συμπεριφορά σε δημόσιο χώρο – Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις και όχι μόνο δικηγόρους
Ένα περιστατικό που προκαλεί σοκ, αποτροπιασμό και σοβαρά ερωτήματα για τη στάση της εκκλησιαστικής διοίκησης σημειώθηκε στα Πετράλωνα.
Ένας 52χρονος άνδρας, ο οποίος αποδείχθηκε ότι είναι Μητροπολίτης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, συνελήφθη από αστυνομικούς της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ., έπειτα από καταγγελίες πολιτών ότι κυκλοφορούσε σε δημόσιο χώρο με εκτεθειμένα τα γεννητικά του όργανα και προσέγγιζε περαστικούς.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί, ανάμεσα στους ανθρώπους τους οποίους φέρεται να πλησίασε βρίσκονταν γυναίκες, ηλικιωμένοι, ενήλικοι άνδρες, αλλά ακόμη και παιδιά.
Οι αστυνομικοί τον εντόπισαν, τον ακινητοποίησαν και τον οδήγησαν στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα. Μόνο κατά τη διαδικασία της εξακρίβωσης αποκαλύφθηκε ότι δεν επρόκειτο για έναν τυχαίο πολίτη, αλλά για τον Μητροπολίτη Ναυκράτιδος και Αρχιγραμματέα της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Η υπόθεση βρίσκεται πλέον ενώπιον της Δικαιοσύνης και, ασφαλώς, ισχύει για τον συλληφθέντα το τεκμήριο της αθωότητας μέχρι την έκδοση οριστικής δικαστικής απόφασης.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία μπορεί να σιωπά.
Μόνο «νομική συνδρομή» έχει να ανακοινώσει το Πατριαρχείο;
Η πρώτη αντίδραση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ήταν ότι θα παράσχει στον Μητροπολίτη «τη νομική συνδρομή που προβλέπεται».
Δηλαδή, απέναντι σε μια καταγγελία τέτοιας βαρύτητας, η άμεση αγωνία του εκκλησιαστικού θεσμού φαίνεται να περιορίζεται στη νομική υπεράσπιση του ιεράρχη;
Καμία λέξη για τους πολίτες που κατήγγειλαν το περιστατικό.
Καμία αναφορά στα παιδιά που, σύμφωνα με τις πληροφορίες, βρίσκονταν στην περιοχή.
Καμία ανακοίνωση για προσωρινή απομάκρυνση του Μητροπολίτη από τα καθήκοντά του μέχρι να διερευνηθεί πλήρως η υπόθεση.
Καμία δημόσια δέσμευση για εσωτερικό εκκλησιαστικό έλεγχο.
Η νομική συνδρομή αποτελεί δικαίωμα κάθε κατηγορουμένου. Δεν αποτελεί, όμως, ολοκληρωμένη θεσμική απάντηση από έναν οργανισμό που κηρύττει καθημερινά την ηθική, την εγκράτεια, την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τον σεβασμό προς τα παιδιά και την οικογένεια.
Η Εκκλησία δεν μπορεί να απαιτεί αυστηρότητα από την κοινωνία και επιείκεια όταν ελέγχονται δικά της υψηλόβαθμα στελέχη.
Το ράσο δεν παρέχει ασυλία
Η ιδιότητα του Μητροπολίτη δεν ελαφρύνει τη θέση κανενός. Αντίθετα, δημιουργεί αυξημένη ευθύνη.
Ένας απλός πολίτης που κατηγορείται για ανάλογη συμπεριφορά αντιμετωπίζει τη δημόσια κατακραυγή, την ποινική διαδικασία και τις συνέπειες στην επαγγελματική και κοινωνική του ζωή.
Το ίδιο ακριβώς θεσμικό μέτρο πρέπει να ισχύει και για έναν κληρικό, έναν αρχιμανδρίτη ή έναν Μητροπολίτη.
Το ράσο δεν αποτελεί ασπίδα απέναντι στον νόμο.
Ούτε η υψηλή εκκλησιαστική θέση μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός συγκάλυψης, καθυστέρησης ή υποβάθμισης μιας σοβαρότατης καταγγελίας.
Χρειάζονται απαντήσεις, όχι υπεκφυγές
Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας οφείλει να ενημερώσει καθαρά:
- Εάν ο συγκεκριμένος Μητροπολίτης εξακολουθεί να ασκεί κανονικά τα καθήκοντά του.
- Εάν έχει διαταχθεί εκκλησιαστική ή διοικητική έρευνα.
- Εάν θα τεθεί προσωρινά σε αργία μέχρι την ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας.
- Εάν υπήρξαν στο παρελθόν καταγγελίες ή ενδείξεις για ανάλογη συμπεριφορά.
- Ποια συγκεκριμένα μέτρα λαμβάνονται για την προστασία των πολιτών και ιδιαίτερα των ανηλίκων.
Η δήλωση του Μητροπολίτη Σύρου ότι ο συλληφθείς ήταν στο παρελθόν «καλός και εργατικός κληρικός» δεν απαντά σε κανένα από αυτά τα ερωτήματα.
Το ότι κάποιος δεν είχε δώσει δικαιώματα στο παρελθόν δεν ακυρώνει μια σημερινή καταγγελία. Ούτε αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο αθωότητας ή ενοχής.
Την υπόθεση θα την κρίνει η Δικαιοσύνη.
Τη θεσμική αξιοπιστία του Πατριαρχείου, όμως, θα την κρίνει η στάση του τώρα.
Και μέχρι στιγμής, η επίκληση της «προβλεπόμενης νομικής συνδρομής» μοιάζει δραματικά ανεπαρκής μπροστά στη σοβαρότητα όσων καταγγέλλονται.
Η κοινωνία δεν ζητά προκαταβολικές καταδίκες.
Ζητά διαφάνεια, λογοδοσία και ίση εφαρμογή των κανόνων.
Γιατί η Εκκλησία δεν δικαιούται να κηρύττει την ηθική μόνο από τον άμβωνα. Οφείλει να την εφαρμόζει πρώτα στο εσωτερικό της.