Ο Χρήστος Ράμμος παρεμβαίνει με μια οργισμένη, θεσμικά φορτισμένη καταγγελία για την πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, αποδίδοντας προσωπική ευθύνη στον Τραμπ και μιλώντας για συνειδητή περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου.
Κεντρική του αιχμή: κανείς δεν νομιμοποιεί τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να «κανονίζει» ποιοι θα κυβερνούν στον πλανήτη — και μια τέτοια λογική «καθεστωτικής μηχανικής» ρίχνει λάδι στη φωτιά, παράγει νέο μίσος και επιστρέφει ως μπούμερανγκ πάνω στα δικαιώματα και την ασφάλεια.
Τι είπε
- Μιλά για έναν Πρόεδρο που λειτουργεί σαν «νέος Καλιγούλας», βάζοντας φωτιά στη Μέση Ανατολή.
- Περιγράφει ότι πετιέται “στα σκουπίδια” ό,τι έχει απομείνει από το Διεθνές Δίκαιο.
- Θέτει το πολιτικό-ηθικό όριο: «Ουδείς έχρισε τον Πρόεδρο της Αμερικής αρμόδιο να κανονίζει ποιοι θα κυβερνούν τις χώρες του πλανήτη».
Το διακύβευμα που δείχνει
- Προειδοποιεί ότι μια μακρόχρονη ανάφλεξη μπορεί να «ποτίσει» τους μουσουλμανικούς λαούς με νέο μίσος κατά της Δύσης.
- Δείχνει τον μηχανισμό του φαύλου κύκλου: πόλεμος → ριζοσπαστικοποίηση/αντίποινα → φόβος → περιστολή δικαιωμάτων “στο όνομα της ασφάλειας”.
- Σε απλά ελληνικά: όταν οι ισχυροί παίζουν με τη φωτιά, οι κοινωνίες πληρώνουν με ελευθερίες.
Η πιο βαριά κατηγορία
- Περιγράφει τη λογική “αλλάζω κυβερνήσεις γιατί μπορώ” ως πρακτική που ξεφεύγει από πολιτική/διπλωματία και ακουμπά σε σκοτεινά ιστορικά προηγούμενα.
- Δεν κάνει απλώς αντι-τραμπικό ξέσπασμα: χτυπά τη νομιμοποίηση της βίας ως εργαλείου «ρύθμισης» του κόσμου.
- Και αφήνει το πολιτικό ερώτημα: ακόμη κι αν το καθεστώς της Τεχεράνης είναι απεχθές, ποιος δίνει εντολή για “χειρουργική” αντικατάστασή του — και με ποιο κόστος για τον πλανήτη;
- Ανάφλεξη/κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή
- Επίκληση “αναγκαιότητας” → παραμερισμός κανόνων
- Παραγωγή μίσους/αντιποίνων → νέες απειλές
- Εσωτερική θωράκιση της Δύσης → περισσότερη επιτήρηση/λιγότερα δικαιώματα
3 “κραυγές”
«Ουδείς έχρισε τον Πρόεδρο της Αμερικής αρμόδιο να κανονίζει ποιοι θα κυβερνούν τις χώρες του πλανήτη!»
«…ως νέος Καλιγούλας βάζει πυρκαγιά στη Μέση Ανατολή…»
«…πετάει… ό,τι λίγο έχει απομείνει από το Διεθνές Δίκαιο στα σκουπίδια.»
Όταν η “διεθνής τάξη” γίνεται προσωπικό παιχνίδι ισχύος, το επόμενο θύμα δεν είναι μια κυβέρνηση — είναι το ίδιο το Δίκαιο. Και μετά έρχονται, σαν φυσική συνέχεια, οι αλυσίδες “ασφάλειας” πάνω στις κοινωνίες.
Οι αυτοκρατορίες πάντα βαφτίζουν την αυθαιρεσία “αποστολή”. Μέχρι να επιστρέψει ως τρόμος — και να ζητήσει από τους πολίτες να πληρώσουν τον λογαριασμό με ελευθερίες.