Την ώρα που η κυβέρνηση παριστάνει ότι «ανακάλυψε» το δημογραφικό, η πραγματική ζωή δίνει την πιο σκληρή απάντηση στο ράφι: στην Ελλάδα, ακόμη και το βρεφικό γάλα έχει μετατραπεί σε οικονομικό βραχνά για ένα νέο ζευγάρι.
Και εδώ βρίσκεται ο πολιτικός πυρήνας του σκανδάλου: όταν ένα βασικό αγαθό για τη βρεφική διατροφή κοστίζει δυσανάλογα ακριβά σε μια χώρα χαμηλών μισθών, τότε δεν μιλάμε απλώς για «ακρίβεια». Μιλάμε για οργανωμένη αποτυχία ελέγχου της αγοράς και για πλήρη εγκατάλειψη της οικογένειας.
Η πιο ακριβή καθημερινότητα για τους πιο αδύναμους
Σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα, η βρεφική διατροφή θα αντιμετωπιζόταν ως κοινωνική προτεραιότητα. Στην Ελλάδα, αντιμετωπίζεται σαν πεδίο ανεξέλεγκτης κερδοφορίας. Το αποτέλεσμα είναι εξοργιστικό: νέοι γονείς πιέζονται από το πρώτο κιόλας στάδιο της ζωής του παιδιού τους να πληρώνουν τιμές που δεν αντιστοιχούν ούτε στα εισοδήματά τους ούτε σε μια στοιχειωδώς δίκαιη αγορά.
Και μετά αναρωτιούνται γιατί τα νέα ζευγάρια φοβούνται να κάνουν οικογένεια.
Δημογραφικό με λόγια, ταμείο με αίμα
Η υποκρισία είναι πλέον χυδαία. Από τη μία πλευρά, υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη μιλούν με ύφος εθνικής αγωνίας για τη μείωση των γεννήσεων. Από την άλλη, αφήνουν ανέγγιχτο ένα μοντέλο αγοράς που μετατρέπει το μωρό σε «κόστος». Δηλαδή το ίδιο το κράτος που υποτίθεται ότι θέλει γεννήσεις, ανέχεται μια πραγματικότητα που τιμωρεί όποιον επιχειρεί να μεγαλώσει παιδί.
Δεν μπορείς να λες «στηρίζω την οικογένεια» και να αφήνεις τον γονιό μόνο απέναντι σε ράφια-θηλιές.
Δεν είναι μόνο οι χαμηλοί μισθοί – Είναι και η ασυδοσία
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι Έλληνες αμείβονται χαμηλά. Είναι ότι μέσα σε αυτό το ήδη ασφυκτικό περιβάλλον, βασικά είδη πρώτης ανάγκης πωλούνται με όρους που θυμίζουν αγορά πολυτελείας. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η πολιτική ευθύνη: όχι μόνο στο ύψος του μισθού, αλλά και στην απουσία ουσιαστικού ελέγχου, στην αδυναμία παρέμβασης και στη διαρκή ανοχή απέναντι σε πρακτικές που εξαντλούν την κοινωνία.
Όταν το βρεφικό γάλα γίνεται σύμβολο οικονομικής ασφυξίας, τότε δεν έχει αποτύχει μόνο η αγορά. Έχει αποτύχει το ίδιο το κράτος.
Η Ελλάδα δεν διώχνει τα παιδιά της μόνο όταν μεγαλώσουν. Τα διώχνει πριν ακόμη γεννηθούν. Γιατί σε μια χώρα όπου ακόμη και το γάλα του βρέφους γίνεται είδος πολυτελείας, το μήνυμα προς κάθε νέο ζευγάρι είναι κυνικό και καθαρό: κάντε παιδί με δική σας ευθύνη, πληρώστε το σαν χρυσό και ακούστε μετά την κυβέρνηση να σας κάνει μαθήματα για το δημογραφικό.