Δεν είναι “εξυγίανση”. Είναι μηχανισμός μετακύλισης κόστους: νέα πάγια, ακριβότερη “χονδρική”, και ο δημότης στο τέλος του σωλήνα.
Στη Χαλκίδα δόθηκε εντολή για συγχώνευση της ΔΕΥΑΧ με την “πάνω” εταιρεία. Και αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι πολιτική επιλογή που ανοίγει δρόμο για σταθερές επιβαρύνσεις στους λογαριασμούς νερού.
Γιατί όταν αλλάζει ο φορέας, αλλάζει και το μοντέλο: πάγια, τιμές, ρήτρες, τέλη. Κι όταν αυξάνεται η τιμή που πληρώνουν οι Δήμοι για νερό, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένο: η αύξηση περνάει στον πολίτη.
1) Το κόλπο της “συγχώνευσης”: αλλάζεις φορέα, αλλάζεις λογαριασμό
Η συγχώνευση/απορρόφηση δεν είναι απλή διοικητική πράξη. Είναι το “κλειδί” για να περάσουν:
- νέα πάγια (σταθερή χρέωση κάθε μήνα, ανεξάρτητα από κατανάλωση),
- νέες κλίμακες ή νέος τρόπος κοστολόγησης,
- νέες επιβαρύνσεις που βαφτίζονται “αναπροσαρμογές” και “λειτουργικό κόστος”.
Με απλά λόγια: ο λογαριασμός γίνεται μηχανισμός είσπραξης. Και η πόλη χάνει τον άμεσο έλεγχο πάνω σε ένα αγαθό που δεν είναι πολυτέλεια — είναι ανάγκη.
2) Η “χονδρική” αύξηση θα γίνει “λιανική” στους δημότες
Όταν ανεβαίνει η τιμή του νερού που προμηθεύονται δημοτικά δίκτυα, οι Δήμοι έχουν τρεις δρόμους:
- Μετακύλιση στον λογαριασμό των πολιτών,
- Ροκάνισμα δημοτικών πόρων (κόβοντας έργα/συντηρήσεις),
- Αύξηση χρεώσεων από άλλη πλευρά (τέλη/υπηρεσίες).
Και οι τρεις δρόμοι καταλήγουν στο ίδιο σημείο: ο δημότης πληρώνει.
Η συγχώνευση λειτουργεί σαν “ομπρέλα”: κρύβει την πολιτική ευθύνη και αφήνει την αγορά/τιμολόγιο να “κάνει τη δουλειά”.
3) Χαλκίδα: περιοχή με ανάγκες – όχι πεδίο για λογαριασμούς
Η Χαλκίδα και η ευρύτερη περιοχή δεν αντέχουν άλλο “χαράτσι” σε βασικά αγαθά:
- έχεις πράσινο, κήπους, καλλιέργειες,
- έχεις καλοκαιρινή πίεση,
- έχεις πυρκαγιές και ανάγκη για επάρκεια/υδροληψίες,
- έχεις ζητήματα υποδομών και ποιότητας που δεν λύνονται με συγχώνευση — λύνονται με έργα.
Και αντί για δεσμευμένο σχέδιο έργων, πάμε σε μοντέλο που πρώτα βάζει το τιμολόγιο και μετά υπόσχεται “βελτίωση”.
Κουτί: Ερωτήματα (που απαιτούν απάντηση ΤΩΡΑ)
1) Ποια είναι η εντολή; Ποιος την έδωσε; Με ποιο έγγραφο;
2) Ποιο ακριβώς σχήμα έρχεται στη θέση της ΔΕΥΑΧ και με τι ρόλο;
3) Θα αλλάξουν τα πάγια; Πόσο; Από πότε;
4) Θα αλλάξει η χρέωση ανά κυβικό και οι κλίμακες κατανάλωσης;
5) Τι προβλέπεται για αποχέτευση, τέλη, ΦΠΑ και πρόσθετες χρεώσεις;
6) Υπάρχει γραπτή εγγύηση ότι δεν θα μετακυλιστεί καμία αύξηση στους πολίτες;
7) Ποιο είναι το δεσμευμένο τεχνικό πρόγραμμα έργων (μείωση διαρροών, δεξαμενές, εφεδρείες, ποιότητα);
8) Θα γίνει δημόσια διαβούλευση και απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου πριν κλειδώσει οτιδήποτε;
Η πόλη δεν έχει ανάγκη από “συγχωνεύσεις” που καταλήγουν σε σταθερά πάγια και ακριβότερο νερό. Έχει ανάγκη από υποδομές, διαφάνεια και λογοδοσία.
Αν η συγχώνευση περάσει χωρίς καθαρές απαντήσεις, χωρίς γραπτές εγγυήσεις και χωρίς δεσμευμένο σχέδιο έργων, τότε δεν μιλάμε για μεταρρύθμιση. Μιλάμε για οργανωμένη μεταφορά κόστους στους Χαλκιδέους.
Και αυτό δεν θα περάσει σαν “τεχνική λεπτομέρεια”. Είναι πολιτική απόφαση — και θα κριθεί πολιτικά.