Ο Ανάποδος Πρωθυπουργός.
Το 2025 θα μείνει στη μνήμη πολλών ως η χρονιά όπου η Ελλάδα ακολούθησε σταθερά την αντίθετη πορεία από αυτήν που υπαγόρευαν οι διεθνείς τάσεις, η κοινωνική ανάγκη και η κοινή λογική. Και στο κέντρο αυτής της πορείας βρίσκεται ένα πρόσωπο: Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο Πρωθυπουργός που, ενώ μεγάλο μέρος του πλανήτη προετοιμαζόταν πολιτικά για την επιστροφή Trump, στοιχημάτιζε δημόσια στο ακριβώς αντίθετο σενάριο. Ο Πρωθυπουργός που μίλησε για κατάργηση του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών, αλλά στην πράξη το χρησιμοποίησε ως θεσμική ομπρέλα για να αποτραπεί η ουσιαστική λογοδοσία κυβερνητικών στελεχών, σε υποθέσεις που στιγμάτισαν τη χώρα.
Ο Πρωθυπουργός που διαχειρίστηκε την τραγωδία των Τεμπών όχι ως εθνικό τραύμα που απαιτεί ρήξεις, αλλά ως πολιτικό πρόβλημα προς απορρόφηση, με ευθύνες να χάνονται μέσα σε επιτροπές, χρονοδιαγράμματα και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες.
Ο ίδιος Πρωθυπουργός που είδε τη χώρα να τιμωρείται με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για κακοδιαχείριση ευρωπαϊκών πόρων στον αγροτικό τομέα, χωρίς ποτέ να αναζητηθεί πολιτικά ο υπεύθυνος, χωρίς καμία πραγματική ανάληψη ευθύνης.
Ο Πρωθυπουργός που κυβερνά μια χώρα με προτελευταίους μισθούς στην Ευρώπη και τελευταία αγοραστική δύναμη, αλλά επέλεξε ως κορυφαία προτεραιότητα την πρόωρη αποπληρωμή χρέους, αντί τη συστηματική ενίσχυση των εισοδημάτων και της κοινωνικής συνοχής.
Ο Πρωθυπουργός που, ενώ σε όλη την Ευρώπη συζητείται η θωράκιση της δημοκρατίας και των θεσμών, επέτρεψε –ή ανέχθηκε– ένα σύστημα παρακολουθήσεων πολιτικών αντιπάλων, υπουργών, στρατιωτικών και δημοσιογράφων, μετατρέποντας το κράτος σε μηχανισμό ελέγχου αντί προστασίας.
Ο Πρωθυπουργός που πούλησε την «πράσινη μετάβαση» ως δρόμο προς το φθηνό ρεύμα, αλλά κατέληξε να διοικεί μια χώρα με από τις ακριβότερες τιμές ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προστατεύοντας στην πράξη ένα κλειστό, ληστρικό ενεργειακό καρτέλ που τροφοδοτεί τον πληθωρισμό.
Ο Πρωθυπουργός που αναγνωρίζει το δημογραφικό ως υπαρξιακή απειλή, αλλά εφαρμόζει πολιτικές που αδειάζουν την περιφέρεια, στραγγαλίζουν τη μικρομεσαία τάξη και ωθούν τους νέους είτε στη μετανάστευση είτε στην παραίτηση.
Ο Πρωθυπουργός που γνωρίζει ότι η Τουρκία αποτελεί τη βασική γεωπολιτική απειλή της χώρας, αλλά επέλεξε τη ρητορική «φιλίας των Αθηνών», παρά το casus belli, τις παραβιάσεις και τη διαρκή αναθεωρητική πίεση.
Ο Πρωθυπουργός που δείχνει μεγαλύτερο πολιτικό πάθος για την Ουκρανία απ’ ό,τι για την Κύπρο, παρότι γνωρίζει πως το Κυπριακό παραμένει ανοιχτή πληγή του Ελληνισμού.
Ο Πρωθυπουργός που, αντί να στηρίξει τη μάχη κατά της διαφθοράς όταν αυτή αγγίζει την Ελλάδα, επέλεξε τη σύγκρουση, τη στοχοποίηση και την ηθική απαξίωση όσων ερευνούν.
Ο Πρωθυπουργός που είχε στα χέρια του το τελευταίο μεγάλο αναπτυξιακό εργαλείο της χώρας –το Ταμείο Ανάκαμψης– και αντί να το διοχετεύσει στη ραχοκοκαλιά της οικονομίας, τη μικρομεσαία παραγωγή, το συγκέντρωσε σε λίγους, ισχυρούς ομίλους.
Γι’ αυτό, για πολλούς, το 2025 δεν ήταν απλώς μια κακή χρονιά.
Ήταν η επιβεβαίωση ενός μοντέλου διακυβέρνησης.
Ο Ανάποδος Πρωθυπουργός δεν είναι μια υπερβολή· είναι η πολιτική σύνοψη μιας περιόδου που άφησε την αίσθηση πως η χώρα δεν απέτυχε τυχαία — οδηγήθηκε συνειδητά σε αδιέξοδο.
