Το «καυτό» δίδυμο Στρατινάκη – Γεωργίου, η έκθεση-κόλαφος της Ε.Ε. και οι σκιές που απλώνονται από τα προγράμματα μέχρι τις υποκλοπές
Όσο η κυβέρνηση πουλάει «μεταρρυθμίσεις», «επιτελικό κράτος» και «αναβάθμιση δεξιοτήτων», πίσω από τις κουρτίνες αποκαλύπτεται ένα σύστημα κατάρτισης που θυμίζει μηχανή ανακύκλωσης δημοσίου χρήματος, με απευθείας αναθέσεις, διαγωνισμούς με σκιές, έργα που μυρίζουν προαποφασισμένους νικητές και έναν λογαριασμό που μπορεί να προσγειωθεί τελικά στις πλάτες των φορολογουμένων.
Στο κάδρο μπαίνουν το δίδυμο Στρατινάκη – Γεωργίου, οι σχέσεις με τη ΔΥΠΑ, η έκθεση-κόλαφος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα προγράμματα κατάρτισης, αλλά και ένα ευρύτερο πλέγμα εξουσίας που ακουμπά πολιτικά πρόσωπα, μηχανισμούς και πρόσωπα που εμφανίζονται και στην υπόθεση των υποκλοπών. Κι ενώ το φαγοπότι στην κατάρτιση βγάζει ήδη λογαριασμό έως 270 εκατ. ευρώ, οι προσφυγές στη Δικαιοσύνη για το Predator ξανανοίγουν ένα μέτωπο που η κυβέρνηση ήθελε να ξεχαστεί.
Το «καυτό» δίδυμο και οι δουλειές με τη ΔΥΠΑ
Από το ξέσπασμα του σκανδάλου Παναγόπουλου μέχρι τη χθεσινή «λυπητερή» από την Αρχή για το Ξέπλυμα, το όνομα του διδύμου Στρατινάκη – Γεωργίου επανέρχεται επίμονα στο παρασκήνιο. Όχι ως φήμη της πιάτσας, αλλά ως κέντρο ενός πλέγματος διασυνδέσεων, αναθέσεων και δημόσιων έργων που δημιουργούν εύλογα ερωτήματα.
Η εταιρεία συμφερόντων Γεωργίου εμφανίζει έντονη δραστηριότητα με τη ΔΥΠΑ:
- τέλος 2023: απευθείας ανάθεση για δημιουργία e-book, ύψους 34.472 ευρώ με ΦΠΑ
- Ιούνιος 2025: έργο ψηφιοποίησης 250 μαθημάτων δομών κατάρτισης, ύψους 1.301.814 ευρώ με ΦΠΑ
- καλοκαίρι 2025: έργο Asset Management System για ακίνητη περιουσία ΔΥΠΑ, ύψους 520.800 ευρώ με ΦΠΑ
- τέλη 2025 – αρχές 2026: απευθείας ανάθεση για αναβάθμιση λογισμικού του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, ύψους 36.580 ευρώ με ΦΠΑ
Το ζήτημα δεν είναι μόνο τα ποσά. Είναι η επαναληπτικότητα των αναθέσεων, η γειτνίαση με δημόσιους μηχανισμούς, οι σχέσεις με πρόσωπα της εξουσίας και οι ψίθυροι για διαγωνισμούς που ήδη ερευνώνται. Όταν το ίδιο δίκτυο εμφανίζεται ξανά και ξανά δίπλα στο κράτος, δεν μιλάμε για σύμπτωση. Μιλάμε για καθεστώς.
Η έκθεση-κόλαφος της Ε.Ε.: ένα σύστημα διάτρητο, ακριβό και χωρίς έλεγχο
Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα προγράμματα κατάρτισης δεν περιγράφει απλώς αδυναμίες. Περιγράφει ένα συστημικά προβληματικό μοντέλο, όπου ο ανταγωνισμός περιορίζεται, οι προδιαγραφές είναι θολές, οι δυνητικοί δικαιούχοι συμμετέχουν στον σχεδιασμό των ίδιων των έργων και οι στόχοι φουσκώνουν προκλητικά.
Τα βασικά ευρήματα είναι εκρηκτικά:
- οι συμβάσεις δεν έσπασαν σε επιμέρους τμήματα, ευνοώντας μεγάλους παίκτες
- υπήρξαν περιοριστικοί και μεροληπτικοί όροι συμμετοχής
- σε πολλές περιπτώσεις δεν ήταν σαφές τι ακριβώς αγόραζε το Δημόσιο
- δεν είχε προηγηθεί σοβαρή έρευνα αγοράς ή μελέτη σκοπιμότητας
- οι προϋπολογισμοί και οι στόχοι εμφανίζονται διογκωμένοι, με υποεκτέλεση που φτάνει έως 87%
- η αποτελεσματικότητα της κατάρτισης δεν τεκμηριώνεται
- σε ορισμένα έργα οι ελλείψεις τεκμηρίωσης είναι τόσο βαριές, ώστε τίθεται ζήτημα επιλεξιμότητας ακόμη και του συνόλου της δαπάνης
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η υπόθεση στο έργο για την «Καταπολέμηση του Εγκλήματος», όπου οι ελεγκτές εντόπισαν εκπαιδεύσεις που δεν έγιναν όπως προέβλεπε η σύμβαση, κρατούμενους που δεν κατανοούσαν καν τη γλώσσα διδασκαλίας, ελλιπή παραστατικά, ανύπαρκτες υπογραφές παρουσίας και ελλείψεις στα στοιχεία πιστοποίησης.
