Για ημέρες, η γνώριμη εικόνα της σχεδόν μόνιμης τουρκικής επιτήρησης στα ανατολικά δείχνει να θολώνει. Και αυτό, σε μια περίοδο που η Ανατολική Μεσόγειος βράζει, μόνο αδιάφορο δεν είναι.
Δεν χρειάζονται πανηγυρισμοί ούτε εύκολες κραυγές περί «υποταγής». Χρειάζεται καθαρό μάτι: όταν η τουρκική κινητικότητα μειώνεται, κάτι έχει αλλάξει στον συσχετισμό, στο κόστος και στο ρίσκο για την Άγκυρα.
Η εικόνα δεν είναι τυχαία
Όποιος ξέρει το πεδίο, καταλαβαίνει ότι η ξαφνική αραίωση της τουρκικής παρουσίας δεν είναι λεπτομέρεια ρουτίνας. Μέχρι πρότινος, η πίεση ήταν σχεδόν συνεχής, με παρακολούθηση, επιτήρηση και σταθερό νεύρο απέναντι στα νησιά. Όταν αυτό το μοτίβο σπάει, έστω προσωρινά, δεν σημαίνει ότι η Τουρκία έγινε ήρεμη δύναμη. Σημαίνει ότι μετρά ξανά τα βήματά της.
Η Κύπρος έστειλε σήμα
Η ΝΟΤΑΜ στην Κύπρο δεν ήταν ένα τεχνικό χαρτί για υπηρεσιακή κατανάλωση. Ήταν προειδοποίηση ότι η περιοχή έχει περάσει σε ζώνη αυξημένης έντασης και αυξημένης επιτήρησης. Όταν η Λευκωσία ανεβάζει τόνο και η Ανατολική Μεσόγειος φορτίζεται στρατιωτικά, η Άγκυρα ξέρει ότι κάθε κίνηση πλέον κοστίζει περισσότερο, καταγράφεται πιο καθαρά και μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Δεν “λύγισε” ο Ερντογάν, στριμώχτηκε το πεδίο
Το κρίσιμο δεν είναι αν ο Ταγίπ άλλαξε χαρακτήρα. Δεν άλλαξε. Το κρίσιμο είναι ότι η περιοχή γύρω του έγινε πιο δύσκολη, πιο πυκνή και πιο επικίνδυνη για παιχνίδια εντυπώσεων. Όταν ο αντίπαλος βλέπει ότι το περιβάλλον δεν του επιτρέπει εύκολες κινήσεις, δεν υποχωρεί από καλοσύνη. Κάνει παύση για να ξαναζυγίσει ισχύ, αντίδραση και επόμενο χτύπημα.
Ο Ερντογάν δεν έγινε ξαφνικά φρόνιμος. Απλώς κατάλαβε, έστω για λίγο, ότι όταν ο ουρανός παύει να είναι δικός του, τελειώνουν και οι τζάμπα μαγκιές της Άγκυρας.