Μια μικρή, ήσυχη παραλία προς τον Άγιο Μηνά. Ελάχιστος κόσμος, καθαρή θάλασσα και λίγες στιγμές ηρεμίας μακριά από τη φασαρία της πόλης.
Λίγο παραπέρα καθόταν ένα νεαρό ζευγάρι. Τους έβλεπα και, χωρίς να τους γνωρίζω, σκεφτόμουν με συμπάθεια ότι είναι όμορφο να βλέπεις νέα παιδιά να απολαμβάνουν μαζί απλές στιγμές δίπλα στη θάλασσα.
Μέχρι που σηκώθηκαν για να φύγουν.
Πήραν τα πράγματά τους, μπήκαν στο αυτοκίνητο και εξαφανίστηκαν. Πίσω τους άφησαν, με την πιο φυσική άνεση του κόσμου, τα πλαστικά ποτήρια και τις βάσεις τους πάνω στην παραλία. Σαν να ήταν αυτονόητο ότι κάποιος άλλος θα ερχόταν να καθαρίσει. Σαν να μην τους αφορούσε καθόλου τι αφήνουν πίσω τους.
Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να τους σταματήσω. Θα ήθελα, όμως, να τους κάνω μόνο μία απλή ερώτηση:
Το αυτοκίνητο ή το σπίτι σας το αφήνετε έτσι βρώμικο;
Αν όχι, τότε γιατί συμπεριφέρεστε με αυτόν τον τρόπο σε μια παραλία; Γιατί θεωρείτε ότι ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλους μόνο όταν θέλετε να τον απολαύσετε, αλλά δεν ανήκει σε κανέναν όταν έρχεται η ώρα να τον προστατεύσετε;
Δεν απαιτείται ούτε ηρωισμός ούτε κάποια ιδιαίτερη οικολογική συνείδηση. Χρειάζονται μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να μαζέψει κάποιος το πλαστικό ποτήρι του και να το πετάξει στον πλησιέστερο κάδο. Αν δεν υπάρχει κάδος, το παίρνει μαζί του. Τόσο απλά.
Η καθαριότητα μιας παραλίας δεν είναι αποκλειστικά υποχρέωση του Δήμου, των συνεργείων ή κάποιου αόρατου υπαλλήλου που θα εμφανιστεί μετά την αποχώρησή μας. Είναι πρώτα απ’ όλα ζήτημα προσωπικής αγωγής και στοιχειώδους σεβασμού.
Οι παραλίες δεν είναι σκηνικό μίας χρήσης. Δεν είναι μέρος όπου αφήνουμε τα σκουπίδια μας και φεύγουμε, περιμένοντας από τους επόμενους να τα ανεχθούν ή από τη θάλασσα να τα εξαφανίσει.
Ο ρομαντισμός, άλλωστε, δεν φαίνεται μόνο στις αγκαλιές και στα όμορφα λόγια. Φαίνεται και σε αυτό που αφήνεις πίσω σου.
Και όταν πίσω σου αφήνεις πλαστικά, δεν δείχνεις ανεμελιά. Δείχνεις απλώς έλλειψη σεβασμού και παιδείας.