Δεν είναι όλα «νέα έργα» — άλλα σέρνονται χρόνια, άλλα έρχονται από τα συρτάρια και άλλα παρουσιάζονται ξανά ως επιτυχίες
Υπάρχει ένα όριο στην επικοινωνία. Και όταν ξεπερνιέται, αρχίζει η κοροϊδία.
Η κοινή εμφάνιση Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και Δήμου Χαλκιδέων παρουσιάστηκε περίπου ως παρέλαση επιτυχιών. Έργα, χρηματοδοτήσεις, παρεμβάσεις, αναπλάσεις, παρακάμψεις, σχολεία, λιμάνια, αντιπλημμυρικά, πολιτιστικά μνημεία.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.
Δεν είναι όλα «νέα έργα».
Άλλα είναι έργα δύο μηνών. Άλλα είναι έργα πέντε ετών. Άλλα είναι έργα οκτώ και δέκα ετών. Και μερικά είναι αιτήματα δεκαετιών, που σήμερα ξανασερβίρονται ως φρέσκες πολιτικές επιτυχίες.
Άρα το ερώτημα είναι απλό:
Ποιον κοροϊδεύετε, κύριε Φάνη Σπανέ και κυρία Έλενα Βάκα;
Η Δημοτική Αγορά δεν γεννήθηκε χθες
Η Δημοτική Αγορά Χαλκίδας παρουσιάζεται ξανά και ξανά ως μεγάλο έργο αποκατάστασης.
Μόνο που η υπόθεση δεν ξεκίνησε τώρα. Δεν ξεκίνησε ούτε χθες. Η ιστορία της μελέτης, της χρηματοδότησης, της σύμβασης, των καθυστερήσεων και της πολύχρονης αναμονής είναι ήδη βαριά.
Η Δημοτική Αγορά δεν είναι «επικοινωνιακό τρόπαιο». Είναι ένα τραύμα στο κέντρο της πόλης, που για χρόνια θύμιζε στους Χαλκιδέους την ανικανότητα του συστήματος να προστατεύσει, να αξιοποιήσει και να παραδώσει στην κοινωνία έναν ιστορικό χώρο.
Να πανηγυρίζεις σήμερα για κάτι που έπρεπε να έχει τελειώσει πολύ νωρίτερα δεν είναι πολιτική επιτυχία.
Είναι ομολογία καθυστέρησης.
Το Μουσικό Σχολείο δεν είναι φρέσκια κορδέλα
Το Μουσικό Σχολείο Χαλκίδας στη Νέα Αρτάκη παρουσιάζεται ως έργο που ολοκληρώνεται.
Καλοδεχούμενο. Αναγκαίο. Σημαντικό.
Αλλά ας μη μας το εμφανίζουν σαν να έπεσε από τον ουρανό το 2026.
Εδώ μιλάμε για υπόθεση πολλών ετών. Για μελέτες, χρηματοδοτήσεις, συμβάσεις, καθυστερήσεις, αναμονή μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών.
Όταν ένα σχολείο φτάνει να μετρά σχεδόν δεκαετία ως δημόσια υπόθεση, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο «ποιος το χρηματοδότησε».
Το ερώτημα είναι:
Γιατί άργησε τόσο;
Ο ΧΥΤΥ Χαλκίδας: χρόνια στα χαρτιά, τώρα παρουσιάζεται ως πρόοδος
Η διαχείριση απορριμμάτων και ο ΧΥΤΥ Χαλκίδας δεν είναι χθεσινό ζήτημα.
Είναι ένα από τα μεγάλα ανοιχτά μέτωπα της περιοχής. Ένα θέμα που αφορά δημόσια υγεία, περιβάλλον, κόστος, ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και σοβαρότητα διοίκησης.
Όταν ένα έργο κουβαλά χρόνια ωρίμανσης, μελετών και διαδικασιών, δεν μπορεί να εμφανίζεται κάθε φορά ως «νέα αρχή», λες και οι πολίτες δεν έχουν μνήμη.
Η κοινωνία δεν ζητά φωτογραφίες. Ζητά λύση.
Και κυρίως ζητά να μάθει γιατί τέτοια κρίσιμα έργα χρειάζονται τόσα χρόνια για να περάσουν από το χαρτί στην πράξη.
Λήλαντας: εδώ δεν σηκώνει επικοινωνιακά παιχνίδια
Για τα αντιπλημμυρικά του Λήλαντα χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.
Δεν μιλάμε για ένα απλό τεχνικό έργο. Μιλάμε για μια περιοχή που έχει πληρώσει ακριβά την απουσία επαρκούς προστασίας.
Εκεί δεν χωρούν πανηγυρισμοί. Δεν χωρούν γενικόλογες ανακοινώσεις. Δεν χωρά η φράση «σχεδόν ολοκληρώθηκαν» χωρίς πλήρη, καθαρή και δημόσια ενημέρωση.
Οι πολίτες θέλουν να ξέρουν:
Ποια έργα παραδόθηκαν;
Ποια εκκρεμούν;
Πότε τελειώνουν;
Τι γίνεται με την οριοθέτηση;
Τι προστατεύεται πραγματικά;
Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη αν ξαναζήσουμε τα ίδια;
Στον Λήλαντα, η μνήμη δεν σβήνει με δελτία Τύπου.
