Κυρίες και κύριοι, για τον μήνα Μάρτιο την προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας την έχουν οι ΗΠΑ.
Μη φοβάστε. Είναι σοβαρό. Θεσμικό. Αυστηρό.
Μόνο που, για να δέσει το γλυκό της “δημοκρατίας των ισχυρών”, σε συνεδρίαση έβαλαν να κρατήσει το σφυρί τη Μελάνια.
Όχι, δεν είναι meme. Είναι η πραγματικότητα που παριστάνει το meme.
Στο σημείο αυτό, η κωμωδία παραιτείται.
Η παρωδία ζητάει αποζημίωση.
Η επιθεώρηση κλείνει γιατί «δεν προλαβαίνει την επικαιρότητα».
Και ο Αριστοφάνης σηκώνεται από τον τάφο και λέει:
«Παιδιά, εγώ έγραφα για την Αθήνα. Εσείς γράφετε για πλανήτη.»
Διότι τι ζούμε;
Όχι πολιτική. Όχι διπλωματία.
Ζούμε reality show με πυρηνικά.
Εξουσία-βιτρίνα, με θεσμούς-στυλό, και με κοινό που χειροκροτάει από συνήθεια.
Και μετά σου λένε “ηρεμία”.
Να ‘σαι ήρεμος. Να ‘σαι ψύχραιμος.
Όχι γιατί όλα πάνε καλά — αλλά γιατί αν τα πάρεις κρανίο, χαλάς το κάδρο.
Αν νιώθεις άγχος ή κατάθλιψη και σου πουν «είσαι εσύ το πρόβλημα», πες τους το απλό:
το πρόβλημα είναι ότι μας ζητάνε να ζούμε σαν να είναι φυσιολογικό ένα σύστημα που βγάζει παράνοια και την πουλάει για κανονικότητα.
Μη σε κάνουν να πιστέψεις ότι αρρώστησες επειδή βλέπεις καθαρά.
Και να η “θετική” πλευρά — αφού το θέλουμε ψυχοθεραπευτικό:
Έπεσε το μακιγιάζ.
Φαίνεται το κόλπο.
Δεν ζούμε πια σε καμουφλαρισμένο ψέμα. Ζούμε σε ξεβρακωμένη αλήθεια.
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις.
Και οι λέξεις πια δεν είναι αρκετές.
Γιατί αυτό που βλέπουμε δεν είναι «αστείο».
Είναι το ανέκδοτο που κυβερνά.