”O Μάιος έφτασε,
εμπρός βήμα ταχύ
να τον προϋπαντήσουμε
παιδιά στην εξοχή!”
Τέτοια στιχάκια το λοιπό
μαθαίναμε μικροί
τότε που η ζωή μας
ήτανε απλή.
Αργότερα μας είπαν
πως η πρωτομαγιά
δεν είναι γέλια και χαρές
μα… αγώνες! Εργατιά!
Πορείες, λόγοι και πανό
λάβαρα και φωνές
κατηγορούσαν ευθαρσώς
τις έρμες εξοχές…
Άλλοι πάλι έβλεπαν
την όλη ιστορία
τριήμερα, ταβέρνες
ραχάτι και αργία.
Έφευγαν παραμονές
απ’ την ”παλιοαθήνα”
στα παϊδάκια ρίχνονταν
για να περάσουν φίνα.
Έτσι λοιπόν χωρίστηκαν
οι Έλληνες παλιά
διαφωνούσαν με αφορμή
την πρωτομαγιά…
Θα πρέπει να γιορτάζεται
εις… τις εξοχές;
Ή των άστεων εντός
μ’ αγώνες και γροθιές;
Τόσα χρόνια πέρασαν
δεν έχουν καταλήξει
ποιο είναι πιο καλό
να επικρατήσει…
Σήμερα όμως είδα
(γύρω στις εννέα)
περίλυπο να είναι
έναν εκδρομέα…
Σκυφτή να έχει κεφαλή
σκέτο καφέ να πίνει…
Πώς να πάει εκδρομή
έτσι, χωρίς βενζίνη;
”Όλα τουμπάραν φίλε μου
δεν είναι σαν και πρώτα!
Κάποτε την περνούσαμε
χλιδή, ζωή και κότα!”
Τον είδα έτοιμο που λες
να αλλάζει θεωρία…
αφού δεν έχει πού να πάει
ας πάει στη πορεία!