Παράκαμψη Χαλκίδας: έργο δεκαετιών που τώρα έγινε πανηγύρι
Η Παράκαμψη Χαλκίδας – Νέας Αρτάκης – Ψαχνών είναι αναγκαίο έργο.
Αλλά ας τελειώνουμε με τα παραμύθια.
Δεν είναι έργο που το σκέφτηκε ξαφνικά κάποια διοίκηση και το έβαλε μπροστά από το μηδέν. Είναι αίτημα δεκαετιών. Ένα έργο που η περιοχή το ζητούσε, το περίμενε, το άκουγε, το ξανάκουγε και το έβλεπε να μετατίθεται.
Το να ξεκινά επιτέλους ένα έργο που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια δεν μπορεί να παρουσιάζεται μόνο ως θρίαμβος.
Είναι και υπενθύμιση του πόσο πίσω έμεινε η Χαλκίδα.
Αυλίδα: στρατηγικός στόχος για ποιους;
Και μετά υπάρχει η Αυλίδα.
Η μεταφορά του εμπορικού λιμένα της Χαλκίδας στην περιοχή της Αυλίδας παρουσιάζεται ως «στρατηγικός στόχος».
Ωραία λέξη η στρατηγική. Βαριά. Εντυπωσιακή. Κατάλληλη για ανακοινώσεις.
Αλλά η Αυλίδα δεν είναι άδεια έκταση πάνω σε χάρτη. Είναι τόπος. Είναι κοινωνία. Είναι παραλιακό μέτωπο. Είναι ιστορία. Είναι καθημερινότητα ανθρώπων.
Πριν λοιπόν κάποιοι μιλήσουν για «στρατηγικό στόχο», οφείλουν να απαντήσουν:
Η Αυλίδα τι θα κερδίσει;
Θα πάρει ανάπτυξη ή βάρος;
Θα πάρει υποδομές ή όχληση;
Θα πάρει προστασία ή υποβάθμιση;
Θα αποφασίσει η τοπική κοινωνία ή απλώς θα ενημερωθεί εκ των υστέρων;
Γιατί αν η Χαλκίδα ξεφορτώνεται ένα πρόβλημα και η Αυλίδα το φορτώνεται, αυτό δεν είναι στρατηγική.
Είναι μεταφορά βάρους.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι γίνονται έργα
Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν λέει να μη γίνονται έργα.
Το πρόβλημα είναι άλλο.
Το πρόβλημα είναι να βαφτίζονται όλα επιτυχίες.
Να μπαίνουν στο ίδιο καλάθι έργα ολοκληρωμένα, έργα σε εξέλιξη, έργα σε μελέτη, έργα σε αίτημα και έργα που διεκδικούνται επί δεκαετίες.
Να εμφανίζεται η καθυστέρηση ως κατόρθωμα.
Να παρουσιάζεται η αυτονόητη διοικητική υποχρέωση ως πολιτικό μεγαλείο.
Η Χαλκίδα και οι δημοτικές ενότητες δεν χρειάζονται άλλο κατάλογο ανακοινώσεων.
Χρειάζονται καθαρές απαντήσεις.
Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν
Πόσα χρόνια έχει κάθε έργο;
Πότε ξεκίνησε πραγματικά;
Ποιος το καθυστέρησε;
Ποιος το παρέλαβε ώριμο;
Ποιος το χρηματοδότησε;
Ποιος το κατασκευάζει;
Πότε παραδίδεται;
Τι κόστισε αρχικά και τι θα κοστίσει τελικά;
Πόσες παρατάσεις πήρε;
Ποια έργα είναι πραγματικά νέα και ποια απλώς ανακυκλώνονται πολιτικά;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που φοβάται η επικοινωνία. Γιατί η επικοινωνία αγαπά τις κορδέλες, όχι τα χρονολόγια.
Κύριε Φάνη Σπανέ και κυρία Έλενα Βάκα, οι πολίτες δεν είναι θεατές σε προεκλογικό βίντεο.
Έχουν μνήμη.
Ξέρουν ποια έργα τα ακούν χρόνια. Ξέρουν ποια έργα τα είδαν να σέρνονται. Ξέρουν ποια έργα αλλάζουν διαρκώς ημερομηνίες, φάσεις, μελέτες και υποσχέσεις.
Γι’ αυτό, πριν παρουσιάσετε ξανά έναν κατάλογο ως θρίαμβο, απαντήστε στο απλό:
Πόσα από αυτά είναι πραγματικά νέα και πόσα είναι παλιές εκκρεμότητες που τις ντύνετε με καινούργιο περιτύλιγμα;
Γιατί η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλες φωτογραφίες πάνω σε έργα που άργησαν.
Χρειάζεται αλήθεια, λογοδοσία και ολοκληρωμένες λύσεις.
Όχι άλλη κοροϊδία με έργα που μετρούν χρόνια, αλλά παρουσιάζονται σαν χθεσινές επιτυχίες.