Με απλά λόγια:
δεν μιλάμε για ένα «γραφειοκρατικό λάθος».
Μιλάμε για μηχανισμό σπατάλης και δυνητικής απάτης, πληρωμένο με ευρωπαϊκό και δημόσιο χρήμα.
Από τις καταρτίσεις στις υποκλοπές: το ίδιο βρόμικο νέφος πάνω από την εξουσία
Σαν να μην έφταναν οι σκιές γύρω από τα προγράμματα κατάρτισης, επανέρχεται δυναμικά και το μέτωπο των υποκλοπών. Η πληροφορία ότι έξι από τους 87 παρακολουθούμενους από το Predator ετοιμάζονται να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, με τον Λάκη Λαζόπουλο να συγκαταλέγεται σε αυτούς, βάζει ξανά φωτιά σε μια υπόθεση που το σύστημα εξουσίας ήθελε να θάψει κάτω από τις στάχτες της επικαιρότητας.
Το ακόμα πιο βαρύ στοιχείο είναι ότι στο παρασκήνιο ακούγονται συνδέσεις ανάμεσα στο δίκτυο Στρατινάκη – Γεωργίου και πρόσωπα που σχετίζονται έμμεσα ή άμεσα με το περιβάλλον των παρακολουθήσεων. Κοινά γραφεία, κοινοί λογιστές, κοινοί κύκλοι, κοινές σκιές. Τίποτα ίσως δεν αποδεικνύεται ακόμη δικαστικά στο σύνολό του, αλλά όλα μαζί συνθέτουν ένα τοπίο σήψης.
Την ίδια ώρα:
- ο Ανδρουλάκης επιβεβαιώνει την πρόθεση για Εξεταστική
- ο Σαμαράς φέρεται να σκέφτεται σοβαρά δική του προσφυγή
- η υπόθεση επιστρέφει στο προσκήνιο σε μια στιγμή που η κυβέρνηση έχει ήδη ανοιχτό μέτωπο με ευρωπαϊκούς ελέγχους, ΟΠΕΚΕΠΕ και καταρτίσεις
Όσο κι αν το Μαξίμου σηκώνει επικοινωνιακά τις διεθνείς συμφωνίες, τη Chevron και τις γεωπολιτικές κορώνες, στο εσωτερικό το έδαφος τρίζει. Και τρίζει από πολύ βαρύτερα πράγματα: δημόσιο χρήμα, μηχανισμούς επιρροής, κρατικές αναθέσεις και υποκλοπές.
Η λυπητερή των 270 εκατ.
Εδώ τελειώνουν τα επικοινωνιακά παραμύθια και αρχίζουν οι αριθμοί.
Αν επιβεβαιωθούν τα δυσμενή σενάρια για τα έργα κατάρτισης, η επιβάρυνση για το ελληνικό Δημόσιο μπορεί να φτάσει:
- 135 εκατ. ευρώ στο «καλό» σενάριο
- έως και 270 εκατ. ευρώ στο κακό σενάριο
Γιατί;
Επειδή έργα συνολικών εκατοντάδων εκατομμυρίων είτε:
- βρίσκονται υπό δημοσιονομική διόρθωση από την Ε.Ε.,
- είτε κινδυνεύουν να μεταφερθούν σε εθνικούς πόρους,
- είτε έχουν ήδη μεταφερθεί στο ΠΔΕ χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστική επαναξιολόγηση.
Δηλαδή το γνώριμο κόλπο:
ό,τι δεν περνάει καθαρά από την Ευρώπη, να το φορτωθεί τελικά ο Έλληνας φορολογούμενος.
Η αλήθεια είναι μία και πονάει:
πίσω από τις λέξεις «κατάρτιση», «ανάπτυξη», «αναβάθμιση δεξιοτήτων» και «μεταρρύθμιση», στήθηκε ένα σύστημα που μυρίζει κρατικοδίαιτη μπίζνα, πολιτική προστασία και θεσμική αποσύνθεση.
Από τη ΔΥΠΑ και τα έργα του διδύμου Στρατινάκη – Γεωργίου, μέχρι τις ευρωπαϊκές εκθέσεις-κόλαφο και τις νέες προσφυγές για το Predator, ξεπροβάλλει η ίδια εικόνα:
ένα κράτος που δεν διοικεί — μοιράζει.
ένα σύστημα που δεν ελέγχει — καλύπτει.
μια εξουσία που δεν λογοδοτεί — λογαριάζει μόνο πόσα ακόμα μπορεί να φορτώσει στην κοινωνία.
Και ο τελικός λογαριασμός, όπως πάντα, δεν θα πάει στους πρωταγωνιστές του φαγοποτιού.
Θα πάει στον πολίτη.
Που πληρώνει για «κατάρτιση» χωρίς κατάρτιση, για «ανάπτυξη» χωρίς έλεγχο και για «δημοκρατία» με κοριούς.