- «Δημοσιονομικά όρια» για τον αγρότη – “λευκή επιταγή” για το καρτέλ του κόστους
- Η κυβέρνηση ζητά “λογική” από τα μπλόκα, αλλά δεν αγγίζει την αιτία: το κόστος που σκοτώνει την παραγωγή
- Αγρότης χωρίς ανάσα: όταν το κράτος θυμάται την Ευρώπη μόνο για τα “όχι”
Το “σεβαστείτε τις δημοσιονομικές δυνατότητες” ακούγεται ωραίο στην αίθουσα του Ωδείου. Στον κάμπο, όμως, μεταφράζεται αλλιώς: σεβαστείτε ότι θα πληρώσετε μόνοι σας την κρίση. Και αυτό, όσο κι αν ντύνεται με ευρωπαϊκές λέξεις, είναι πολιτική επιλογή – όχι φυσικός νόμος.
Ο πρωτογενής τομέας δεν ζητά “επιταγές χωρίς αντίκρισμα”. Ζητά κανόνες με αντίκρισμα. Ζητά να μπορεί να παράγει χωρίς να δουλεύει για να πληρώνει ρεύμα, πετρέλαιο, ζωοτροφές, εφόδια, νερό, μεταφορές – και στο τέλος να του μένει το τίποτα.
Και όταν το κράτος απαντά “δεν περισσεύουν χρήματα”, ο αγρότης ακούει το πραγματικό μήνυμα: δεν περισσεύουν χρήματα για σένα, αλλά περισσεύει αδιαφορία για το κόστος που σε τελειώνει.
1) “Κοινωνικά δίκαιο” δεν είναι να σβήνεις τη φωτιά με… επιτροπές
Η κυβέρνηση λέει “τεχνικές βελτιώσεις”, “επιτροπές”, “λεπτομέρειες”.
Οι αγρότες λένε “βρήκαμε τοίχο”. Και το λένε γιατί το βασικό δεν αλλάζει: το κόστος παραγωγής παραμένει εκτός πραγματικής παρέμβασης.
Όταν ο παραγωγός ζητά ανάσα τώρα, και η απάντηση είναι “να το δούμε διαδικαστικά”, αυτό δεν είναι διάλογος. Είναι αναβολή με θεσμικό περιτύλιγμα.
2) Το “ευρωπαϊκό πλαίσιο” δεν μπορεί να είναι μόνιμη δικαιολογία ακινησίας
Η Ευρώπη δεν είναι μόνο απαγορεύσεις. Είναι και εργαλεία: έλεγχοι αγοράς, πάταξη παράνομων πρακτικών, στοχευμένες ενισχύσεις, μηχανισμοί για κρίσεις, αναδιάρθρωση παραγωγής με πραγματικό σχέδιο.
Όταν το κράτος επικαλείται την ΕΕ μόνο για να πει “δεν γίνεται”, ενώ αφήνει τον παραγωγό εκτεθειμένο σε αθέμιτο ανταγωνισμό, εισαγωγές αμφίβολων προδιαγραφών και ασύμμετρη ισχύ στην αλυσίδα, τότε το “ευρωπαϊκό πλαίσιο” γίνεται άλλοθι.
3) ΟΠΕΚΕΠΕ: ναι στη διαφάνεια – όχι στο να πληρώνουν οι τίμιοι το μπάχαλο
Ναι, ο ΟΠΕΚΕΠΕ πρέπει να αλλάξει. Ναι, διαφάνεια και δικαιοσύνη είναι αδιαπραγμάτευτες.
Αλλά προσοχή: η μεταρρύθμιση δεν μπορεί να γίνει με λογική “παγώματος” και τιμωρίας των πραγματικών παραγωγών, ούτε να μετατρέπεται σε άλλο ένα επικοινωνιακό αφήγημα.
Αν η κυβέρνηση θέλει αξιοπιστία, το κριτήριο είναι απλό: πληρωμές στην ώρα τους, καθαροί κανόνες, ίση μεταχείριση, τέλος στις “μαϊμούδες” χωρίς να διαλύεται ο υγιής πυρήνας.
4) “Η κοινωνία κουράστηκε” – η ύπαιθρος έχει εξαντληθεί
Λέγεται ότι “η κοινωνία εξαντλήθηκε από 50 μέρες κινητοποιήσεων”.
Η αλήθεια είναι ότι η ύπαιθρος εξαντλήθηκε από 50 μήνες και 50 χρόνια υποτίμησης:
- παραγωγός χωρίς διαπραγματευτική ισχύ,
- τιμές παραγωγού χαμηλές, τιμές ραφιού ψηλές,
- ασφάλιση/εισφορές/φορολογία με λογική “ό,τι πάρουμε”,
- κτηνοτροφία που σβήνει, μελισσοκομία που εκπέμπει SOS, αλιεία με παράνομη δραστηριότητα να τρώει τον νόμιμο.
Οι αγρότες δεν “κλείνουν δρόμους από χόμπι”. Βγαίνουν γιατί δεν έχουν άλλο εργαλείο να ακουστούν. Όταν δεν υπάρχει μόνιμη εκπροσώπηση, όταν ο διάλογος γίνεται “όποτε ανάψει φωτιά”, τότε η φωτιά θα ανάβει ξανά και ξανά.
5) Η πραγματική “λογική” είναι μία: χωρίς πρωτογενή, δεν υπάρχει χώρα
Αν πέσει ο πρωτογενής, δεν χάνει μόνο ο αγρότης. Χάνει:
- η διατροφική ασφάλεια,
- οι τοπικές οικονομίες,
- η περιφέρεια,
- η κοινωνική συνοχή,
- και τελικά το ίδιο το κράτος που θα πληρώνει μετά πολλαπλάσιο κόστος σε επιδόματα, εισαγωγές και ερήμωση.
Γι’ αυτό η “λογική” που ζητά η κυβέρνηση από τα μπλόκα, πρέπει πρώτα να υπάρξει στην κορυφή:
όχι άλλα μεγάλα λόγια για “ανταγωνιστικότητα” χωρίς μέτρα που κόβουν το κόστος και σπάνε τις στρεβλώσεις.
Οι αγρότες δεν ζητούν χάρη. Ζητούν να μην τους σπρώχνουν εκτός επαγγέλματος με πολιτικές που βαφτίζουν τη φτώχεια “δημοσιονομική υπευθυνότητα”.
Και αν κάποιοι ενοχλούνται από τα μπλόκα, ας θυμούνται το αυτονόητο:
η Ελλάδα δεν τρέφεται με panels και συζητήσεις. Τρέφεται με παραγωγή.
“Δημοσιονομικά όρια” για τον αγρότη – σιωπή για το κόστος που σκοτώνει την παραγωγή.
Χωρίς πρωτογενή, δεν υπάρχει χώρα.