Όταν υπάρχει απειλή πάνω από την Κύπρο, δεν χωράει χαζοχαρούμενη ουδετερότητα. Σηκώνεις αεροπλάνα, στέλνεις πλοία, δείχνεις ότι τίποτα δεν πέφτει κάτω. Όχι από πολεμοχαρά, αλλά γιατί αλλιώς καλλιεργείς το πιο δηλητηριώδες συναίσθημα: ότι «είμαστε οι κομπάρσοι της ιστορίας».
Και ναι: έπρεπε να στείλουμε κι άλλα. Όχι για τη φωτογραφία, όχι για να γυαλίσει κανενός το προφίλ, αλλά για να γίνει σαφές πως ο Ελληνισμός δεν ζει πια με το φάντασμα εκείνης της φράσης: «Η Κύπρος κείται μακράν». Η φράση δεν είναι “παρελθόν”. Είναι ο κώδικας της ταπείνωσης.
Το δόγμα του απλού ανθρώπου
- Η Κύπρος δεν είναι «εξωτερική πολιτική». Είναι οικογένεια.
- Η αναχαίτιση δεν είναι “επίδειξη”. Είναι γραμμή αξιοπρέπειας.
- Το κόστος δεν είναι το ζήτημα. Το ζήτημα είναι το μήνυμα: “δεν είμαστε για σφαλιάρες”.
Οι «βάσεις» και η ντροπή της αναμονής
Κι όμως: εκείνοι που έχουν βάσεις, σημαίες, στόλους, “ειδικές σχέσεις” και παγκόσμια ρητορεία, το σκέφτονται, το ζυγίζουν, το μετράνε.
Κάποτε έστειλαν δύναμη σε μέρη δέκα φορές πιο μακριά. Σήμερα, δίπλα στο ίδιο τους το φυλάκιο, κάνουν τον λογιστή των κινδύνων.
Ας το κάνουν. Εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να σε μετράνε σαν «περιφερειακή ζημιά».
Η μεγάλη ελληνική αντίφαση: άμυνα “πρώτης γραμμής”, κράτος “τελευταίας σειράς”
Ο λαός στερείται νοσοκομείων.
Στερείται σχολείων.
Στερείται δρόμων και σιδηροδρόμων.
Στερείται στοιχειώδους ασφάλειας στις μετακινήσεις.
Και μέσα σε όλα, του ζητούν να παριστάνει ότι «όλα πάνε καλά».
Ε, όχι.
Μπορούμε να σηκώνουμε F-16 για να μην πέσει τίποτα κάτω στην Κύπρο — αλλά δεν γίνεται να πέφτουν κάτω τα πάντα εδώ: υποδομές, υπηρεσίες, θεσμοί, κοινή λογική.
Timeline
- Συναγερμός — απογείωση — αναχαίτιση/έλεγχος στον αέρα.
- Δηλώσεις — πατριωτικά χειροκροτήματα.
- Η πραγματική ζωή: νοσοκομεία χωρίς προσωπικό, σχολεία χωρίς στήριξη, δρόμοι-παγίδες, τρένα που τα “κόψαμε” αντί να τα φτιάξουμε.
- Και μετά ξανά: “κοινοποιείστε”.
Δεν μας νοιάζει αν είναι δαπανηρό. Μας νοιάζει να μη μας περνάνε για ηλίθιους.
Και για να τελειώνουμε: την Ελλάδα θέλουμε — κι ας τρώγομε πέτρες.
Αλλά να είναι πέτρες αξιοπρέπειας, όχι πέτρες που μας πετάνε στο κεφάλι οι “άριστοι” και οι “πολυδύναμοι” των Βορράδων.