Πριν ξεκινήσει το καρναβάλι, ο Σουρής παίρνει θέση.
Στέκεται στη μέση της πλατείας, σηκώνει το δάχτυλο και… ετοιμάζεται να τα ψάλει σε όλους.
Σάτιρα χωρίς φίλτρα, όπως παλιά: πρώτα γελάμε, μετά αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας.
Γιατί οι Απόκριες δεν είναι μόνο στολές. Είναι και καθρέφτης.
Κι αυτός ο καθρέφτης, φέτος, έδειξε κάτι πολύ συγκεκριμένο: το παραδοσιακό “core” της παρέλασης δεν είχε το βάρος που περιμένεις από ένα θαλασσινό καρναβάλι. Λίγα άρματα, φτωχότερη καρναβαλική “ύλη”, λιγότερη αίσθηση κορύφωσης μέσα από τον δρόμο. Η εικόνα έμοιαζε άνιση: εκεί που θα έπρεπε να “μιλάει” η παρέλαση, μίλησε κυρίως η παραγωγή της βραδιάς.
Όταν το core δεν τραβάει, αναλαμβάνει η σκηνή
Σε τέτοιες διοργανώσεις, όταν ο κορμός της παρέλασης είναι αδύναμος, η βραδιά συνήθως “σώζεται” με δύο πράγματα: θέαμα και συναυλία. Έτσι και εδώ: το βάρος φάνηκε να πέφτει στο show και στο live ώστε το κλείσιμο να μείνει δυνατό, επικοινωνιακά “ασφαλές”, με κορύφωση τη συναυλία της Αναστασίας.
Δεν είναι κακό να υπάρχει μεγάλο φινάλε. Το πρόβλημα ξεκινά όταν το φινάλε λειτουργεί ως υποκατάστατο — όταν το event-μοντέλο καλύπτει αυτό που δεν γέμισε ο δρόμος. Τότε κάθε χρονιά κινδυνεύει να μοιάζει με την επόμενη: λιγότερα άρματα, λιγότερες ομάδες, περισσότερη εξάρτηση από “το μεγάλο κλείσιμο”.
Η ουσία: Απόκριες δεν είναι μόνο πρόγραμμα — είναι συμμετοχή
Οι Απόκριες, στον πυρήνα τους, είναι συμμετοχή. Είναι οι παρέες, οι ομάδες, οι σύλλογοι, η χειροποίητη τρέλα της πόλης. Κι αυτό δεν αντικαθίσταται από καμία σκηνή, όσο “δυνατή” κι αν είναι. Γιατί άλλο πράγμα να συμπληρώνει το show μια γεμάτη παρέλαση, κι άλλο να την αντικαθιστά.
Τι χρειάζεται για να ξαναδέσει το “παραδοσιακό”
Αν η πόλη θέλει το Θαλασσινό Καρναβάλι να έχει μέλλον ως καρναβάλι (όχι μόνο ως event), η συνταγή είναι πιο απλή απ’ όσο φαίνεται:
- Στήριξη ομάδων/συλλόγων με πρακτικά εργαλεία (χώροι, υλικά, τεχνική βοήθεια).
- Κίνητρα για άρματα (διαγωνιστικό σκέλος με ουσία, όχι τυπικό).
- Σχεδιασμός από νωρίς (μήνες πριν, όχι “στον αυτόματο”).
- Ισορροπία πόρων: να μην πηγαίνουν όλα στη σκηνή, αφήνοντας την παρέλαση να αδυνατίζει.
5 ερωτήματα που δεν είναι “γκρίνια”, είναι αποτίμηση
- Πόσα άρματα και οργανωμένες συμμετοχές υπήρξαν φέτος και πόσες πέρσι;
- Πόση στήριξη (υλική/οργανωτική) δόθηκε στην παρέλαση και πόση στο show/σκηνή;
- Υπάρχει σχέδιο ενίσχυσης των καρναβαλικών ομάδων για την επόμενη χρονιά;
- Θα ανοίξει εγκαίρως πρόσκληση ιδεών/θεμάτων και δομή υποστήριξης κατασκευών;
- Ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος: γιορτή πόλης ή μουσικό event με καρναβαλικό περίβλημα;
Ο Σουρής —ως σύμβολο σάτιρας— το λέει καλύτερα από όλους: πρώτα γελάς και μετά βλέπεις το πρόβλημα καθαρά. Η Χαλκίδα μπορεί να κλείνει δυνατά μια νύχτα. Το στοίχημα είναι να ανοίγει δυνατά και τον δρόμο. Γιατί χωρίς συμμετοχή, το καρναβάλι γίνεται σκηνικό. Να αγαπιόμαστε.