Ο σπουδαίος ερμηνευτής πέθανε σε ηλικία 82 ετών, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη στο δημοτικό, το λαϊκό και το έντεχνο ελληνικό τραγούδι
Φτωχότερη είναι από την Κυριακή 2 Αυγούστου η ελληνική μουσική. Ο Λάκης Χαλκιάς, μία από τις αυθεντικότερες φωνές της παραδοσιακής και λαϊκής μας δημιουργίας, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών.
Τη δυσάρεστη είδηση ανακοίνωσε η οικογένειά του, εκφράζοντας την οδύνη της για την απώλειά του. Οι λεπτομέρειες σχετικά με την ημερομηνία και την ώρα της κηδείας του αναμένεται να γνωστοποιηθούν το επόμενο διάστημα.
Ο Λάκης Χαλκιάς δεν υπήρξε απλώς ένας σπουδαίος τραγουδιστής. Υπήρξε ένας κρίκος μιας μακράς μουσικής αλυσίδας, ένας ακούραστος υπηρέτης της παράδοσης και ένας ερμηνευτής που κατάφερε να ενώσει το δημοτικό τραγούδι με το ρεμπέτικο, το λαϊκό και το έντεχνο.
Η βαριά κληρονομιά των Χαλκιάδων
Ο Λάκης Χαλκιάς, κατά κόσμον Μιχάλης Χαλκιόπουλος, γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 30 Αυγούστου 1943. Ανήκε στην τέταρτη γενιά της ιστορικής μουσικής οικογένειας των Χαλκιάδων και ήταν γιος του κορυφαίου κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά.
Η μουσική μπήκε στη ζωή του σχεδόν από την κούνια. Σε ηλικία μόλις επτά ετών άρχισε να τραγουδά, ενώ στην πορεία εξελίχθηκε σε πολυοργανίστα, μαθαίνοντας κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο, τζουρά και ούτι.
Στα 16 του χρόνια εργαζόταν ήδη ως επαγγελματίας μουσικός και στα 18 του πραγματοποίησε τις πρώτες του ηχογραφήσεις στην Columbia, ερμηνεύοντας δημιουργίες σημαντικών ανθρώπων του ελληνικού τραγουδιού.
Δίπλα στους γίγαντες του λαϊκού τραγουδιού
Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 βρέθηκε στα πάλκα δίπλα σε μορφές που έγραψαν ιστορία. Συνεργάστηκε με τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τον Γιώργο Ζαμπέτα.
Συνυπήρξε επίσης με μεγάλους δημιουργούς του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου.
Παρά την παρουσία του στις μεγάλες πίστες, δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τις ρίζες του. Τα καλοκαίρια επέστρεφε στα πανηγύρια και στις γιορτές της ελληνικής υπαίθρου, περιοδεύοντας με το οικογενειακό συγκρότημα των Χαλκιάδων.
Από την Αμερική στον Γιάννη Μαρκόπουλο
Από το 1967 μέχρι το 1971 έζησε και εργάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά. Εκεί συμμετείχε, μεταξύ άλλων, σε τηλεοπτική παρουσίαση του «Ζορμπά» του Μίκη Θεοδωράκη, μαζί με τον διεθνούς φήμης ηθοποιό Άντονι Κουίν.
Η επιστροφή του στην Ελλάδα το 1971 σηματοδότησε μια νέα, καθοριστική περίοδο. Η συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο απογείωσε την καριέρα του και τον καθιέρωσε ως μία από τις σημαντικότερες φωνές της εποχής.
Η ερμηνεία του συνδέθηκε με εμβληματικά έργα όπως ο «Στρατής Θαλασσινός», η «Θητεία», οι «Μετανάστες» και ο «Θεσσαλικός Κύκλος». Το 1974 περιόδευσε στην Αμερική μαζί με τον Νίκο Ξυλούρη και τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη, τραγουδώντας ακόμη και στο Carnegie Hall και το Lincoln Center της Νέας Υόρκης. Σταθμοί από τη ζωή και την πορεία του
Το 1984 μελοποίησε αποσπάσματα από την «Ιλιάδα» του Ομήρου, ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στο Ηρώδειο στην «Οδύσσεια» του Νίκου Καζαντζάκη, σε μουσική Νίκου Μαμαγκάκη.
Μια φωνή που δεν θα σιγήσει
Ο Λάκης Χαλκιάς υπηρέτησε το ελληνικό τραγούδι χωρίς εκπτώσεις και χωρίς να απαρνηθεί ποτέ την καταγωγή του. Κουβαλούσε στη φωνή του την Ήπειρο, τον μόχθο της υπαίθρου, τον καημό της ξενιτιάς και τους κοινωνικούς αγώνες μιας ολόκληρης εποχής.
Με τον θάνατό του κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής. Τα τραγούδια του, όμως, θα συνεχίσουν να ακούγονται. Γιατί οι αυθεντικές φωνές δεν χάνονται όταν σωπαίνουν. Γίνονται μνήμη, παράδοση και ιστορία.