Με ωράριο που εμφανιζόταν ως 10:00 – 16:40, τα Πολυκέντρα Ανακύκλωσης στον Δήμο Χαλκιδέων βρέθηκαν σήμερα να λειτουργούν μόλις 10:00 – 13:00. Τρεις ώρες. Χωρίς ανακοίνωση, χωρίς ενημέρωση, χωρίς καμία δημόσια εξήγηση προς τους πολίτες.
Όταν μια δημοτική υπηρεσία που προβλήθηκε ως εργαλείο περιβαλλοντικής ευαισθησίας και σύγχρονης ανακύκλωσης καταλήγει να μην εξυπηρετεί σχεδόν κανέναν, τότε δεν μιλάμε για μια απλή δυσλειτουργία. Μιλάμε για πολιτική αποτυχία, για έλλειψη λογοδοσίας και για μια ακόμα “λύση” που μοιάζει να στήθηκε περισσότερο για την εικόνα παρά για την κοινωνία.
Τι συμβαίνει με τα Πολυκέντρα Ανακύκλωσης
Η εικόνα που καταγράφεται σήμερα είναι αποκαλυπτική.
Αντί για το γνωστό ωράριο λειτουργίας 10:00 – 16:40, οι δημότες διαπίστωσαν ότι η εξυπηρέτηση περιορίστηκε στο 10:00 – 13:00.
Δηλαδή:
- μόλις τρεις ώρες λειτουργίας την ημέρα
- χωρίς καμία επίσημη ανακοίνωση
- χωρίς προηγούμενη ενημέρωση των πολιτών
- χωρίς αιτιολόγηση για τη μείωση του ωραρίου
Και το εύλογο ερώτημα είναι απλό:
Ποιον ακριβώς εξυπηρετεί ένα τέτοιο ωράριο;
Όχι πάντως τον εργαζόμενο δημότη. Όχι τον πολίτη που κινείται μετά το μεσημέρι. Όχι την οικογένεια που περιμένει από τον Δήμο να παρέχει στοιχειωδώς σοβαρές και σταθερές υπηρεσίες.
Τα τρία κρίσιμα ερωτήματα
1. Γιατί μειώθηκε το ωράριο;
Υπάρχει τεχνικό πρόβλημα; Έλλειψη προσωπικού; Οδηγία της διοίκησης; Προσωρινή βλάβη;
Μέχρι στιγμής, καμία καθαρή απάντηση.
2. Γιατί δεν υπήρξε ενημέρωση;
Όταν αλλάζει το ωράριο μιας δημόσιας υποδομής, ο ελάχιστος σεβασμός προς τον πολίτη επιβάλλει ανακοίνωση.
Εδώ έχουμε το αντίθετο: σιωπή.
3. Ποιος λογοδοτεί;
Ποιος έχει την πολιτική ευθύνη για την εικόνα αυτή;
Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος; Η δημοτική αρχή συνολικά; Η υπηρεσία που διαχειρίζεται τη λειτουργία;
Διότι η ανακύκλωση δεν είναι επικοινωνιακό φυλλάδιο. Είναι δημόσια λειτουργία.
Όταν η “πράσινη πολιτική” μένει στη βιτρίνα
Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο επειδή τα συγκεκριμένα συστήματα έχουν ήδη βρεθεί στο επίκεντρο ευρύτερης αμφισβήτησης σε πανελλαδικό επίπεδο ως προς:
- το κόστος τους,
- την αποδοτικότητά τους,
- τη διαχείρισή τους,
- και το κατά πόσο ανταποκρίνονται πραγματικά στις ανάγκες των πολιτών.
Στον Δήμο Χαλκιδέων, αντί να υπάρξει απόδειξη αποτελεσματικής λειτουργίας, βλέπουμε σήμερα μια εικόνα που ενισχύει τα ερωτήματα αντί να τα κλείνει.
Γιατί όταν κάτι παρουσιάζεται ως καινοτόμο μοντέλο διαχείρισης απορριμμάτων και τελικά λειτουργεί σαν υποβαθμισμένη, ασταθής και σχεδόν μη προσβάσιμη υπηρεσία, τότε το ζήτημα δεν είναι διαδικαστικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Η ουσία της υπόθεσης
Η υπόθεση δεν αφορά μόνο ένα ωράριο.
Αφορά τη νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζονται οι δημότες.
Αφορά μια διοίκηση που οφείλει να απαντήσει:
- Υπάρχει κανονική λειτουργία ή σταδιακή εγκατάλειψη;
- Υπάρχει σχεδιασμός ή πρόχειρη διαχείριση;
- Υπάρχει σεβασμός στον πολίτη ή μόνο επικοινωνιακή χρήση της “ανακύκλωσης” ως πράσινου άλλοθι;
Γιατί η ανακύκλωση δεν μπορεί να λειτουργεί όποτε βολεύει τη διοίκηση και να ζητά από τους πολίτες να προσαρμόζονται στη διάλυση.
Όταν ένα έργο που πλασαρίστηκε ως “λύση” καταλήγει να υπολειτουργεί, να μικραίνει το ωράριό του και να μην εξηγεί τίποτα σε κανέναν, τότε δεν έχουμε απλώς ένα τεχνικό φιάσκο.
Έχουμε πολιτική έκθεση.
Και στον Δήμο Χαλκιδέων, η ανακύκλωση δεν κινδυνεύει από τα σκουπίδια.
Κινδυνεύει από τη σιωπή, την προχειρότητα και την ανευθυνότητα εκείνων που όφειλαν να τη στηρίξουν.
Αν θέλεις, το γυρί