Γιατρός μετακινείται στη Σκιάθο για 7 εφημερίες σε 9 ημέρες – Ερώτηση στη Βουλή για την αποστελέχωση, την εργασιακή εξόντωση και την ασφάλεια των ασθενών
Η υπόθεση της μετακίνησης Διευθυντή Ιατρού από το Κέντρο Υγείας Αλιάρτου προς το Κέντρο Υγείας Σκιάθου δεν είναι ένα απλό διοικητικό επεισόδιο. Είναι μια ακόμη εικόνα του τρόπου με τον οποίο επιχειρείται να κρατηθεί όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας: με πρόχειρες λύσεις, εξοντωτικές εφημερίες και μετακινήσεις προσωπικού από τη μία δομή στην άλλη.
Σύμφωνα με την κοινοβουλευτική ερώτηση που κατατέθηκε προς τον Υπουργό Υγείας, ο γιατρός καλείται να καλύψει επτά εφημερίες μέσα σε μόλις εννέα ημέρες, αφήνοντας ταυτόχρονα ερωτήματα για το πώς θα λειτουργήσει το Κέντρο Υγείας Αλιάρτου κατά το διάστημα της απουσίας του.
Το πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο. Δεν αφορά μόνο ένα Κέντρο Υγείας. Αφορά μια ολόκληρη λογική διαχείρισης του ΕΣΥ, όπου οι ελλείψεις δεν αντιμετωπίζονται με μόνιμες προσλήψεις και σοβαρό σχεδιασμό, αλλά με «μπαλώματα» που μεταφέρουν το πρόβλημα από περιοχή σε περιοχή.
Όταν «ξηλώνεις» μια δομή για να καλύψεις μια άλλη
Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό: μπορεί ένα Κέντρο Υγείας να αποδυναμώνεται για να καλυφθούν οι ανάγκες ενός άλλου;
Αν η Σκιάθος έχει ανάγκη γιατρούς, η λύση δεν μπορεί να είναι η αποστελέχωση της Αλιάρτου. Αν μια νησιωτική δομή έχει κενά, αυτά πρέπει να καλύπτονται με μόνιμο προσωπικό, όχι με αναγκαστικές μετακινήσεις που δημιουργούν νέα κενά αλλού.
Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να λειτουργεί σαν πίνακας πρόχειρων μεταθέσεων. Κάθε μετακίνηση γιατρού δεν είναι απλώς μια υπογραφή σε ένα έγγραφο. Είναι αλλαγή στην καθημερινή λειτουργία μιας δομής, στην πρόσβαση των πολιτών στην περίθαλψη και στην αντοχή του ίδιου του ιατρικού προσωπικού.
Επτά εφημερίες σε εννέα ημέρες: αντοχή ή εξόντωση;
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει το ερώτημα για την ασφάλεια των ασθενών. Ένας γιατρός που καλείται να πραγματοποιήσει επτά εφημερίες μέσα σε εννέα ημέρες δεν δοκιμάζεται απλώς εργασιακά. Δοκιμάζεται σωματικά, ψυχικά και επαγγελματικά.
Η υπερεργασία στην υγεία δεν είναι αριθμητικό ζήτημα. Είναι ζήτημα ασφάλειας. Ο εξαντλημένος γιατρός καλείται να λάβει κρίσιμες αποφάσεις, να εξετάσει περιστατικά, να αξιολογήσει συμπτώματα, να διαχειριστεί επείγοντα. Και εκεί δεν χωρούν διοικητικοί αυτοσχεδιασμοί.
Γι’ αυτό και ζητείται από το Υπουργείο να απαντήσει αν έχει αξιολογηθεί ο κίνδυνος που δημιουργείται από την παροχή υπηρεσιών υγείας υπό τέτοιες συνθήκες υπερεργασίας.
Το Υπουργείο μπροστά στις ευθύνες του
Η ερώτηση προς τον Υπουργό Υγείας θέτει ευθέως το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης. Ποιος αποφασίζει τέτοιες μετακινήσεις; Ποιος διασφαλίζει ότι δεν αποδυναμώνονται άλλες δομές; Ποιος εγγυάται ότι οι ασθενείς δεν θα βρεθούν μπροστά σε ένα σύστημα που απλώς ανακυκλώνει τις ελλείψεις του;
Το Υπουργείο καλείται να απαντήσει αν προτίθεται να ανακαλέσει τη συγκεκριμένη απόφαση και κυρίως αν σκοπεύει να προχωρήσει σε ουσιαστική ενίσχυση του ΕΣΥ με μόνιμες προσλήψεις.
Διότι το πραγματικό δίλημμα είναι ξεκάθαρο: ή θα υπάρξει σοβαρή στελέχωση των δημόσιων δομών υγείας ή το σύστημα θα συνεχίσει να λειτουργεί με γιατρούς-λάστιχο, δομές υπό πίεση και πολίτες σε ανασφάλεια.
Το Κέντρο Υγείας Αλιάρτου δεν μπορεί να πληρώνει τις ελλείψεις της Σκιάθου. Η Σκιάθος δεν μπορεί να ζει από την αποδυνάμωση της Αλιάρτου. Και το ΕΣΥ δεν μπορεί να κρατιέται όρθιο με εξαντλημένους γιατρούς και διοικητικά μπαλώματα.
Η δημόσια υγεία χρειάζεται ανθρώπους, σχέδιο και ευθύνη. Όχι μετακινήσεις της τελευταίας στιγμής, όχι επτά εφημερίες σε εννέα ημέρες, όχι ένα σύστημα που σπρώχνει το πρόβλημα παρακάτω μέχρι να καταρρεύσει ο επόμενος κρίκος.