1910 – 1987
Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν περιγράφονται εύκολα. Όχι επειδή λείπουν οι λέξεις, αλλά επειδή το μέγεθός τους ξεπερνά τη γλώσσα. Ο Νίκος Σταυρίδης ανήκει σε αυτή τη σπάνια κατηγορία. Ένα πραγματικό «μεγαθήριο» του θεάτρου και του κινηματογράφου, ένας άνθρωπος που δεν υποδυόταν τον κωμικό — ήταν κωμικός, με φυσικότητα, ατάραχη ηρεμία και την ατάκα να αναβλύζει σχεδόν αβίαστα.
Γεννήθηκε το 1910 στο Βαθύ της Σάμου και από πολύ νωρίς φάνηκε ότι η σκηνή ήταν το φυσικό του περιβάλλον. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1929, όμως ο δρόμος προς την αναγνώριση δεν ήταν εύκολος. Δοκιμάστηκε, απογοητεύτηκε, έφτασε ακόμη και στο χείλος της απόγνωσης. Κι όμως, όπως συμβαίνει συχνά με τους μεγάλους, επέστρεψε πιο δυνατός.
Από το 1939 και μετά, με την οπερέτα και την επιθεώρηση, ξεδιπλώθηκε πλήρως το ταλέντο του. Για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια (1942–1958) δημιούργησε θιάσους και συνεργάστηκε με κορυφαία ονόματα της εποχής:
τις αδελφές Καλουτά, τη Μαρίκα Νέζερ, τον Τάκη Μηλιάδη, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τη Ρένα Βλαχοπούλου.
Πάνω από 100 θεατρικές παραστάσεις, με διαχρονικές επιτυχίες όπως Η Αυτού Εξοχότης… Εγώ, Εκατό Χιλιάδες Δολάρια, Δέκα Μέρες στο Παρίσι, Ο Ηλίας του 16ου.
Παρότι βαθιά θεατρικός ηθοποιός, ο κινηματογράφος τον κέρδισε σε μεγαλύτερη ηλικία. Το ντεμπούτο του έγινε το 1950 με το Έλα στο Θείο του Νίκου Τσιφόρου, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ. Ακολούθησε μια αδιανόητη διαδρομή: πάνω από 120 ταινίες έως το 1972.
Ανάμεσά τους, σταθμοί του ελληνικού σινεμά:
Η Ωραία των Αθηνών, Οι παπατζήδες, Γραφείο συνοικεσίων, Μπαρμπαγιάννης ο Κανατάς, Η Φτώχεια Θέλει Καλοπέραση, Τα κίτρινα γάντια, Ζητείται τίμιος, Ξύπνα καημένε Περικλή, Ο άνθρωπος ρολόι.
Πίσω από τη λάμψη, ένας άνθρωπος απλός, προσιτός, αυθεντικός. Φανατικός Ολυμπιακός. Προτιμούσε τα θερινά σινεμά, να κάθεται ανάμεσα στον κόσμο και να ακούει το γέλιο να ξεσπά φυσικά, παρά τις επίσημες πρεμιέρες και τα φώτα.
Έφυγε στις 12 Δεκεμβρίου 1987, σε ηλικία 77 ετών, στη Σάμο.
Κηδεύτηκε δύο ημέρες αργότερα στην Κηφισιά.
Όμως στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ.
Ζει σε κάθε ατάκα που επαναλαμβάνεται, σε κάθε γέλιο που γεννιέται ξανά και ξανά, σε κάθε θερινό σινεμά που φωτίζεται στο σκοτάδι.
Αθάνατος.
Δάσκαλος του γέλιου.
Για πάντα.
